Μικροπλαστικά στην άμμο της Ιερισσού: Η «αόρατη» ρύπανση που δεν βλέπει το μάτι

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Μια γόπα τσιγάρου, ένα μωρομάντηλο ή ένα πλαστικό καλαμάκι που αφήνονται στην παραλία μπορεί να χρειαστούν ακόμη και 300 χρόνια για να αποσυντεθούν, ανάλογα με τη σύσταση και το πάχος τους. Γενικότερα, ο χρόνος αποσύνθεσης των πλαστικών απορριμμάτων κυμαίνεται από 100 έως και 1.000 χρόνια.

Ακόμη και μια φαινομενικά «αθώα» πλαστική ψάθα παραλίας, με τη φθορά από τη χρήση, μπορεί να αφήνει μικρές πλαστικές ίνες στην άμμο. Αυτή την «αόρατη» πλευρά της πλαστικής ρύπανσης ανέδειξε η περιβαλλοντική ομάδα «Εχεδώρου Φύσις», σε τετράωρη δράση που πραγματοποιήθηκε στον παραλιακό πεζόδρομο της Ιερισσού, με τη στήριξη του Δήμου Αριστοτέλη. Η παραλία μετατράπηκε σε ένα υπαίθριο εργαστήριο περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.

Και αν οι μεγάλοι γνωρίζουν ότι ένα πλαστικό μπουκάλι ή μια σακούλα δεν εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ημέρες, το πραγματικό σοκ για τους συμμετέχοντες –ιδίως τα μικρά παιδιά– ήρθε όταν είδαν τι κρύβεται μέσα στην άμμο: μικροσκοπικές πλαστικές ίνες, αόρατες με γυμνό μάτι, οι οποίες μπορούν να παραμείνουν στο περιβάλλον για δεκαετίες ή και εκατοντάδες χρόνια.

Τα παιδιά έδωσαν πολύ περισσότερες σωστές απαντήσεις

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Προστασίας, Αλληλεγγύης και Πολιτισμού του Δήμου Αριστοτέλη, Μαρία Ενεχηλίδου, στάθηκε ιδιαίτερα στην ανταπόκριση των παιδιών. Όπως ανέφερε, ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι τα παιδιά του Δημοτικού, μέσα από διαδραστικά παιχνίδια και ερωτήσεις, έδιναν πολύ περισσότερες σωστές απαντήσεις σε σχέση με ό,τι συνέβαινε πριν από περίπου δέκα χρόνια.

«Από τη δράση που έγινε κρατώ σφιχτά την αλλαγή νοοτροπίας που φάνηκε ξεκάθαρα», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας: «αυτή είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον».

Η ίδια υπογράμμισε τη σημασία της συνεργασίας όλων των φορέων, επισημαίνοντας ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός μόνο φορέα ή μιας μόνο δράσης, αλλά απαιτεί ενημέρωση και συστηματική εκπαίδευση από τις μικρές ηλικίες.

Το μικροσκόπιο αποκάλυψε αυτό που δεν βλέπει το μάτι

Από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της δράσης ήταν το εργαστήριο «Δες από κοντά τι κρύβεται στην άμμο», όπου οι επισκέπτες παρατήρησαν δείγματα μέσω ψηφιακού μικροσκοπίου. Εκεί τα παιδιά είδαν πολύ μικρές πλαστικές ίνες που δεν εντοπίζονται με γυμνό μάτι.

Η παραλία μπορεί να φαίνεται καθαρή, χωρίς εμφανή σκουπίδια, όμως κάτω από την επιφάνειά της μπορεί να υπάρχουν μικροπλαστικά και πλαστικές ίνες από τη σταδιακή φθορά μεγαλύτερων αντικειμένων. Ακριβώς αυτή η «αόρατη» ρύπανση ήταν ο βασικός στόχος της δράσης.

Από το «πόσα χρόνια θα είμαι εδώ;» στην αλλαγή συμπεριφοράς

Στην παραλία της Ιερισσού στήθηκε τεχνητή αμμουδιά, όπου οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να απαντήσουν στο ερώτημα «Πόσα χρόνια θα είμαι εδώ;». Μέσα από διαδραστικό παιχνίδι, παιδιά και ενήλικες ήρθαν αντιμέτωποι με τους χρόνους αποσύνθεσης διαφορετικών απορριμμάτων και συνειδητοποίησαν ότι ένα αντικείμενο που χρησιμοποιείται για λίγα λεπτά μπορεί να παραμένει στο περιβάλλον για πολλές γενιές.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στις πλαστικές ψάθες παραλίας, οι οποίες με τη συνεχή έκθεση στον ήλιο, την άμμο και τη θάλασσα φθείρονται και απελευθερώνουν μικροσκοπικές ίνες. Το μήνυμα ήταν σαφές: η περιβαλλοντική προστασία δεν περιορίζεται στο να μην πετάμε σκουπίδια, αλλά αφορά και τις καθημερινές καταναλωτικές επιλογές.

Τέσσερα εργαστήρια, ένα μήνυμα

Οι επισκέπτες συμμετείχαν σε τέσσερα διαδραστικά εργαστήρια:

  • «Δες από κοντά τι κρύβεται στην άμμο» – μικροπλαστικά μέσω ψηφιακού μικροσκοπίου
  • «Πόσα χρόνια θα είμαι εδώ;» – χρόνοι αποσύνθεσης απορριμμάτων
  • «Αλλάζω σκέψη – Κάνω τη σωστή επιλογή» – σύγκριση καθημερινών προϊόντων και βιώσιμων εναλλακτικών
  • «Τι ήξερα – Τι έμαθα» – ψηφιακό κουίζ γνώσεων

Στο τέλος της δράσης πραγματοποιήθηκε κλήρωση με δώρο μεταλλικά θερμός-παγούρια, ώστε να ενισχυθεί στην πράξη το μήνυμα για περιορισμό των πλαστικών μπουκαλιών μιας χρήσης.

Η δράση ανέδειξε ότι η πλαστική ρύπανση δεν περιορίζεται στα σκουπίδια που βλέπουμε. Ένα σημαντικό μέρος του προβλήματος βρίσκεται εκεί που δεν φτάνει εύκολα το ανθρώπινο μάτι. Τα μικροπλαστικά μπορούν να εισέλθουν στο θαλάσσιο οικοσύστημα, να απειλήσουν τους οργανισμούς και να συνδεθούν με ευρύτερες ανησυχίες για τη δημόσια υγεία.