Ας κάνουμε μια απλή, επώδυνη αριθμητική ασκησούλα: Μια συσκευασία φέτας 200 γραμμαρίων στο σουπερμάρκετ των Βρυξελλών τιμολογείται στα 3,90 ευρώ. Στην Αθήνα, η ίδια περίπου συσκευασία παίζει ανάμεσα στα 3,30 και 3,70 ευρώ.
«Ορίστε, φθηνότεροι είμαστε!», θα σπεύσουν να θριαμβολογήσουν οι αυτόκλητοι συνήγοροι της εγχώριας αγοράς. Μόνο που ξεχνούν μια «μικρή» λεπτομέρεια που μετατρέπει το αφήγημά τους σε κακόγουστο αστείο: Ο βελγικός μισθός είναι σχεδόν τριπλάσιος από τον ελληνικό.
Όταν ο καταναλωτής στις Βρυξέλλες αγοράζει το εθνικό μας προϊόν με ψίχουλα από το ημερομίσθιό του, ενώ ο Έλληνας βλέπει το τυρί να αντιμετωρίζεται στο ταμείο ως είδος πολυτελείας, δεν μιλάμε απλώς για διαφορά τιμών. Μιλάμε για καθαρή οικονομική παράνοια.
Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε ένα προϊόν που παράγεται στα μέρη μας σε «λευκό χρυσό» για το ντόπιο νοικοκυριό;
- Ο ΦΠΑ της αναλγησίας
Στην Ελλάδα της διαρκούς ακρίβειας, το κράτος επιμένει να εισπράττει 13% ΦΠΑ στα βασικά τρόφιμα, την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές χώρες προστατεύουν το καλάθι του πολίτη με συντελεστές της τάξης του 6% (όπως το Βέλγιο). Το κράτος λειτουργεί ως ο πρώτος και καλύτερος «συνέταιρος» της ακρίβειας, χαρίζοντας ελάχιστα και εισπράττοντας στοχευμένα από τις ανάγκες της επιβίωσης.
- Ελληνοποιήσεις… κόστους και εισαγόμενη ανεπάρκεια
Παράγουμε φέτα, αλλά εισάγουμε σχεδόν τα πάντα για να τη φτιάξουμε από τις ζωοτροφές μέχρι την ενέργεια που καίνε τα τυροκομεία. Αντί για μια θωρακισμένη εγχώρια παραγωγή, έχουμε μια αλυσίδα ευάλωτη σε κάθε διεθνές φτέρνισμα. Το αποτέλεσμα; Το κόστος παραγωγής εκτοξεύεται στα ουράνια και η λυπητερή περνάει συστημένη στον καταναλωτή.
- Ασυδοσία στο ράφι και «καπέλα» διανομής
Πού πάνε τα ενδιάμεσα περιθώρια κέρδους; Πώς γίνεται οι ευρωπαϊκοί κολοσσοί του λιανεμπορίου να συμπιέζουν τις τιμές χονδρικής για τους ξένους καταναλωτές, ενώ στην εγχώρια αγορά οι μεσάζοντες και οι αλυσίδες χρεώνουν «αέρα» στα επώνυμα προϊόντα; Η ανοχή στα αδικαιολόγητα καπέλα της εφοδιαστικής αλυσίδας έχει μετατρέψει το ελληνικό σουπερμάρκετ σε ναρκοπέδιο.
- Η κυβερνητική απραξία και το «αφήγημα» των καλαθιών
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιλέγει τον ρόλο του θεατή, περιοριζόμενη σε επικοινωνιακά τεχνάσματα τύπου «καλαθιού του νοικοκυριού» και προσ πρόσφαιρες επιδοτήσεις-ψίχουλα, αποφεύγοντας συστηματικά να συγκρουστεί με τα οργανωμένα συμφέροντα στην αγορά. Αντί για δραστική μείωση του ΦΠΑ στα βασικά είδη διατροφής μέτρο που αρνείται πεισματικά επικαλούμενη δημοσιονομικό κόστος και ουσιαστικούς, αυστηρούς ελέγχους στα αισχροκερδή περιθώρια κέρδους των μεγάλων αλυσίδων, η κυβερνητική πολιτική αφήνει την αισχροκέρδεια να καλπάζει ανεξέλεγκτη, αντιμετωπίζοντας την δομική ακρίβεια ως «εισαγόμενο φαινόμενο» για το οποίο δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.
Η πικρή αλήθεια
Η ιστορία με τη φέτα δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, είναι το σύμπτωμα μιας χώρας που απαιτεί από τους πολίτες της να ζουν με μισθούς Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πληρώνοντας τιμές Κεντρικής Ευρώπης.
Όσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρκείται σε επικοινωνιακά «καλάθια» και ευχολόγια αντί για δομικές τομές στην αγορά και πραγματικές αυξήσεις εισοδημάτων, η φέτα θα παραμένει το πιο πικρό σύμβολο της χαμένης μας αγοραστικής δύναμης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
