Μια καταγγελία ενός ένα που θα μπορούσε να είχε τελειώσει τραγικά, ξεσκεπάζει με τον πιο ωμό τρόπο το παράδοξο, αντί να μας προστατεύουν ορισμένοι «προστάτες» μας βάζουν σε μπελάδες και τον εαυτό τους μαζί.
«Ήταν λίγο μετά τις 12 το βράδυ της Πέμπτης και οι γονείς μου επέστρεφαν από οικογενειακή έξοδο. Βρίσκονταν στην Αττική Οδό σε ένα σημείο που είχε τέσσερις λωρίδες. Οι γονείς μου βρίσκονταν στην τρίτη λωρίδα και προχωρούσαν. Ξαφνικά μέσα στο σκοτάδι βλέπουν έναν αστυνομικό πεζό να έχει μπει στην λωρίδα τους και να τους κάνει σινιάλο. Όπως καταλαβαίνετε ο πατέρας μου δεν είχε χρόνο να σκεφτεί και πάτησε απότομα φρένο σε μικρή απόσταση από τον αστυνομικό.»
«Ο πατέρας μου σκέφτηκε ότι θα έχει συμβεί κάτι ή θα θέλουν να κάνουν κάποιον έλεγχο ή αλκοτέστ. Κι όμως, ο αστυνομικός απλά τους έκανε νόημα να τον προσπεράσουν και να συνεχίσουν τον δρόμο τους. Μέσα στο σοκ ο άνθρωπος δεν είπε τίποτα και προχώρησε. Γυρίζοντας πίσω είδε τον αστυνομικό να μαζεύει κάτι από τον δρόμο το οποίο πρέπει να σημειώσω ότι ήταν μικρό αντικείμενο, κι όχι κάποιο μικρό ζώο.»
Το περιστατικό δεν είναι απλώς μια «απερίσκεψτη στιγμή» ενός ατόμου. Είναι ενδεικτικό ενός βαθύτερου ζητήματος: η έλλειψη αυτοπροστασίας και επαγγελματικής ωριμότητας ορισμένων αστυνομικών μετατρέπεται σε κίνδυνο για τον πολίτη. Η Αστυνομία υπάρχει για να προστατεύει την ασφάλεια και την περιουσία μας. Όταν όμως ένας αστυνομικός μπαίνει πεζός σε αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας μόνο και μόνο για να μαζέψει κάτι που έπεσε, τότε ο ρόλος αντιστρέφεται, ο πολίτης γίνεται αυτός που πρέπει να αποφύγει τον «προστάτη».
Και εδώ έρχεται το δεύτερο σκέλος του προβλήματος. Ο ίδιος ο αστυνομικός κινδύνευσε άσκοπα, αν τον χτυπούσε το αυτοκίνητο θα μιλούσαμε για τραγωδία. Αν προκαλούσε ατύχημα, θα μιλούσαμε για πολλαπλά θύματα. Ποιος ελέγχει αυτές τις συμπεριφορές; Ποιος διασφαλίζει ότι οι άνθρωποι που φέρουν όπλο, ασύρματο και εξουσία έχουν την ψυχραιμία και την κρίση να μην θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους και τους πολίτες;
Δυστυχώς, στην Ελλάδα γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν ο πολίτης κάνει καταγγελία, οι πιθανότητες να «μπλέξει» ο ίδιος είναι μεγαλύτερες από το να τιμωρηθεί ο υπαίτιος. Η εμπιστοσύνη του πολίτη προς τις αρχές έχει ήδη πληγεί βαθιά από δεκάδες παρόμοια περιστατικά. Όταν ο «φύλακας» γίνεται απειλή, τότε η κοινωνία χάνει το βασικό της σημείο αναφοράς ασφάλειας.
Θα έπρεπε η Αστυνομία να έχει αυστηρούς εσωτερικούς μηχανισμούς ελέγχου και εκπαίδευσης ακριβώς για τέτοιες συμπεριφορές. Να υπάρχει υποχρεωτική ψυχολογική και επαγγελματική αξιολόγηση, αυστηρά πρωτόκολλα για ενέργειες σε αυτοκινητόδρομους, και κυρίως συνέπειες όταν κάποιος παραβιάζει βασικούς κανόνες ασφαλείας. Δεν μπορεί ένας αστυνομικός να θεωρεί ότι η στολή του του δίνει ασυλία και στο δρόμο. Ο συγκεκριμένος αστυνομικός μπορεί να ήταν απλώς κουρασμένος, απρόσεκτος ή αγχωμένος εκείνη τη στιγμή. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την απερισκεψία. Η στολή δεν είναι άδεια ατιμωρησίας, είναι σύμβολο ευθύνης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
