«Η σιωπή της ηγεσίας και το Πολεμικό Ναυτικό χωρίς πλήρωμα»

Η σιωπή τους είναι εκκωφαντική…

Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια περισσεύουν. Και υπάρχουν στιγμές που… η σιωπή περισσεύει.

Παρακολουθώ τις τελευταίες εβδομάδες το κύμα αντιδράσεων για το νομοσχέδιο.

Απόστρατοι Ναύαρχοι. Πρώην Αρχηγοί. Ανώτατοι αξιωματικοί. Άνθρωποι που υπηρέτησαν μια ζωή στο Πολεμικό Ναυτικό.

Γράφουν. Μιλούν. Προειδοποιούν. Ανησυχούν.

Και όλοι σχεδόν λένε το ίδιο πράγμα:

«Ποιος θα επανδρώσει τα πλοία αύριο;»

Είναι ένα ερώτημα που δεν απαντιέται με ανακοινώσεις.

Ούτε με επικοινωνιακές καμπάνιες. Οι αριθμοί είναι πεισματάρηδες.

Οι σχολές δυσκολεύονται να γεμίσουν. Οι παραιτήσεις αυξάνονται. Η γκρίνια μεγαλώνει. Και η θάλασσα… δεν περιμένει.

Εγώ όμως έχω μια άλλη απορία.

Ίσως πιο δύσκολη. Πού είναι η φυσική στρατιωτική ηγεσία;

Πού είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει να λείπει προσωπικό από ένα πολεμικό πλοίο;

Πού είναι η φωνή τους;

Δεν ζητώ αντιπαράθεση. Δεν ζητώ δημόσιες συγκρούσεις.

Ζητώ εκείνο που κάθε στρατιωτικός διδάσκεται από την πρώτη ημέρα.

Να λέει την αλήθεια στον προϊστάμενό του όταν διακυβεύεται η αποστολή.

Γιατί άλλο η πειθαρχία…

κι άλλο η σιωπή.

Και καμιά φορά η σιωπή ακούγεται πιο δυνατά από μια κραυγή.

Οι απόστρατοι μιλούν.

Οι εν ενεργεία, εύλογα, έχουν θεσμικούς περιορισμούς στις δημόσιες τοποθετήσεις τους.

Όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες των συμβουλίων, κάποιος οφείλει να πει την αλήθεια.

Αν ένα πλοίο δεν έχει πλήρωμα… κανένα εξοπλιστικό πρόγραμμα δεν μπορεί να το κάνει αξιόμαχο.

Και αν οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στις σχολές…

τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.

Είναι στρατηγικό.

Γιατί το Πολεμικό Ναυτικό δεν κινδυνεύει όταν παλιώνουν τα πλοία.

Κινδυνεύει όταν λιγοστεύουν οι άνθρωποί του.

Και τότε… η πιο εκκωφαντική απάντηση είναι η σιωπή.

Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος…

Άλλωστε εγώ μια άποψη χωρίς λόγο είπα.

Παν. Μίγκος 26/7/26