Παράνομοι Οι Τόκοι, Αλλά Τα Λεφτά Μένουν Στα «Κοράκια» Των Funds!

Μια απόφαση που θα έπρεπε να αποτελεί τον απόλυτο θρίαμβο για χιλιάδες δανειολήπτες του νόμου Κατσέλη εξελίσσεται σε ένα νέο, αβάσταχτο μαρτύριο. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου εξέδωσε μια απόφαση σταθμό που δικαιώνει τους πολίτες, παραδεχόμενη ουσιαστικά ότι τράπεζες και servicers τους υπερχρέωναν παράνομα επί σειρά ετών. Όμως, πίσω από τις πανηγυρικές ιαχές κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα. Τα χρήματα που κακώς εισπράχθηκαν, δεν πρόκειται να επιστραφούν αυτόματα!

Παράδοξο της Δικαιοσύνης

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ρητά και κατηγορηματικά.

Ο υπολογισμός των τόκων στις ρυθμίσεις διάσωσης της πρώτης κατοικίας έπρεπε να γίνεται αποκλειστικά επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνόλου της οφειλής. Με απλά λόγια, το ίδιο το σύστημα της Δικαιοσύνης ομολογεί ότι τα funds και οι τράπεζες εφάρμοζαν μια καταχρηστική ερμηνεία του νόμου, απομυζώντας τους οφειλέτες και φορτώνοντάς τους με δυσβάσταχτους τόκους που δεν προβλέπονταν.

Εδώ ξεκινάει το νομικό και ηθικό παράδοξο. Παρότι η Δικαιοσύνη αναγνωρίζει την παρανομία και τον λανθασμένο υπολογισμό εις βάρος του πολίτη, νίπτει τας χείρας της στο ζήτημα της έμπρακτης αποκατάστασης. Στην απόφαση δεν προβλέπεται απολύτως καμία γενικευμένη, αναδρομική υποχρέωση στα «κοράκια» της αγοράς να επανυπολογίσουν συνολικά τα χρέη και να επιστρέψουν αμέσως τα χρήματα στους δανειολήπτες.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό για τον οικογενειάρχη που μάτωσε για να σώσει το σπίτι του; Πως αν θέλει να βρει το δίκιο του και να ανακτήσει τα ποσά που κατέβαλε αχρεωστήτως, πρέπει να ανέβει ξανά τον στημένο Γολγοθά των δικαστηρίων. Ανοίγει ένας νέος, ατέρμονος κύκλος δικαστικών συγκρούσεων. Οι δανειολήπτες καλούνται να βάλουν ξανά το χέρι στην άδεια τσέπη για να πληρώσουν νέους δικηγόρους, παράβολα και δικαστικά έξοδα σε πολυετείς δίκες, παλεύοντας απέναντι σε νομικούς κολοσσούς.

Αντί η απόφαση του Αρείου Πάγου να κλείσει μια εκκρεμότητα ετών, φέρνει τη γέννηση μιας νέας επικερδούς «βιομηχανίας αγωγών». Είναι απολύτως εξοργιστικό το γεγονός ότι ο πολίτης καλείται να πολεμήσει ατομικά και να αποδείξει ξανά και ξανά ότι έπεσε θύμα μιας πρακτικής που το ανώτατο δικαστήριο έχει ήδη κρίνει λανθασμένη. Το σκεπτικό μάλιστα της απόφασης είναι τόσο ισχυρό, που ήδη ετοιμάζεται κύμα διεκδικήσεων και από δανειολήπτες που βρίσκονται σε εξωδικαστικές ρυθμίσεις, δημιουργώντας τσουνάμι αντιδράσεων.

Πρόγραμμα «Ηρακλής»

Γιατί όμως επιτρέπεται αυτή η ομηρία; Η αλήθεια κρύβεται στο μέγεθος του τραπεζικού σκανδάλου. Περίπου 195.000 δανειολήπτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι υπό τη σκέπη του νόμου Κατσέλη, ενώ οι τρεις μεγαλύτεροι servicers ελέγχουν πάνω από το 75% των κόκκινων δανείων ολόκληρης της χώρας. Μια μαζική και αυτόματη δικαίωση των οφειλετών θα τίναζε στον αέρα τα χρυσοφόρα επιχειρηματικά τους πλάνα. Ακόμα χειρότερα, η απόφαση προκαλεί ήδη ψυχρολουσία στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Οι μαζικές δικαστικές προσφυγές των πολιτών απειλούν ευθέως τις παραδοχές πάνω στις οποίες στήθηκε το περιβόητο πρόγραμμα «Ηρακλής». Μιλάμε για τιτλοποιήσεις για τις οποίες το Ελληνικό Δημόσιο έχει προσφέρει κρατικές εγγυήσεις δισεκατομμυρίων ευρώ. Ο τρόμος τους είναι ξεκάθαρος. Αν το σύστημα αναγκαστεί να επιστρέψει τα παράνομα κέρδη του, το οικοδόμημα των funds κινδυνεύει και ο λογαριασμός μπορεί να περάσει ξανά στις πλάτες των Ελλήνων φορολογουμένων.

Μεθοδεύεται Νέα Παρέμβαση Υπέρ των Τραπεζών;

Μέσα σε αυτό το κλίμα πανικού, στο σκοτεινό παρασκήνιο έχουν ήδη ξεκινήσει οι ψίθυροι για νομοθετικές «διορθώσεις». Όχι φυσικά για να γλυτώσουν τους ταλαιπωρημένους πολίτες από τον νέο δικαστικό μαραθώνιο, αλλά για να θωρακίσουν το τραπεζικό σύστημα και τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων από τον επερχόμενο εφιάλτη των αγωγών. Αναζητούνται τερτίπια προκειμένου να περιοριστούν οι οικονομικές επιπτώσεις για όσους πλούτισαν παράνομα εις βάρος των ευάλωτων.

Αυτόματη Επιστροφή Τώρα!

Ο δανειολήπτης πέτυχε μια τεράστια ηθική και νομική νίκη, όμως το σύστημα τον εμπαίζει κατάμουτρα. Είναι αδιανόητο, τη στιγμή που η Δικαιοσύνη ξεκαθαρίζει πως ο τρόπος υπολογισμού ήταν καταχρηστικός, ο θιγόμενος πολίτης να αφήνεται αβοήθητος. Αν υπήρχε ίχνος πραγματικής δικαιοσύνης και κρατικής πρόνοιας, η επιστροφή των ποσών και ο άμεσος επανυπολογισμός των δόσεων θα επιβαλλόταν αυτόματα σε όλες τις εταιρείες, μέσω μιας αυστηρής νομοθετικής παρέμβασης υπέρ του λαού. Μέχρι να γίνει αυτό, η απόφαση του Αρείου Πάγου δεν βάζει καμία τελεία στο δράμα, αλλά αποτελεί απλώς την εκκίνηση ενός νέου, ανελέητου πολέμου. Και σε αυτόν τον πόλεμο, η κοινωνία οφείλει να βγει μπροστά και να απαιτήσει τα χρήματά της πίσω, μέχρι το τελευταίο ευρώ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ