ΛΑΜΠΕΡΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΣΤΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ – ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ;

Με κάθε επισημότητα, παρουσία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, πραγματοποιήθηκαν σήμερα τα εγκαίνια του νέου υπερσύγχρονου Κέντρου Κυβερνοάμυνας στο Πεντάγωνο, ενός έργου που παρουσιάζεται ως η αιχμή του δόρατος για την ψηφιακή θωράκιση της χώρας και ως σύμβολο του μετασχηματισμού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη νέα εποχή των υβριδικών απειλών και του κυβερνοπολέμου.

Οι εικόνες ήταν εντυπωσιακές. Σύγχρονες εγκαταστάσεις, τεχνολογία τελευταίας γενιάς, δηλώσεις για το μέλλον, σχέδια για την επόμενη ημέρα και διαβεβαιώσεις ότι η Ελλάδα αποκτά πλέον δυνατότητες που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου γεωπολιτικού περιβάλλοντος.

Όμως πίσω από τα φώτα των εγκαινίων, πίσω από τις κάμερες και τις πανηγυρικές δηλώσεις, υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν χωρά εύκολα στα δελτία Τύπου και στις επικοινωνιακές παρουσιάσεις.

Υπάρχουν οι αξιωματικοί, οι υπαξιωματικοί και τα στελέχη που υπηρετούν σε μονάδες πρώτης γραμμής, σε πλοία που παραμένουν επί μήνες στη θάλασσα, σε αεροπορικές βάσεις, σε ακριτικά φυλάκια και σε στρατόπεδα σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια, σηκώνοντας καθημερινά το βάρος της αποστολής τους κάτω από ολοένα και πιο απαιτητικές συνθήκες.

Άραγε, κατά τη διάρκεια της σημερινής επίσκεψης, βρέθηκε κάποιος να θέσει το ζήτημα των παραιτήσεων στελεχών που απασχολεί εδώ και καιρό την στρατιωτική οικογένεια; Βρέθηκε κάποιος να μεταφέρει την αγωνία όσων βλέπουν έμπειρα στελέχη να αποχωρούν, αναζητώντας επαγγελματική και οικονομική προοπτική εκτός στρατεύματος;

Άραγε, ο Πρωθυπουργός ρώτησε τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας ποια είναι η πραγματική εικόνα που επικρατεί σήμερα στις μονάδες; Πόσο επηρεάζουν την καθημερινή λειτουργία οι ελλείψεις προσωπικού; Πόσο έχει επιβαρυνθεί το προσωπικό που παραμένει στις θέσεις του και καλείται να καλύψει ολοένα και περισσότερες ανάγκες; Πότε θα πληρωθούν τα στελέχη που ειναι σε ΦΠ, με τις φρεγάτες;

Άραγε, συζητήθηκαν ζητήματα ηθικής του ΥΠΕΘΑ; Συζητήθηκε η κόπωση, η αβεβαιότητα και η αίσθηση πολλών στελεχών ότι η προσφορά τους δεν συνοδεύεται από την αντίστοιχη έμπρακτη αναγνώριση;

Και τι έγινε με τους ανθρώπους του Πολεμικού Ναυτικού που υπηρετούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα στις φρεγάτες και στα πολεμικά πλοία της χώρας; Τι έγινε με όσους απουσιάζουν συνεχώς από τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους προκειμένου να εκτελέσουν την αποστολή τους; Πότε θα ακούσουν συγκεκριμένες απαντήσεις για τα ζητήματα που τους απασχολούν;

Και τι συμβαίνει τελικά με τη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων; Πού βρίσκονται οι νέοι που θα επιλέξουν να ακολουθήσουν τη στρατιωτική ζωή; Πόσοι εξακολουθούν να βλέπουν το στράτευμα ως επαγγελματική προοπτική και πόσοι απομακρύνονται από αυτή την επιλογή;

Την ώρα που η πολιτική ηγεσία παρουσιάζει το όραμά της για τις Ένοπλες Δυνάμεις του 2030, πολλοί αναρωτιούνται αν υπάρχει αντίστοιχο σχέδιο για τους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετήσουν σε αυτές τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Γιατί η αλήθεια είναι μία και δεν αλλάζει, όσο σύγχρονα και αν είναι τα κτίρια, όσο προηγμένα και αν είναι τα συστήματα, όσο εντυπωσιακές και αν είναι οι παρουσιάσεις.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι οι οθόνες, δεν είναι οι υπολογιστές, δεν είναι τα κέντρα επιχειρήσεων, αλλά είναι οι άνθρωποί τους.

Και όσο τα ερωτήματα αυτών των ανθρώπων παραμένουν αναπάντητα, όσο η καθημερινότητά τους εξακολουθεί να προκαλεί προβληματισμό και ανησυχία, τόσο κάθε πανηγυρική τελετή θα συνοδεύεται από ένα ερώτημα που κανένα σύστημα κυβερνοάμυνας δεν μπορεί να απαντήσει:

Ποιος θα υπερασπιστεί τελικά το ηθικό, την αξιοπρέπεια και το μέλλον του προσωπικού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων;