ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Τρεις πυροσβέστες δεν γύρισαν σπίτι, οι δύο κάηκαν ζωντανοί στο Ρέθυμνο και ένας κατέρρευσε στο Γύθειο και δεν συνήλθε. Σήμερα τους αποκαλούν ήρωες. Ο πρωθυπουργός δηλώνει βαθιά θλίψη. Λέει ότι η Πολιτεία τους τιμά και υπόσχεται ότι θα δυναμώσει τις δομές απέναντι στην κλιματική κρίση. Τα λόγια ακούγονται σωστά. Μέχρι να θυμηθείς τι έγινε πριν.
Επειδή ο Μητσοτάκης ξεχνά εύκολα ας του θυμίσουμε τι έκανε στο παρελθόν!

Υπάρχουν ακόμα οι εικόνες. Μέσα στο υπουργείο, με τα κόκκινα κράνη πυροσβεστών και τα λευκά κράνη των ΜΑΤ. Καπνός από χημικά. Σπρωξίματα. Χτυπήματα. Άνθρωποι που όλο το καλοκαίρι έσβηναν φωτιές δέχονταν δακρυγόνα. Ζητούσαν μόνο αξιοπρεπείς συμβάσεις. Η απάντηση ήταν βία. Τότε δεν ήταν ήρωες, Μητσοτάκη, ήταν ταραξίες; Τώρα που πέθαναν, ξαναβρίσκουμε τα μεγάλα λόγια και δακρύζουμε δημόσια. Χθες τους χτυπούσαμε ιδιωτικά.
Αυτή είναι η λογική. Ήρωες όταν καίγεται η χώρα. Πρόβλημα όταν ζητούν δικαιώματα. Τους χρησιμοποιούμε μπροστά στις κάμερες και τους πετάμε όταν τελειώνει η σεζόν. Τώρα που τρεις έγιναν οριστικά ήρωες, κλαίμε. Λες και η υποκρισία σβήνει τη μνήμη.
Τα κροκοδείλια δάκρυα δεν σβήνουν φωτιές, δεν θεραπεύουν οικογένειες και δεν σβήνουν τις ευθύνες. Για χρόνια τους αντιμετωπίσαμε ως δεύτερης κατηγορίας. Σήμερα κλαίμε τους νεκρούς, χθες χτυπούσαμε τους ζωντανούς. Αυτό δεν είναι συγκινητικό, είναι ντροπή κ. Μητσοτάκη!!!
Η μεγαλύτερη τιμή στους νεκρούς δεν είναι τα λόγια, αλλά να μην αφήσεις άλλους να γίνουν νεκροί για τους ίδιους λόγους.
Γιατί μια χώρα που θυμάται τους πυροσβέστες μόνο όταν χάνονται, δεν τιμά τους ήρωές της. Απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί την οργή της κοινωνίας.
Οι οικογένειες των νεκρών δεν χρειάζονται συγκινητικές δηλώσεις, αλλά χρειάζονται πράξεις. Και οι ζωντανοί πυροσβέστες δεν χρειάζονται χειροκροτήματα στις παρελάσεις. Χρειάζονται σεβασμό κάθε μέρα.
Γιατί οι ήρωες δεν γεννιούνται τη στιγμή που πεθαίνουν.
Ήρωες ήταν από την πρώτη στιγμή που μπήκαν στη φωτιά.
Και η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα:
Τους τιμά πραγματικά ή απλώς τους θυμάται όταν είναι πλέον αργά;