ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤHΣ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ & ΤΩΝ FUNDS

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια απόλυτης αφαίμαξης των νοικοκυριών, να εκτιναχθούν τα ενοίκια στη στρατόσφαιρα και να μετατραπεί ολόκληρη η χώρα σε ένα απέραντο πάρκο κερδοσκοπίας, για να διαπιστώσει η εγχώρια ελίτ αυτό που βιώνει καθημερινά ο μέσος πολίτης. Ο Γιάννης Στουρνάρας, από την απόλυτη ασφάλεια και την πολυτέλεια του κοσμοπολίτικου Ντουμπρόβνικ, προχώρησε σε μια βαρυσήμαντη δήλωση που ισοδυναμεί με την ανακάλυψη της Αμερικής. Μας ενημέρωσε, με μνημειώδη καθυστέρηση, ότι το δυσβάσταχτο κόστος στέγασης στην Ελλάδα διώχνει τους νέους και επιτείνει το δημογραφικό αδιέξοδο. Όπως αποδεικνύεται περίτρανα, μάλλον για να καταλάβεις το αυτονόητο χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον Διοικητής Τραπέζης για να κάνεις τις απαραίτητες επισημάνσεις.

Ο κεντρικός τραπεζίτης επέλεξε να ντύσει την κοινωνική καταστροφή με αποστειρωμένους τεχνοκρατικούς όρους. Προτιμά να μιλά για ανισορροπία προσφοράς και ζήτησης, αποφεύγοντας προσεκτικά, όπως ο διάολος το λιβάνι, να κατονομάσει τον πραγματικό ένοχο. Κλείνει τα μάτια στην άγρια εμπορευματοποίηση του θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος της στέγης και στην πλήρη παράδοση της χώρας στα ξένα κερδοσκοπικά κεφάλαια. Η μετατροπή της Ελλάδας σε παράδεισο των αρπακτικών του real estate δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο που προέκυψε τυχαία, αλλά μια ξεκάθαρη, ωμή πολιτική επιλογή που σμπαραλιάζει την κοινωνική συνοχή και γερνάει βίαια τον πληθυσμό.

Σε αυτό το διαρκές κοινωνικό έγκλημα, η κυβέρνηση παρακολουθεί με τον ρόλο του απλού τροχονόμου συμφερόντων, μένοντας τυφλά πιστή στο δόγμα της ανεξέλεγκτης αγοράς. Αντί να προχωρήσει σε ριζοσπαστικές λύσεις, όπως η δημιουργία ενός ισχυρού φορέα κοινωνικής κατοικίας και η επιβολή αυστηρού πλαφόν στα ενοίκια, επιλέγει την τακτική της πολιτικής κοροϊδίας. Πετάει ψίχουλα στους πολίτες μέσα από ημίμετρα, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις, τα οποία στην πραγματικότητα ανακυκλώνουν το πρόβλημα και καταλήγουν και πάλι απευθείας στις βαθιές τσέπες των ιδιοκτητών.

Όσο οι τράπεζες και τα funds πλειοδοτούν με τον αμύθητο συσσωρευμένο πλούτο τους απέναντι στα φτωχοποιημένα και υπερχρεωμένα νοικοκυριά, οι δήθεν βαρυσήμαντες διαπιστώσεις των τεχνοκρατών αποτελούν μνημείο υποκρισίας. Συνιστούν μια προκλητική προσβολή για μια ολόκληρη γενιά που έχει καταδικαστεί στην εργασιακή ομηρία, την επισφάλεια και την πλήρη αδυναμία να δημιουργήσει οικογένεια. Το πρόβλημα δεν λύνεται με ακαδημαϊκές παρατηρήσεις από τα πολυτελή σαλόνια των συνεδρίων, αλλά απαιτεί μετωπική πολιτική σύγκρουση με τα οργανωμένα συμφέροντα που καταβροχθίζουν το μέλλον της κοινωνίας.