Η ερώτηση της Ελληνικής Λύσης, με θέμα την «Καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας στην υπόθεση C-518/24 για την Οδηγία (ΕΕ) 2018/958 και την ανάγκη σαφούς ρύθμισης των επαγγελματικών και ακαδημαϊκών δικαιωμάτων αποφοίτων της δημόσιας τριτοβάθμιας και ανώτερης επαγγελματικής εκπαίδευσης», προέκυψε μέσα από την αγωνία ενός συμπολίτη μας.
Ο άνθρωπος αυτός, με σθένος, τεκμηρίωση και προσωπική αξιοπρέπεια, ήρθε σε επικοινωνία μαζί μου, γνωρίζοντας ότι είχα ασχοληθεί με τα ζητήματα της Ναυτικής Εκπαίδευσης και της αναβάθμισης του πτυχίου των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού. Μέσα από αυτή την επικοινωνία εξέθεσε το πρόβλημα που αντιμετωπίζει απέναντι σε μια κρατική οντότητα, νιώθοντας ανυπεράσπιστος μπροστά στην απάθεια του κράτους.
Εγώ, με τη σειρά μου, κατέθεσα στην Ελληνική Λύση, ως μέλος της, το θέμα αυτό με όλες τις πληροφορίες που μου είχαν δοθεί και που κατάφερα ο ίδιος να συγκεντρώσω και έπειτα να διασταυρώσω, με τη βοήθεια της πολύ σημαντικής και εργατικής ομάδας του τμήματος ερωτήσεων της Ελληνικής Λύσης, που με ανθρωπιά και ζήλο ανταποκρίνεται σε όποιον έρχεται σε απευθείας επικοινωνία μαζί της.
Εν συνεχεία, αυτό που θα ήθελα να τονίσω είναι ότι οι πολίτες, οι βουλευτές και όλοι όσοι ασχολούμαστε ενεργά με τα κοινά έχουμε υποχρέωση να ακούμε και να πράττουμε. Αυτό κάνουμε όσοι βρισκόμαστε στην Ελληνική Λύση, χωρίς να ζητάμε ψήφο για εμάς ή το κόμμα μας, αλλά υπενθυμίζοντας απλώς ότι είναι σημαντικό ο κόσμος να ψηφίσει ό,τι ο ίδιος θεωρεί σωστό, όταν έρθει εκείνη η στιγμή.
Ακούμε συχνά από διάφορα κινήματα ότι ο όρος «ψηφοφόρος» είναι υποτιμητικός. Όμως η ερώτηση και η απάντηση που έχω είναι απλή: όλοι δεν είμαστε ψηφοφόροι; Όλοι δεν έχουμε ιδιαίτερα θέλω, ικανότητες και ταλέντα;
Γιατί να πρέπει όλοι να πιεζόμαστε να συμμετέχουμε σε καταστάσεις ή κινήματα που δεν μας εκφράζουν, όπως η ενεργή πολιτική δράση, όταν κάποιος δεν το επιθυμεί; Και γιατί να τον υποβιβάζει εκείνος που ασχολείται περισσότερο;
Ας δώσουμε χώρο στην ελευθερία του πράττειν. Ας αφήσουμε τον καθένα να πράττει όπως ο ίδιος θεωρεί ότι είναι σωστό, με γνώμονα κοινές αξίες και όχι όπως του επιβάλλουν διάφορες δήθεν «ανοιχτές» ομάδες, οι οποίες στην πράξη συχνά θέτουν περισσότερους περιορισμούς στη σκέψη από όσους ισχυρίζονται ότι πολεμούν.
Η ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή για την καταδίκη της Ελληνικής Πολιτείας αναδεικνύει ένα από τα πολλά ατοπήματα που επιτρέψαμε να ριζώσουν στη συνείδηση αυτής της κοινωνίας. Βάλαμε στην άκρη την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην εργασία και τη δια βίου μάθηση.
Φτάσαμε στο σημείο να χρειάζεται μια Ευρώπη να μας «τραβήξει το αυτί» για ζητήματα που θα έπρεπε η ίδια η Ελληνική Πολιτεία να έχει ήδη προστατεύσει, ώστε να μην υπολείπεται σε σχέση με συνανθρώπους μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά διπλώματα.
Προσωπικά, δεν επιτρέπω ούτε θέλω καμία Ευρώπη να λειτουργεί ως επιτηρητής στο κράτος μου, γιατί έτσι χάνεται μέρος της εθνικής κυριαρχίας, από την οποία απορρέει και η ελευθερία μου. Θέλω την Ευρώπη σύμμαχο, όχι επιτηρητή. Θέλω μια ελληνική κοινωνία συνειδητοποιημένη, με ευθύνη και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην εργασία και στην αξιοπρέπεια του πολίτη.
Κλείνοντας, αναφέρω ότι η ερώτηση είναι η 5505 και παραθέτω τμήμα από την ερώτηση της ντροπιαστικής αυτής υπόθεσης, όπου ο Κυριάκος Βελόπουλος εξηγεί αναλυτικά το πρόβλημα και την παθογένεια που καλείται η Ελληνική Πολιτεία επιτέλους να αντιμετωπίσει.
«Τα επαγγελματικά δικαιώματα αποτελούν ζήτημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες. Δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό θέμα. Πρόκειται για νέους ανθρώπους που εισάγονται σε δημόσιες σχολές, ολοκληρώνουν κύκλους σπουδών, πρακτική άσκηση, εξετάσεις και πιστοποιήσεις, αλλά στο τέλος δεν γνωρίζουν με καθαρό και ενιαίο τρόπο τι ακριβώς τους αναγνωρίζει η Πολιτεία: ποιο είναι το επίπεδο του τίτλου τους, ποια επαγγελματικά δικαιώματα απορρέουν από αυτόν, αν έχουν ακαδημαϊκή συνέχεια και σε ποιους συναφείς επαγγελματικούς χώρους μπορούν να κινηθούν.
Προκαλεί σοβαρό θεσμικό προβληματισμό το γεγονός ότι εκδόθηκε καταδικαστική απόφαση κατά της Ελλάδας για ένα ζήτημα το οποίο η Ελληνική Πολιτεία όφειλε να έχει ρυθμίσει εγκαίρως, ανεξαρτήτως οποιασδήποτε ευρωπαϊκής οδηγίας. Η εργασία αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα και η Βουλή των Ελλήνων οφείλει να υπηρετεί την ελληνική κοινωνία, διασφαλίζοντας ότι οι απόφοιτοι δημόσιων εκπαιδευτικών δομών δεν εγκλωβίζονται σε καθεστώς θεσμικής ασάφειας ως προς την επαγγελματική και ακαδημαϊκή αξία των τίτλων τους.»
Άρθρο του Βασίλειου Ζομπανάκη
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
