Ο «ΠΗΛΙΝΟΣ ΚΟΛΟΣΣΟΣ» ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: ΧΑΜΗΛΗ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟ 2026

Σε τροχιά χαμηλής παραγωγικότητας και επισφάλειας παραμένει η ελληνική οικονομία το 2026, παρότι η «βαριά βιομηχανία» της χώρας συνεχίζει να καταγράφει ιστορικά ρεκόρ αφίξεων. Πίσω από την πανηγυρική εικόνα των γεμάρων προορισμών, τα επίσημα στοιχεία καταδεικνύουν μια σκληρή πραγματικότητα: ο ελληνικός τουρισμός παράγει πλέον ελάχιστη οικονομική αξία ανά επισκέπτη, επενδύοντας αποκλειστικά στον τεράστιο όγκο των κεφαλών.

Σύμφωνα με τα απολογιστικά δεδομένα της Τράπεζας της Ελλάδος για το 2025, οι διεθνείς ταξιδιώτες έφτασαν τα 37,98 εκατομμύρια, ενώ η ανοδική πορεία συνεχίζεται αμείωτη και το πρώτο εξάμηνο του 2026. Ωστόσο, η μεγέθυνση αυτή αποδεικνύεται εύθραυστη. Ενώ τα έσοδα αυξήθηκαν κατά 9,4%, η μέση δαπάνη ανά ταξίδι ενισχύθηκε μόλις κατά 2,8%, με τη μέση διάρκεια παραμονής των τουριστών να καταγράφει πτώση 4,5%.

Η ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΕΠ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

Η εξάρτηση της χώρας από το τουριστικό προϊόν αγγίζει επικίνδυνα επίπεδα, καθώς τα έσοδα αντιστοιχούν στο 9,1% του ελληνικού ΑΕΠ, τοποθετώντας την Ελλάδα στις πρώτες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πίσω μόνο από την Κροατία, την Κύπρο, τη Μάλτα και την Πορτογαλία. Παρά τα υψηλά συνολικά έσοδα, η μέση δαπάνη ανά ταξιδιώτη παραμένει αισθητά χαμηλότερη από ανταγωνιστικές χώρες.

Ενδεικτικό του διαρθρωτικού προβλήματος είναι το παράδειγμα της Ισπανίας, η οποία εφαρμόζει στρατηγική 2026-2027 με έμφαση στην ποιότητα, τον πολιτισμό και τη γαστρονομία, απορρίπτοντας τη λογική της απλής διεύρυνσης του όγκου. Αντίθετα, η Ελλάδα επιμένει σε ένα μοντέλο έντονης εποχικότητας και πακέτων χαμηλού περιθωρίου κέρδους, επιβαρύνοντας περαιτέρω τις υποδομές, εκτοξεύοντας το κόστος κατοικίας και δημιουργώντας σοβαρές κοινωνικές παρενέργειες για τους εργαζόμενους και τους κατοίκους.