Ποιοί είναι οι Αζόφ; Η ιστορία του Ουκρανικού Ναζισμού - Μέρος 1

Πηγές [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7]

Τάγμα Αζόφ, λοιπόν. Πολλά έχουμε ακούσει για αυτά τα καλόπαιδα από την αρχή του πολέμου στην Ουκρανία. Από ακροδεξιοί Ναζιστές που έπαιξαν κεντρικό ρόλο στο πραξικόπημα του 2014 κατά του Βίκτορ Γιανούκοβιτς βαπτίστηκαν ξαφνικά ως φανατικοί υπέρμαχοι της ελευθερίας, της ισότητας, της Woke ατζέντας και των … ΛΟΑΤΚΙ(;) οι οποίοι πέφτουν με αυτοθυσία στα πεδία των μαχών κατά του «κακού» μπαμπούλα Βλαδίμηρου Πούτιν για να προστατέψουν την σούπερ δημοκρατική Ουκρανία και την υπόλοιπη Δύση από τους κακούς μοσχοβίτες.

Όπως πάντα, αυτό που μας σερβίρουν τα καθεστωτικά μίντια δεν είναι τίποτε άλλο από ένα όνειρο θερινής νυκτός το οποίο στοχεύει στο να ξεπλύνει τα ναζιστικά στοιχεία της Αζόφ από τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει τα τελευταία 10 χρόνια αλλά και από την βρώμικη ιστορία του Ουκρανικού υπερ-εθνικισμού. Έχοντας ακούσει εδώ και δύο χρόνια την μιντιακή προπαγάνδα, πάμε να δούμε τώρα, τι έχει να πει για αυτά τα ομορφόπαιδα η ιστορία και οι ιδεολογικοί προκάτοχοί τους.

Ας τα πάρουμε από την αρχή…

Η ιστορία μας ξεκινά το 1928 στην πόλη της Πράγας όπου μια ομάδα δυτικο-Ουκρανών από την περιοχή της Ανατολικής Γαλικίας ιδρύει την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών ή OUN υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γιέβχεν Κόνοβαλετς. Αυτή η μυστική ομάδα είχε ως στόχο να λάβει δράση για μια ανεξάρτητη, εθνοτικά «καθαρή» και ομοιογενή Ουκρανία ενώ διακρινόταν από ισχυρά αντικομμουνιστικά και φασιστικά συναισθήματα.

Ο κύριος εχθρός της ομάδας αυτής δεν ήταν η νεοεκκολαφθείσα τότε Σοβιετική Ένωση αλλά η Πολωνία, η οποία ήλεγχε τότε τις εθνοτικά μικτές περιοχές της Ανατολικής Γαλικίας και της Βολχύνιας. Με τον στόχο της ξεκάθαρο, η OUN έπιασε γρήγορα δουλειά δολοφονόντας το 1934 τον Πολωνό υπουργό Εσωτερικών Μπρονίσλαβ Πιεράτσκι τον οποίον θεωρούσαν ως εχθρό του ουκρανικού λαού. Ιθύνοντες εγκέφαλοι αυτής της δολοφονίας ήταν δύο νεαρά αλλά κεντρικά μέλη της OUN, ο Στεφάν Μπαντέρα (ο οποίος από το 1932 είχε τοποθετηθεί ως διοικητής της OUN για τις περιοχές της Δυτικής Ουκρανίας και της Πολωνίας) και ο Μαϊκόλα Λεμπέντ. Ο Μπαντέρα και ο Λεμπέντ συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν εις θάνατον το 1936, αν και η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Παρόλα αυτά, η τύχη ήταν με το μέρος τους καθώς κατάφεραν να δραπετεύσουν (ή να αφεθούν ελεύθεροι;) κατά τη γερμανική εισβολή στη Πολωνία το 1939, οπότε και ξεκινά το αιματηρότερο τμήμα της ιστορίας τους, του OUN και του ουκρανικού υπερ-εθνικισμού.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας

Το χάος της γερμανικής εισβολής επέφερε μεγάλες αλλαγές στην OUN, στην ηγεσία της και στις πρακτικές της. Μετά τη δολοφονία του συνταγματάρχη Κόνοβαλετς το 1938 από τους σοβιετικούς, η ηγεσία πέρασε στον συνταγματάρχη Αντρέι Μέλνικ. Αυτό δυσαρέστησε τους οπαδούς του Μπαντέρα εντός της οργάνωσης, η οποία διασπάστηκε σε δύο φράξιες, την OUN/M του Μέλνικ η οποία κατείχε το 20% των τότε μελών και την OUN/B του Μπαντέρα, η οποία κατείχε το 80% των μελών.

Οι διαχωρισμοί αυτοί δεν είχαν να κάνουν τόσο με σοβαρές ιδεολογικές διαφωνίες αλλά με διαφορές ως προς την υλοποίηση του κοινού φασιστικού οράματός τους. Και οι δύο ομάδες ήταν υπέρ της στενής συνεργασίας με τους Ναζί, ειδικά μετά την υπογραφή το 1939 του Συμφώνου Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, βάσει του οποίου η Ανατολική Γαλικία και η Βολχύνια παραχωρούνταν στην Σοβιετική Ένωση.

Οι Γερμανοί από πλευράς τους δεν είχαν και αυτοί κανένα θέμα να συνεργαστούν με τα φασιστικά σλαβο-ξαδερφάκια τους, στα οποία υποσχέθηκαν μάλιστα την ανεξαρτησία της χώρας τους από τους Σοβιετικούς και τους Πολωνούς και τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης φασιστικής Ουκρανίας. Σε αυτό το σημείο ήταν που οι Μέλνικ και Μπαντέρα ήρθαν σε σύγκρουση. Ο Μπαντέρα, όντας πιο μάχιμος και φασιστικότερος του Μέλνικ, ήθελε αυτή η υπόσχεση να υλοποιηθεί άμεσα παρά εν ευθέτω χρόνω όπως στόχευε ο Μέλνικ.

Παράλληλα, ο ουκρανικός λαός ήταν επίσης εξαιρετικά πρόθυμος να δεχτεί την υπόσχεση και την συνεργασία με τους Ναζί γεγονός που εξηγεί την φιλική υποδοχή των Ναζί στο ουκρανικό έδαφος και τον τεράστιο αριθμό των Ουκρανών λιποτακτών από τον Κόκκινο Στρατό κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου.

Παρόλα αυτά, αυτό το ρομάντσο μεταξύ Μπαντέρα και Γερμανών Ναζί δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941 ο Μπαντέρα αυτομόλησε και κήρυξε την ανεξαρτησία της Ουκρανίας με ηγέτη (φυσικά) τον ίδιο. Οι Ναζί απαίτησαν να ανακαλέσει την ανακήρυξή του και όταν αυτός αρνήθηκε συνελήφθη μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη της OUN/B. Όσοι δεν συνελήφθησαν επικηρύχθηκαν από τις γερμανικές αρχές που τώρα συνεργάζονταν με τον Μέλνικ, ενώ ο Μπαντέρα εστάλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Σαξενχάουζεν (σε σχετικά καλές συνθήκες βέβαια, ως ναζιστής δωσίλογος).

Όπως μπορούμε να δούμε, παρά το γεγονός πως η OUN και τα μέλη της ήταν φασίστες/ναζιστές, οι στόχοι τους ήταν διαφορετικοί από αυτούς του αδελφού τους γερμανικού ναζιστικού κόμματος. Οι Γερμανοί ήθελαν να κρατήσουν την Ουκρανία για τους ίδιους ενώ οι ναζιστές του Μπαντέρα ήθελαν μια αυτόνομη από το Τρίτο Ράιχ Ουκρανία, στην οποία θα αναλάμβαναν οι ίδιοι τα ηνία της εξουσίας. Παρά αυτή τη κεντρική διαφορά τους, και οι μεν και οι δε ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν καιροσκοπικά και να εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον για την εξόντωση των εβραϊκών και πολωνικών πληθυσμών εντός της Ουκρανίας, οι οποίοι αποτελούσαν κοινό εχθρό και για τους δύο.

Αυτό είναι το σημείο όπου η ιστορία του Στεφάν Μπαντέρα περνάει σιγά-σιγά σε δεύτερο επίπεδο, ενώ ένας νέος ηγέτης, ο προαναφερθής Μαϊκόλα Λεμπέντ, αναλαμβάνει τα ηνία της οργάνωσης και γράφει την νέα ιστορίας της με το αίμα δεκάδων χιλιάδων αμάχων.

Ραντεβού στο επόμενο μέρος για να μάθουμε για τις φρικαλεότητες του OUN υπό τον Μαϊκόλα Λεμπέντ και τον βαθμό που η ναζιστική ιδεολογία είχε γίνει αναπόσπαστο τμήμα του καθημερινού ουκρανικού εθνικού αφηγήματος.

Οι πιο ανυπόμονοι από εσάς μπορείτε να ακούσετε όλη την ανάλυσή στον Focus FM.