Η επιστολή της ΟΙΕΛΕ προς τον Πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς δεν είναι ακόμη μία συνδικαλιστική παρέμβαση. Είναι μια δημόσια προειδοποίηση ότι το εκπαιδευτικό επάγγελμα χάνει σταδιακά την ελκυστικότητά του και μαζί της κινδυνεύει να χαθεί και η δυνατότητα του δημόσιου σχολείου να προσελκύει ικανούς νέους ανθρώπους.

Τα στοιχεία που παραθέτει η Ομοσπονδία είναι ανησυχητικά: λιγότερες αιτήσεις στους πίνακες του ΑΣΕΠ, πτώση των βάσεων στις Παιδαγωγικές και καθηγητικές σχολές, παραιτήσεις εκπαιδευτικών, αναπληρωτές που αρνούνται να αναλάβουν υπηρεσία και αυξανόμενες αποχωρήσεις από το επάγγελμα.

Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί με την ερμηνεία ή τις προτάσεις της ΟΙΕΛΕ, δύσκολα μπορεί να αγνοήσει ότι το ζήτημα της προσέλκυσης νέων εκπαιδευτικών αποτελεί πραγματική πρόκληση. Όταν οι αμοιβές δυσκολεύονται να καλύψουν το κόστος ζωής, ιδιαίτερα για όσους υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, όταν η γραφειοκρατία αυξάνεται και οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται, είναι εύλογο να τίθεται το ερώτημα πόσο ελκυστικό παραμένει το επάγγελμα.

Η εκπαίδευση δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο φιλότιμο. Χρειάζεται ανθρώπους με υψηλή κατάρτιση, κίνητρο και προοπτική. Αν οι νέοι επιστήμονες στρέφονται σε άλλες επαγγελματικές επιλογές, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Αφορά τους μαθητές, τις οικογένειες και συνολικά την ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Η πρόταση για έναν ουσιαστικό εθνικό διάλογο αξίζει να συζητηθεί. Όχι επειδή το ζητά μια ομοσπονδία, αλλά επειδή το μέλλον της εκπαίδευσης δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά ή μόνο όταν ξεκινούν οι σχολικές χρονιές και αναζητούνται εσπευσμένα εκπαιδευτικοί.

Το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Θέλουμε το εκπαιδευτικό επάγγελμα να αποτελεί επιλογή για τους καλύτερους νέους επιστήμονες ή να γίνεται λύση ανάγκης για ολοένα και λιγότερους;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Αφορά το σχολείο που θα έχουν οι επόμενες γενιές. Και αυτή η συζήτηση δεν μπορεί να περιμένει άλλο.