Η πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, είχε απ’ όλα: γεωπολιτικό ρεαλισμό, απαραίτητες «αιχμές» προς το Κίεβο για το αδέσποτο drone στη Λευκάδα και μια γενναία δόση επικοινωνιακής «σκόνης» γύρω από την πολυδιαφημισμένη «Ατζέντα 2030».
Το να παραδέχεται ο καθ’ ύλην αρμόδιος Υπουργός ότι ουδέποτε πίστεψε το κυβερνητικό παραμύθι των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία, συνιστά μια πράξη πολιτικής ειλικρίνειας που χρειαζόταν η δημόσια συζήτηση. Το να περνάμε όμως, μέσα σε λίγα λεπτά, από τον ρεαλισμό στην εξαγγελία για παραγωγή 1.000.000 drones τον χρόνο από τις Ένοπλες Δυνάμεις, μετατρέπει τη σοβαρή αμυντική πολιτική σε άσκηση επιστημονικής φαντασίας.
Το επικοινωνιακό «πυροτέχνημα» του ενός εκατομμυρίου
Η ατάκα «ένα εκατομμύριο drones» γράφει υπέροχα στους τίτλους των ειδήσεων και προκαλεί ρίγη εθνικής υπερηφάνειας και δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι η χώρα μετατρέπεται σε Σίλικον Βάλεϊ των Βαλκανίων. Στην πράξη, όμως, ο αριθμός αυτός προκύπτει μάλλον από εκτυπωτή επικοινωνιακών σλόγκαν, παρά από παραγωγική δυνατότητα.
Ο κ. Υπουργός μας είπε ότι οι Ταξιαρχίες θα αποκτήσουν κινητές μονάδες με 3D printers και θα «τυπώνουν» drones Just-in-Time στο πεδίο. Ωραίο ως σενάριο για ταινία του Χόλιγουντ, μόνο που οι 3D εκτυπωτές τυπώνουν πλαστικά σασί. Δεν τυπώνουν microchips, δεν τυπώνουν ηλεκτρικά μοτέρ, δεν τυπώνουν φακούς νυχτερινής όρασης και μπαταρίες λιθίου. Όλα αυτά τα εξαρτήματα εισάγονται από την Ασία. Αν αύριο κλείσουν οι γραμμές τροφοδοσίας, οι περίφημοι εκτυπωτές του Στρατού θα τυπώνουν απλώς άχρηστα πλαστικά κουτάκια.
Η γραφειοκρατία δεν νικιέται με 3D εκτυπωτές
Ας μιλήσουμε με όρους ελληνικής πραγματικότητας. Μιλάμε για ένα σύστημα, τις Ένοπλες Δυνάμεις και το Υπουργείο που χρειάζεται μήνες γραφειοκρατικών εγκρίσεων, υπογραφών και διαγωνισμών απλώς για να προμηθευτεί άρβυλα, στολές ή ανταλλακτικά για τα καθηλωμένα οχήματα των μονάδων.
Η ιδέα ότι αυτός ο βαρύς, δυσκίνητος κρατικός μηχανισμός θα μετατραπεί ξαφνικά σε μια ευέλικτη tech startup, που θα διαχειρίζεται logistics εκατομμυρίων εξαρτημάτων, θα κάνει ποιοτικούς ελέγχους και θα παράγει μαζικά hi-tech όπλα, ξεπερνά τα όρια της αισιοδοξίας και αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού.
Ποιος θα τα συναρμολογεί και ποιος θα τα πετάει αυτά τα drones; Οι υποστελεχωμένες μονάδες της παραμεθορίου; Οι στρατεύσιμοι των εννέα μηνών; Ή μήπως τα στελέχη που ήδη λυγίζουν κάτω από το βάρος της γραφειοκρατίας και της έλλειψης προσωπικού;
Το μάθημα της Ουκρανίας που ξεχάσαμε
Ο πόλεμος στην Ουκρανία πράγματι ανέδειξε τα FPV drones σε κυρίαρχο του παιχνιδιού. Ανέδειξε όμως και κάτι άλλο, πολύ πιο κρίσιμο: την απειλή του Ηλεκτρονικού Πολέμου (Jamming). Τα φθηνά drones των 300 ευρώ πέφτουν σαν ώριμα φρούτα στο έδαφος όταν βρεθούν απέναντι σε σοβαρά συστήματα παρεμβολών.
Αν η Ελλάδα επενδύσει εκατομμύρια για να γεμίσει τις αποθήκες της με απλά, φθηνά drones χωρίς εξελιγμένα (και πανάκριβα) συστήματα anti-jamming, κινδυνεύει να βρεθεί σε μια μελλοντική σύρραξη με έναν στόλο από «τούβλα» που θα εξουδετερώνονται με το πάτημα ενός κουμπιού από τον εχθρό. Αντί για ένα εκατομμύριο drones στα χαρτιά, ας ξεκινήσουμε με μερικές χιλιάδες πλήρως επιχειρησιακά, θωρακισμένα ηλεκτρονικά και ενταγμένα σε ένα σοβαρό δόγμα μάχης. Τα υπόλοιπα είναι για να έχουμε να λέμε στις τηλεοπτικές παρέες και στα προεκλογικά φυλλάδια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
