Η έναρξη των Ποσειδωνίων 2026 θα μπορούσε να είναι μια ακόμη τυπική, πανηγυρική φιέστα για τα κέρδη της ελληνόκτητης ναυτιλίας και τις «εθνικές επιτυχίες» των παραδοσιακών τζακιών της θάλασσας. Αντίθετα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να τη μετατρέψει σε ένα ρεσιτάλ γεωπολιτικού τυχοδιωκτισμού.
Η δήλωσή του ότι η Ελλάδα «διεκδικεί ενεργά» την επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς του Στενού του Ορμούζ και ότι θα σύρει το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν είναι δείγμα διπλωματικής ισχύος. Είναι η επιτομή μιας εξωτερικής πολιτικής που φοράει «ξένα παπούτσια», φορτώνει στις πλάτες του ελληνικού λαού δυσανάλογα ρίσκα και, για άλλη μια φορά, συγχέει τα ιδιωτικά κέρδη μιας ελίτ με το εθνικό συμφέρον.
Η παγίδα του «καλού στρατιώτη»
Γιατί η Αθήνα αποφασίζει να βγει μπροστά σε μια από τις πιο εύφλεκτες ζώνες του πλανήτη; Το Στενό του Ορμούζ αποτελεί το σημείο μηδέν της παγκόσμιας ενεργειακής αντιπαράθεσης, με το Ιράν και τις μεγάλες δυνάμεις να παίζουν ένα διαρκές παιχνίδι με τη φωτιά.
Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός ανακοινώνει ότι η χώρα μας θα γίνει ο «διεκδικητής» της σταθερότητας εκεί, δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να προσφέρει την Ελλάδα ως πρόθυμο εμπροσθοφυλακή των δυτικών συμφερόντων. Σε μια περίοδο που η γεωπολιτική σύνεση επιβάλλει ισορροπίες, η κυβέρνηση επιλέγει τον ρόλο του βασιλικότερου του βασιλέως, στοχοποιώντας τη χώρα σε ένα μέτωπο που βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά από τα πραγματικά εθνικά μας σύνορα.
Δημόσιο ρίσκο για ιδιωτικά κέρδη
Το πιο προκλητικό σημείο της ομιλίας, ωστόσο, κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Ποιον αφορά πραγματικά η «μάχη του Ορμούζ»;
Τα νούμερα λένε την αλήθεια: Η ελληνόκτητη ναυτιλία είναι πρωταθλήτρια, αλλά είναι ιδιωτική. Τα πλοία των Ελλήνων εφοπλιστών ταξιδεύουν με σημαίες ευκαιρίας (Λιβερίας, Παναμά, Νήσων Μάρσαλ) για να αποφεύγουν τη φορολογία, και οι θέσεις εργασίας στα πληρώματα ελάχιστα αφορούν Έλληνες ναυτικούς.
Το παράδοξο: Όταν οι εφοπλιστές βγάζουν δισεκατομμύρια μεταφέροντας το πετρέλαιο του πλανήτη, τα κέρδη καταλήγουν σε off-shore και ξένες τράπεζες. Όταν όμως οι επιλογές τους και οι διεθνείς κρίσεις απειλούν τις business τους, τότε επιστρατεύεται το Ελληνικό Κράτος, η ελληνική διπλωματία, ακόμα και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας (όπως είδαμε και με τις αποστολές φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα) για να κάνουν τον σεκιούριτι των συμφερόντων τους.
Η προσπάθεια του πρωθυπουργού να παρουσιάσει αυτή τη σχέση ως «κοινωνικό συμβόλαιο», υμνώντας τις δωρεές των εφοπλιστών σε νοσοκομεία και σχολεία, αποτελεί προσβολή. Η δημόσια υγεία και η παιδεία δεν μπορούν να εξαρτώνται από τη φιλανθρωπία εκείνων που απολαμβάνουν προκλητική φορολογική ασυλία, την ώρα που ο μέσος πολίτης γονατίζει από την ακρίβεια.
Μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση μεγαλείου
Η ρητορική του «τίποτα δεν γίνεται χωρίς εμά ς» είναι μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η κατοχή πλοίων από ιδιώτες που έτυχε να γεννηθούν στην Ελλάδα δεν μεταφράζεται αυτόματα σε γεωπολιτική ισχύ για την ίδια τη χώρα. Αντίθετα, η μετατροπή της Ελλάδας σε έναν επιθετικό διπλωματικό παίκτη στη Μέση Ανατολή, με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των tankers, στερεί από τη χώρα τον παραδοσιακό της ρόλο ως γέφυρα σταθερότητας και την καθιστά μέρος του προβλήματος.
Στα Ποσειδώνια 2026, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέδειξε για άλλη μια φορά ποιους εκπροσωπεί με πάθος. Η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει μετατραπεί σε τμήμα εξυπηρέτησης πελατών της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών. Μόνο που το τίμημα αυτής της εξυπηρέτησης, σε διπλωματικό κεφάλαιο και ασφάλεια, δεν το πληρώνουν οι εφοπλιστές από τις βίλες τους στην Εκάλη και το Λονδίνο, αλλά το πληρώνει η χώρα και η αξιοπιστία της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
