Ο κ. Γκίκας είχε προφανώς σημαντική αποστολή στους Παξούς. Τόσο σημαντική, που δεν μπόρεσε να περιμένει το κανονικό πλοίο ή να χρησιμοποιήσει ιδιωτικό μέσο. Έπρεπε οπωσδήποτε να ταξιδέψει με σκάφος του Λιμενικού Σώματος – δηλαδή με δημόσιο χρήμα και προσωπικό σε ρόλο ταξιτζή.
Εκεί, παρευρέθηκε σε μια λιτανεία, συναντήθηκε με τον Δήμαρχο και, όπως ο ίδιος φρόντισε να μας ενημερώσει, όλα πήγαν καλά. Φωτογραφίες, χειραψίες, επικοινωνιακό υλικό – το συνηθισμένο πρόγραμμα.
Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο:
Γιατί ένας δημόσιος λειτουργός (ανεξαρτήτως κόμματος και θέσης) χρησιμοποιεί περιπολικό σκάφος του Λιμενικού σαν προσωπικό ταξί για να πάει σε εκδήλωση και συνάντηση ρουτίνας;
Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε τέτοια περιστατικά. Είναι όμως από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της νοοτροπίας που ακόμα επικρατεί σε μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος: «το δημόσιο είναι δικό μας». Το Λιμενικό δεν υπάρχει για να εξυπηρετεί μετακινήσεις επισήμων με αυτή την ευκολία, αλλά για να φυλάει τα θαλάσσια σύνορα, να κάνει διασώσεις και να επιτηρεί τα ελληνικά ύδατα.
Κάθε φορά που ένα σκάφος ή όχημα του κράτους χρησιμοποιείται για τέτοιου είδους «υπηρεσίες», υπάρχει κόστος: καύσιμα, φθορά υλικού, χρόνος και διαθεσιμότητα προσωπικού που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αλλού. Και φυσικά, το ηθικό κόστος για τους πολίτες που βλέπουν ξανά και ξανά την ίδια εικόνα: άλλοι με κρατικά προνόμια, οι περισσότεροι με το ferry ή το αυτοκίνητό τους.
Αν ο κ. Γκίκας (ή οποιοσδήποτε άλλος) ήθελε να πάει στους Παξούς, υπήρχαν πολλοί νόμιμοι και διαφανείς τρόποι. Το να χρησιμοποιεί σκάφος του Λιμενικού σαν VIP ταξί δεν είναι απλά «άβολο». Είναι ενδεικτικό μιας κουλτούρας που αρνείται να πεθάνει.
Και το χειρότερο; Ότι πολλοί ακόμα το θεωρούν «φυσιολογικό».
Μέχρι να σταματήσουμε να το θεωρούμε φυσιολογικό, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το ταξί.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
