ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2030: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΗΛΙΑ 50 ΕΚΑΤ. ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΟΡΟΑΣΥΛΙΑ ΣΤΗ FIFA

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Πίσω από τα λαμπερά φώτα των γηπέδων, τις ιαχές των φιλάθλων και το τηλεοπτικό υπερθέαμα, κρύβεται μια αδυσώπητη οικονομική μηχανή που συνθλίβει τις τοπικές οικονομίες. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030 δεν είναι απλώς η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική γιορτή. Εξελίσσεται ραγδαία σε ένα πρωτοφανές σχέδιο αφαίμαξης των δημοσίων ταμείων, όπου δήμοι καλούνται να υπογράψουν λευκές επιταγές δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που η παγκόσμια ποδοσφαιρική ελίτ εξασφαλίζει σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές. Το αφήγημα της δήθεν τοπικής ανάπτυξης καταρρέει μπροστά στα αποκαλυπτικά στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αποδεικνύοντας περίτρανα πως το βαρύ τίμημα θα το πληρώσει, για άλλη μια φορά, αποκλειστικά ο απλός φορολογούμενος.

Το Ντόμινο της Κατάρρευσης και ο Εφιάλτης των Πενήντα Εκατομμυρίων

Η λαμπερή βιτρίνα έχει ήδη αρχίσει να θρυμματίζεται στην Ιβηρική Χερσόνησο, φέρνοντας στην επιφάνεια τον πραγματικό εφιάλτη που κρύβεται στα ψιλά γράμματα των συμβάσεων. Τα στοιχεία που έφερε στην επιφάνεια το ισπανικό δίκτυο Cadena SER επιβεβαιώνουν αυτό που πολλοί ψιθύριζαν. Το αρχικό μεγαλεπήβολο σχέδιο της Ισπανίας ξηλώνεται κυριολεκτικά μέρα με τη μέρα, καθώς οι τοπικοί άρχοντες συνειδητοποιούν την τεράστια παγίδα στην οποία πήγαν να εγκλωβιστούν.

Ιστορικές περιοχές όπως η Λα Κορούνια και η Μάλαγα αποτελούν ήδη παρελθόν από τον σχεδιασμό. Το κύμα αντιδράσεων ωστόσο είχε ξεκινήσει νωρίτερα, με την εξαιρετικά θαρραλέα στάση της δημάρχου της Χιχόν, Κάρμεν Μοριγιόν, η οποία αρνήθηκε κατηγορηματικά να υποθηκεύσει το μέλλον της πόλης της, ξεμπροστιάζοντας τους αποικιοκρατικούς όρους που συνοδεύουν τη διοργάνωση. Το κόστος συμμετοχής για τον κάθε δήμο υπολογίζεται πλέον στα πενήντα εκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για ένα εξωφρενικό νούμερο, απόλυτα ικανό να τινάξει στον αέρα την οικονομική σταθερότητα κάθε τοπικής κοινωνίας που θα τολμήσει να το αναλάβει.

Τα Μεγαθήρια στο Απυρόβλητο και η Σφαγή της Περιφέρειας

Η παγκόσμια ομοσπονδία λειτουργεί με όρους μονάρχη, ξεκαθαρίζοντας πως όποιος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις παράλογες οικονομικές απαιτήσεις της, πετιέται εκτός. Στο απυρόβλητο αυτής της διαδικασίας παραμένουν τα μεγαθήρια, όπως το Σαντιάγο Μπερναμπέου, το Καμπ Νου, το Μετροπολιτάνο και το Σαν Μαμές, στάδια δηλαδή που ούτως ή άλλως στηρίζονται από κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα.

Για την περιφέρεια όμως, ο πέλεκυς πέφτει βαρύς και αδυσώπητος. Εμβληματικές έδρες τίθενται υπό καθεστώς απόλυτης αμφισβήτησης και η διοργανώτρια αρχή ετοιμάζεται να πετσοκόψει τον αριθμό των γηπέδων τόσο στην Ισπανία όσο και στο Μαρόκο. Οποιαδήποτε περιοχή δεν συμμορφώνεται πλήρως με τις υπερπολυτελείς προδιαγραφές των διοικούντων, απλώς διαγράφεται μονοκοντυλιά από τον χάρτη των αγώνων.

Το  Σκάνδαλο της Φορολογικής Ασυλίας

Εκεί όμως που αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του συστήματος, είναι στον τρόπο που η διεθνής ελίτ μεταχειρίζεται το δημόσιο χρήμα. Το μεγαλύτερο θράσος δεν κρύβεται καν στα τεράστια κατασκευαστικά κόστη, αλλά στις προκλητικές φορολογικές απαλλαγές που απαιτούνται νομικά για τη διεξαγωγή του τουρνουά.

Την ώρα που οι πόλεις αιμορραγούν οικονομικά και οι πολίτες καλούνται να επωμιστούν χρέη δεκαετιών για να καλυφθούν οι τρύπες εκατομμυρίων, η διοργανώτρια αρχή εξασφαλίζει καθεστώς πλήρους φορολογικής ασυλίας. Πρόκειται για μια ωμή και προκλητική επίδειξη ισχύος που έχει φέρει στα όρια της εξέγερσης πολλά δημοτικά συμβούλια. Οι τοπικοί φορείς βλέπουν τα χρήματα των δημοτών να κάνουν φτερά προς το εξωτερικό, ενώ οι εμπνευστές της διοργάνωσης ετοιμάζονται να θησαυρίσουν, δίχως να αποδώσουν ούτε ένα ευρώ στα ταμεία των χωρών που τους φιλοξενούν.

Ο μύθος της πολυπόθητης ανάπτυξης μέσω των μεγάλων αθλητικών γεγονότων καταρρέει πλέον παταγωδώς. Το Μουντιάλ του 2030, πολύ πριν καν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή, μετατρέπεται μπροστά στα μάτια μας σε ένα μνημείο ακραίας οικονομικής ανισότητας και εκβιαστικών πρακτικών εις βάρος των πολλών. Η εποχή που οι τοπικές κοινωνίες κατάπιναν αμάσητο το παραμύθι της παγκόσμιας γιορτής για να δικαιολογηθεί η λεηλασία του ιδρώτα τους, έχει περάσει ανεπιστρεπτί στο παρελθόν.