Η απόλυτη κοροϊδία εις βάρος της νοημοσύνης του ελληνικού λαού και της μνήμης των νεκρών της Marfin εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια μετά τον φονικό εμπρησμό της 5ης Μαΐου 2010, που άφησε πίσω του τρεις νεκρούς –ανάμεσά τους μια έγκυος γυναίκα– η κυβέρνηση επιχειρεί να στήσει ένα επικοινωνιακό πανηγύρι “απονομής δικαιοσύνης”. Και πώς φτάσαμε στο μεγάλο ξεσκέπασμα; Με το επιτελικό κράτος να παραδέχεται εμμέσως ότι αν δεν υπήρχε ένα μυστηριώδες ανώνυμο email, οι δολοφόνοι θα έπιναν ακόμα τον καφέ τους ανενόχλητοι!
Διαβάζουμε με έκπληξη ότι ένα “πουλάκι” κελάηδησε ηλεκτρονικά στη Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, κατονομάζοντας τρία πρόσωπα. Ξαφνικά, ως δια μαγείας, η σκονισμένη δικογραφία ανασύρθηκε. Ξαφνικά, οι Αρχές κατάφεραν να “ταυτοποιήσουν” το περπάτημα, τα ρούχα και την κινησιολογία των δύο 42χρονων συλληφθέντων και της 46χρονης που καταζητείται στη Μεγάλη Βρετανία, ψάχνοντας… παλιά βίντεο. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο και καίει το κυβερνητικό αφήγημα: Επί 16 χρόνια πού βρίσκονταν αυτά τα βίντεο; Ποιοι τα κρατούσαν ερμητικά κλειστά στα συρτάρια και γιατί χρειάστηκε μια “ανώνυμη επιστολή” για να κάνουν οι ακριβοπληρωμένες διωκτικές αρχές τα αυτονόητα;
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να πουλήσει φθηνό δόγμα “νόμου και τάξης” πάνω στις στάχτες του νεοκλασικού της Σταδίου προκαλεί οργή. Είναι τουλάχιστον ύποπτος αυτός ο βολικός χρονισμός. Σε μια περίοδο που η πολιτική φθορά χτυπάει κόκκινο και τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, κάποιοι αποφάσισαν να πετάξουν το “τυράκι” του ανώνυμου αποστολέα για να αλλάξουν την ατζέντα. Μήπως οι συγκεκριμένοι “μπαχαλάκηδες” απολάμβαναν μια ιδιότυπη ασυλία όλο αυτόν τον καιρό από το βαθύ σύστημα της εγχώριας τρομοκρατίας και τώρα απλά παραδόθηκαν στο βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας, όταν πλέον οι προστάτες τους δεν τους χρειάζονται;
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε το μνημειώδες φιάσκο της δίκης του Οκτωβρίου του 2016. Τότε που οι αρχικοί κατηγορούμενοι αθωώθηκαν πανηγυρικά και ομόφωνα, με την έδρα να μιλάει για ανύπαρκτα στοιχεία και προχειρότητα της αστυνομίας, βυθίζοντας τις οικογένειες των θυμάτων στην απόγνωση και εδραιώνοντας το αίσθημα της απόλυτης ατιμωρησίας. Το ελληνικό κράτος αποδείχθηκε τότε τραγικά λίγο.
Το να μας πλασάρουν σήμερα την εικόνα μιας δήθεν ικανής αστυνομίας που “λύνει” γρίφους δεκαετιών, ενώ στην πραγματικότητα απλώς περίμενε νωχελικά να της έρθει η λύση έτοιμη στο inbox, είναι πολιτική ύβρις. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, ο Επαμεινώνδας Τσακάλης και η Παρασκευή Ζούλια ζητούν πραγματική, αδέκαστη δικαιοσύνη. Όχι κακοπαιγμένα επικοινωνιακά παιχνίδια από μια εξουσία που στηρίζεται σε ανώνυμα emails για να καλύψει την ιστορική της ανεπάρκεια.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ ΕΔΩ:
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
