Ουγγαρία: Η «Επιχείρηση Καθαρτήριο» του Πέτερ Μαγυάρ και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των Βρυξελλών

Σε μια πρωτοφανή συνταγματική και διοικητική επίθεση προχωρά ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Πέτερ Μαγυάρ, μέσω της αποκαλούμενης «Επιχείρησης Καθαρτήριο». Στόχος της στρατηγικής αυτής είναι η πλήρης αποσυναρμολόγηση του συστήματος του Βίκτορ Όρμπαν και ο αποκλεισμός του Fidesz από τη μελλοντική διεκδίκηση της εξουσίας.

Στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων βρίσκεται η 16η Τροπολογία («Lex Orbán»), η οποία επιβάλλει αναδρομικό όριο συνολικής θητείας οκτώ ετών για το αξίωμα του πρωθυπουργού, αποκλείοντας οριστικά τον Όρμπαν μετά από 20 χρόνια στην ηγεσία. Παράλληλα, η 17η Τροπολογία θέτει 12ετές όριο θητείας για τους βουλευτές, μέτρο που πλήττει αποκλειστικά τα παλαιότερα στελέχη του Fidesz, αφήνοντας ανεπηρέαστη την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος Τίσα.

Η τακτική αυτή συμπληρώνεται από μια σειρά επιθετικών κινήσεων:

• Απομάκρυνση του Προέδρου: Παράκαμψη της συνταγματικής διαδικασίας παραπομπής μέσω μιας απλής νομοθετικής ρήτρας που τερματίζει άμεσα τη θητεία του εν ενεργεία αρχηγού του κράτους.

• Εκκαθάριση της Δικαιοσύνης: Θέσπιση νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για την αντικατάσταση των μελών του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

• Στοχοποίηση του Fidesz: Δημιουργία ειδικού ερευνητικού οργάνου αποκλειστικά για τη διερεύνηση των πεπραγμένων του πρώην κυβερνώντος κόμματος, αναστολή λειτουργίας της ιστοσελίδας του, καθώς και κλείσιμο δημόσιων μέσων ενημέρωσης και προσκείμενων ιδρυμάτων.

Η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τα ερωτήματα για το Κράτος Δικαίου

Παρά τις αντιδράσεις ακόμα και από ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία Ουγγαρίας, που έκανε λόγο για συνταγματικό πραξικόπημα, το πολιτικό κατεστημένο των Βρυξελλών αντέδρασε θετικά, προχωρώντας στο ξεμπλοκάρισμα 10 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα παγωμένα ευρωπαϊκά κονδύλια.

Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει τη συζήτηση για τα δύο μέτρα και δύο σταθμά της ΕΕ. Η πλήρης ευθυγράμμιση της νέας ουγγρικής ηγεσίας με τις ευρωπαϊκές προτεραιότητες ,την κατάργηση της εξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια, τη στήριξη της Ουκρανίας και την αναθεώρηση του ετερόδοξου οικονομικού μοντέλου του Όρμπαν, φαίνεται να υπερισχύει των δημοκρατικών ενστάσεων.

Όπως συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις στην Ευρώπη, οι επικριτές επισημαίνουν ότι οι επικλήσεις στο «κράτος δικαίου» χρησιμοποιούνται συχνά ως εργαλείο πολιτικής πειθαρχίας, ενώ οι αυστηροί κανόνες χαλαρώνουν όταν οι κυβερνήσεις ευθυγραμμίζονται απόλυτα με τις κεντρικές κατευθύνσεις των Βρυξελλών.