Διπλωματικό «ξέπλυμα» της Συρίας: Πρόσκληση-σοκ στη σύνοδο της G7 εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων

Σε μια κίνηση που προκαλεί έντονο προβληματισμό και σφοδρές αντιδράσεις στη διεθνή πολιτική σκηνή, η Συρία πρόκειται να συμμετάσχει για πρώτη φορά στην επερχόμενη σύνοδο κορυφής της G7, η οποία θα διεξαχθεί στο Εβιάν-λε-Μπεν της Γαλλίας στις 15-17 Ιουνίου. Η απόφαση των ισχυρών του πλανήτη να προσκαλέσουν το συριακό καθεστώς ως φιλοξενούμενο έθνος θεωρείται από πολλούς αναλυτές ως μια άκρως αμφιλεγόμενη επιλογή, καθώς ανοίγει την πόρτα της διεθνούς νομιμοποίησης σε μια χώρα που κουβαλά τις βαθιές πληγές και τις σκοτεινές σκιές ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου, ο οποίος διήρκεσε περισσότερο από μία δεκαετία.

Το παρασκήνιο της πρόσκλησης και η επιστροφή μετά από μισό αιώνα

Η επίσημη πρόσκληση διαβιβάστηκε κατά τη διάρκεια των πρόσφατων οικονομικών συναντήσεων της G7 στο Παρίσι, όπου το παρόν έδωσε ο Σύρος Υπουργός Οικονομικών, Γισρ Μπαρνίεχ. Με αυτόν τον τρόπο στρώθηκε το χαλί για την άφιξη του Προέδρου Αχμάντ αλ-Σαράα στη Γαλλία. Πρόκειται για μια εξέλιξη με ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος, καθώς σηματοδοτεί την πρώτη συμμετοχή της Συρίας σε σύνοδο κορυφής της G7 από το μακρινό 1975, σπάζοντας μια διεθνή απομόνωση δεκαετιών, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τα κριτήρια των διοργανωτών.

Οικονομικά συμφέροντα πάνω από την πολιτική ηθική;

Η ατζέντα των συζητήσεων αναμένεται να επικεντρωθεί στην οικονομική ανάκαμψη της Συρίας, στις επενδυτικές ευκαιρίες που προκύπτουν από την ανάγκη ανοικοδόμησής της, καθώς και στον πιθανό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η χώρα στις περιφερειακές και παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού.

Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν με νόημα ότι η Δύση φαίνεται να βάζει σε δεύτερη μοίρα τα ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πιεσμένη από τη γενικότερη ενεργειακή κρίση. Η συνεχιζόμενη αστάθεια που συνδέεται με το Ιράν και οι διαρκείς απειλές στο Στενό του Ορμούζ, οι οποίες συνεχίζουν να προκαλούν σοβαρές αναταράξεις στο παγκόσμιο εμπόριο και στις αγορές ενέργειας, αναγκάζουν την G7 να αναζητήσει εναλλακτικές διόδους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει τη διπλωματική αναβάθμιση ενός καθεστώτος με εξαιρετικά βεβαρυμένο παρελθόν.