Οι αριθμοί δεν λένε ποτέ ψέματα. Και οι 281 παραιτήσεις διευθυντών δημοτικών σχολείων και προϊσταμένων νηπιαγωγείων στην Αττική μέσα σε μόλις τρία χρόνια συνιστούν μια εκκωφαντική προειδοποίηση που κανείς πλέον δεν μπορεί να αγνοήσει.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας απλής διοικητικής δυσλειτουργίας. Είναι η απόδειξη ότι η σχολική διοίκηση βρίσκεται σε κατάσταση ασφυξίας και ότι οι άνθρωποι που κρατούν όρθια τα δημόσια σχολεία εγκαταλείπουν μαζικά θέσεις ευθύνης που έχουν μετατραπεί σε θέσεις εξουθένωσης.
Για χρόνια το Υπουργείο Παιδείας φορτώνει στους διευθυντές όλο και περισσότερες αρμοδιότητες, όλο και περισσότερη γραφειοκρατία, όλο και περισσότερη λογοδοσία. Κάθε νέα πλατφόρμα, κάθε νέα εγκύκλιος, κάθε νέα αξιολόγηση, κάθε νέα υποχρέωση προστίθεται στις πλάτες ανθρώπων που ήδη εργάζονται πολύ πέρα από το ωράριό τους.
Ο διευθυντής του σχολείου δεν είναι πλέον παιδαγωγικός ηγέτης. Έχει μετατραπεί σε λογιστή, γραμματέα, τεχνικό υπολογιστών, υπεύθυνο ασφαλείας, διαχειριστή κρίσεων, διαμεσολαβητή συγκρούσεων και συχνά σε αποδέκτη κάθε δυσαρέσκειας που παράγει ένα σύστημα το οποίο αδυνατεί να λειτουργήσει ομαλά.
Την ίδια στιγμή, οι γονεϊκές καταγγελίες πολλαπλασιάζονται, οι απειλές για μηνύσεις γίνονται σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και οι διευθυντές καλούνται να λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις χωρίς ουσιαστική θεσμική προστασία. Η παραμικρή διαχείριση ενός περιστατικού μπορεί να οδηγήσει σε πειθαρχική εμπλοκή, δικαστική διαμάχη ή διοικητική περιπέτεια.
Και ενώ οι ευθύνες αυξάνονται με εκρηκτικούς ρυθμούς, η στήριξη παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη. Στα περισσότερα σχολεία δεν υπάρχει διοικητικό προσωπικό. Δεν υπάρχουν γραμματείες. Δεν υπάρχουν βοηθητικοί μηχανισμοί. Υπάρχει μόνο ένας διευθυντής και ένας υποδιευθυντής που καλούνται να τα κάνουν όλα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι μαζί με τις παραιτήσεις καταγράφονται και 315 άδειες άνευ αποδοχών εκπαιδευτικών στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση της Αττικής. Το μήνυμα είναι σαφές: όλο και περισσότεροι εκπαιδευτικοί αναζητούν διέξοδο από ένα περιβάλλον που θεωρούν εξαντλητικό και αδιέξοδο.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι γιατί παραιτούνται οι διευθυντές. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιοι θα δεχθούν να τους αντικαταστήσουν στο μέλλον.
Διότι όταν οι θέσεις ευθύνης αντιμετωπίζονται ως παγίδα και όχι ως επαγγελματική εξέλιξη, όταν η διοίκηση ενός σχολείου ισοδυναμεί με καθημερινή φθορά, τότε το πρόβλημα παύει να αφορά τα στελέχη της εκπαίδευσης. Αφορά την ίδια τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου.
Οι 281 παραιτήσεις δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι ψήφος δυσπιστίας απέναντι σε ένα μοντέλο διοίκησης που ζητά συνεχώς περισσότερα και προσφέρει ολοένα λιγότερα. Και αν το μήνυμα αυτό συνεχίσει να αγνοείται, σύντομα το εκπαιδευτικό σύστημα θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια κρίση στελεχών πολύ μεγαλύτερη από αυτή που σήμερα κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
