Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατάφερε την Τετάρτη να περάσει νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Αντί να δείξει «ενότητα» και «αποφασιστικότητα» όπως διαλαλούν εδώ και χρόνια οι Βρυξέλλες, οι πρωτεύουσες συμφώνησαν μόνο σε μια προσωρινή παράταση του υπάρχοντος ανώτατου ορίου τιμών πετρελαίου μέχρι τις 23 Ιουλίου.
Οι διαπραγματευτές τρέχουν τώρα να βρουν κάποιον συμβιβασμό για να μην φανεί εντελώς γυμνή η αποτυχία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήθελε να παγώσει το ανώτατο όριο για έξι μήνες. Το σχέδιο όμως προσέκρουσε αμέσως πάνω στις μεγάλες ναυτιλιακές χώρες και η Ελλάδα μέσα σε αυτές.
Όταν οι κυρώσεις αρχίζουν να αγγίζουν πραγματικά συμφέροντα, τα μεγάλα λόγια σταματούν και μπαίνουν τα νούμερα. Στο Κίεβο την ίδια ώρα η Φον ντερ Λάιεν και ο Ζελένσκι έδειχναν αισιόδοξοι μπροστά στις κάμερες. Η πρόεδρος της Επιτροπής παραδέχτηκε ότι οι συμβιβασμοί είναι αναπόφευκτοι. Ο Ζελένσκι είπε το γνωστό «φυσικά κάποιοι κουράζονται» και πρόσθεσε ότι αυτό που μετράει είναι να κουραστεί η Ουκρανία μία μέρα αργότερα από τη Ρωσία. Η φράση ακούστηκε ωραία στα δελτία. Στην πραγματικότητα όμως δείχνει ακριβώς το πρόβλημα πως η Ευρώπη έχει ήδη κουραστεί και το δείχνει με τον πιο καθαρό τρόπο.
Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική «φιλία» με τη Ρωσία. Πρόκειται για καθαρή λογιστική. Οι χώρες που έχουν πραγματική ναυτιλία και εξαγωγές δεν μπορούν να αντέχουν άλλο μέτρα που χτυπούν κατευθείαν τις δικές τους επιχειρήσεις και τους δικούς τους εργαζόμενους. Η Ελλάδα το είπε ξεκάθαρα. Άλλες χώρες το είπαν πιο διακριτικά αλλά το ίδιο πράγμα εννοούσαν. Όταν το συμφέρον γίνεται συγκεκριμένο, οι ιδεολογικές κορώνες πέφτουν στο κενό. Αυτό που αποκαλύπτεται τώρα δεν είναι κάποιο μεγάλο μυστικό. Είναι η απλή αλήθεια που κρύβεται πίσω από τρία χρόνια ρητορικής. Οι κυρώσεις που σχεδιάστηκαν για να πλήξουν τον αντίπαλο, έχουν γίνει όπλο που γυρίζει και χτυπάει πρώτα τις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Κάθε νέο πακέτο που δεν περνάει δείχνει ακριβώς αυτό, όσο πιο σκληρά προσπαθούν να σφίξουν την θηλιά, τόσο πιο φανερό γίνεται ότι η θηλιά σφίγγει και τα δικά τους χέρια. Η προσωρινή παράταση μέχρι τις 23 Ιουλίου δεν είναι νίκη. Είναι ανακωχή που δείχνει την αδυναμία. Δείχνει ότι δεν υπάρχει πλέον η πολιτική βούληση για νέα σκληρά μέτρα όταν αυτά τα μέτρα κοστίζουν ακριβά σε ναυτιλία, ενέργεια και θέσεις εργασίας. Δείχνει ότι οι χώρες με πραγματική οικονομική βάση δεν είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν τους δικούς τους πολίτες για να συνεχιστεί μια πολιτική που έχει ήδη δείξει τα όριά της.
Οι πολίτες στην Ευρώπη βλέπουν εδώ και καιρό τι συμβαίνει. Βλέπουν τις τιμές, βλέπουν τις βιομηχανίες που κλείνουν ή μετακομίζουν, βλέπουν ότι κάθε νέα «ισχυρή» απόφαση καταλήγει σε ακόμα περισσότερους συμβιβασμούς. Και τώρα βλέπουν και κάτι ακόμα, ότι όταν φτάνει η ώρα της υπογραφής, οι χώρες που έχουν να χάσουν πραγματικά λεφτά και δουλειές λένε «όχι» και δεν υποχωρούν. Η αποτυχία της Τετάρτης δεν είναι ήττα κάποιου συγκεκριμένου κράτους. Είναι η αποτυχία ενός μοντέλου που πίστευε ότι μπορεί να επιβάλλει μέτρα χωρίς να υπολογίζει το κόστος για τους ίδιους τους Ευρωπαίους.
Τρέχουν σαν λυσσασμένοι να αρπάξουν ρωσικό αέριο πριν τους κοπεί!
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
