ΘΕΟΔΩΡΙΚΑΚΟΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η πρόσφατη ανάρτηση του Τάκη Θεοδωρικάκου για τον θάνατο του ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννη Βαρβιτσιώτη, (στην οποία έκανε λόγο για «μεγάλη απώλεια στην παράταξή μας), προσέφερε άλλη μια αφορμή για να θαυμάσει κανείς την πολιτική του ευκαμψία και προσαρμοστικότητα.

Δείτε την ανάρτηση εδώ:

Βέβαια, από την πρώτη στιγμή της δημοσίευσης, το επιτελείο του βρίσκεται σε συναγερμό, σβήνοντας δεκάδες υβριστικά σχόλια χρηστών που του υπενθυμίζουν με καυστικό τρόπο το «πλούσιο» παρελθόν του. Πάμε να το θυμηθούμε και εμείς!

Ο Sir Takis δεν είναι ένας τυχαίος πολιτικός… είναι ένας αυθεντικός πρωταθλητής του πολιτικού αλεξιπτωτισμού.

Η διαδρομή του ξεκίνησε από τα «σκληρά» έδρανα της Αριστεράς, διατελώντας Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ την περίοδο 1990-1991.

Η συνέχεια τον βρήκε στον Συνασπισμό, από όπου διαγράφηκε από το ΚΚΕ, αναζητώντας νέες ιδεολογικές «σταθερές».

Όταν τα ρεύματα της εποχής άλλαξαν, ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός τον οδήγησε στις αγκάλες του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, δίπλα στον Κώστα Λαλιώτη, όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ως επικοινωνιολόγος και δημοσκόπος.

Όμως, για έναν άνθρωπο με τέτοιο ένστικτο πολιτικής επιβίωσης, το ΠΑΣΟΚ ήταν απλώς ένας ενδιάμεσος σταθμός.

Το μεγάλο άλμα έγινε προς τη Νέα Δημοκρατία. Ο κ. Θεοδωρικάκος κατάφερε να χωρέσει στην αυλή του Κυριάκου Μητσοτάκη, μεταμορφούμενος εν μιση νυκτί από αριστερό στελέχος σε «γαλάζιο» στρατηλάτη, αναλαμβάνοντας κομβικά υπουργικά αξιώματα.

Από το σφυροδρέπανο λοιπόν, στα υπουργικά έδρανα της δεξιάς παράταξης, η διαδρομή του αποτελεί σεμινάριο πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Αυτός είναι λοιπόν ο τύπος με τις αριστερές καταβολές, ο οποιός αποχαιρετά τους ιστορικούς πολιτικούς της ΝΔ σαν να μεγάλωσε στις κομματικές οργανώσεις της ONNEΔ, την ίδια ώρα που οι διαχειριστές των social media παλεύουν να εξαφανίσουν την οργή των πολιτών.

Ο Sir Takis απέδειξε ότι οι ιδεολογίες αλλάζουν, τα κόμματα περνούν, αλλά η καρέκλα της Βουλής και της εξουσίας μένει πάντα γλυκιά.