Η Ελλάδα εξακολουθεί να πληρώνει την τέταρτη ακριβότερη βενζίνη σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat. Μπροστά μας βρίσκονται μόνο η Ολλανδία, η Δανία και η Γερμανία – χώρες όπου ο μέσος μισθός είναι τριπλάσιος ή και τετραπλάσιος σε σχέση με τον ελληνικό. Στην πατρίδα μας, όμως, η υπέρογκη τιμή δεν οφείλεται πρωτίστως στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, αλλά στην εξοντωτική φορολογία που επιβάλλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ακριβώς αυτή η κυβέρνηση που εκλέχθηκε με σημαία τη «μείωση φόρων» και την ανάπτυξη που δήθεν θα «έφτανε σε όλους», σήμερα αρνείται πεισματικά να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, ακόμα και όταν η ακρίβεια γονατίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Η νέα έξαρση των τιμών μετά τις εξελίξεις στο Ιράν δεν φαίνεται να αποτελεί λόγο για δεύτερες σκέψεις. Αντίθετα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρουσίασε τα γνωστά ψίχουλα επιδοτήσεων ως μεγάλη παρέμβαση και επανέλαβε το αφηγηματικό ρεφρέν για «83 φόρους που μειώθηκαν» – χωρίς βέβαια να εξηγεί γιατί ο πιο επώδυνος, καθημερινός και οριζόντιος φόρος παραμένει άθικτος.
Η ουσία αποκαλύφθηκε όταν ρωτήθηκε για τις προτεραιότητες της κυβέρνησης. «Μέχρι τώρα προτεραιοποιούμε άλλους φορολογικούς συντελεστές που η μείωση αυτή θα ωφελήσει παραπάνω την κοινωνία», ήταν η χαρακτηριστική απάντηση. Μια φράση που λέει πολλά. Γιατί στην πραγματικότητα, η πολιτική αυτή προστατεύει όσους έχουν τη μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική ισχύ, ενώ φορτώνει το βάρος στον απλό πολίτη που πρέπει να μετακινηθεί καθημερινά για τη δουλειά του.
Ο τουρίστας που έρχεται για λίγες εβδομάδες δεν πιάνεται ιδιαίτερα. Ο εφοπλιστής, που κινεί τα πλοία του με καύσιμα, δεν επιβαρύνεται ουσιαστικά από τους ίδιους φόρους που πληρώνει ο Έλληνας μισθωτός. Ο οριζόντιος χαρακτήρας των φόρων στα καύσιμα λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής προς τα πάνω: από την τσέπη του εργαζόμενου και του μικρομεσαίου προς τα κέρδη των ισχυρών. Όταν προτείνεις στοχευμένη ελάφρυνση για τους πολλούς και, έστω, μια συμβολική επιβάρυνση για τους εφοπλιστές, η απάντηση που λαμβάνεις είναι ειρωνική: «Θα ελέγχουμε το Ε9 και το εκκαθαριστικό κάθε φορά που βάζουν βενζίνη;».
Η ίδια η απάντηση αυτή αποτελεί αυτοπαγίδευση. Γιατί όταν πρόκειται για τους εφοπλιστές, η κυβέρνηση Μητσοτάκη φροντίζει ώστε να μην υπάρχει τέτοιος έλεγχος ούτε συμβολική συμμετοχή. Εκεί ισχύει το «γιατί είναι κάποιοι». Για τον υπόλοιπο κόσμο ισχύει το «πληρώνετε και σιωπάτε».
Η πολιτική αυτή δεν είναι τεχνική ουδετερότητα. Είναι συνειδητή επιλογή. Επιλογή που δείχνει ποιους θεωρεί η κυβέρνηση «δικούς της» και ποιους απλώς «πελάτες» του συστήματος. Ενώ οι τιμές στα καύσιμα λειτουργούν ως κρυφός φόρος που πλήττει περισσότερο όσους έχουν λιγότερα, η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά για «μεταρρυθμίσεις» και «ανάπτυξη», λες και η καθημερινή επιβίωση του μέσου πολίτη δεν είναι παρά λεπτομέρεια.
Μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτό το μοντέλο; Μέχρι πότε η «μείωση φόρων» θα είναι σύνθημα για τα πάνω και λογαριασμός για τα κάτω; Η ακριβή βενζίνη δεν είναι απλώς ένα στατιστικό της Eurostat. Είναι η υλική απόδειξη των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Και αυτές οι προτεραιότητες, δυστυχώς, δεν περιλαμβάνουν τον απλό Έλληνα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
