Εκπαιδευτικοί μιας χρήσης: Όταν το κράτος ζητά αριστεία, αλλά προσφέρει ανασφάλεια

Υπάρχει μια αντίφαση που δύσκολα μπορεί πλέον να κρυφτεί. Από τη μία πλευρά, η Πολιτεία ζητά από τους εκπαιδευτικούς υψηλή κατάρτιση, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες, συνεχή επιμόρφωση και απόλυτη αφοσίωση στο λειτούργημά τους. Από την άλλη, χιλιάδες από αυτούς περνούν κάθε καλοκαίρι από τη σχολική αίθουσα στην ανεργία ή σε εποχικές δουλειές για να μπορέσουν να πληρώσουν το ενοίκιο και τους λογαριασμούς τους.

Το πρόβλημα των αναπληρωτών δεν είναι καινούργιο. Και όμως, χρόνο με τον χρόνο γίνεται πιο έντονο. Οι αυξημένες τιμές των ενοικίων, το υψηλό κόστος μετακίνησης, η αβεβαιότητα για τον τόπο εργασίας και η απουσία μιας σταθερής επαγγελματικής προοπτικής μετατρέπουν μια ολόκληρη κατηγορία επιστημόνων σε εργαζόμενους διαρκούς επισφάλειας.

Δεν είναι φυσιολογικό ένας άνθρωπος που εκπαιδεύει τα παιδιά της χώρας να αναγκάζεται λίγες ημέρες μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς να αναζητά οποιαδήποτε εποχική εργασία για να επιβιώσει. Δεν είναι φυσιολογικό να μετακομίζει κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη χωρίς να γνωρίζει αν θα βρει σπίτι, ούτε να εγκαταλείπει την προσωπική και οικογενειακή του ζωή επειδή το απαιτεί ένα σύστημα που βασίζεται στη διαρκή προσωρινότητα.

Ακόμη πιο δύσκολη είναι η πραγματικότητα για όσους προσπαθούν να δημιουργήσουν οικογένεια. Η μητρότητα, η φροντίδα ενός παιδιού και η επαγγελματική ανασφάλεια συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο πολλές φορές οδηγεί νέους ανθρώπους να εγκαταλείπουν οριστικά την εκπαίδευση ή ακόμη και τη χώρα.

Το αποτέλεσμα δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Αφορά το δημόσιο σχολείο. Ένας εκπαιδευτικός που ζει με το άγχος της επόμενης πρόσληψης, της επόμενης μετακόμισης ή της επόμενης οικονομικής δυσκολίας δεν μπορεί να αισθάνεται ότι το κράτος αναγνωρίζει έμπρακτα την προσφορά του.

Η συζήτηση, επομένως, δεν περιορίζεται στους μισθούς. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, σταθερότητας και σεβασμού προς έναν κλάδο που κρατά όρθιο το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα εδώ και χρόνια.

Αν πραγματικά θέλουμε ποιοτική δημόσια εκπαίδευση, δεν αρκούν οι διακηρύξεις περί αναβάθμισης του σχολείου. Χρειάζονται πολιτικές που θα επιτρέπουν στους εκπαιδευτικούς να ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς να αντιμετωπίζονται ως προσωπικό «εννέα μηνών» που κάθε καλοκαίρι καλείται να ξεκινήσει από το μηδέν.

Η ποιότητα της εκπαίδευσης δεν κρίνεται μόνο μέσα στις σχολικές αίθουσες. Κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει εκείνους που έχουν αναλάβει να μορφώσουν την επόμενη γενιά. Όσο αυτή η πραγματικότητα παραμένει αμετάβλητη, το τίμημα δεν θα το πληρώνουν μόνο οι αναπληρωτές. Θα το πληρώνει συνολικά η δημόσια εκπαίδευση.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Θεσσαλονίκη: Χειροπέδες σε 40χρονο που προκάλεσε αναστάτωση κατά τη διάρκεια πτήσης