ΣΠΥΡΟΣ VS ΚΟΒΕΣΙ: ΟΤΑΝ Ο ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΣ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ… ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ!

Ο κ. Γεωργιάδης, μέσω μιας μακροσκελής ανάρτησης στο facebook, προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιστρατεύει νομικούς όρους, παραδείγματα από τη Eurojust, ακόμα και τον Σοφοκλή. Όμως, πίσω από τον «μανδύα» του Ευρωπαίου πολιτικού που δήθεν αγωνιά για τη δημοκρατική νομιμότητα, κρύβεται η παλιά, γνωστή τακτική: Η αποδόμηση του ελεγκτή, όταν ο έλεγχος αρχίζει να «καίει».

Η «Θεωρία του Εκβιασμού» και οι Βολικές Συμπτώσεις
Ο Υπουργός ισχυρίζεται ότι οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ εστάλησαν στη Βουλή ως «εκβιασμός» για την ανανέωση της θητείας των εισαγγελέων. Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να μιλά για εκβιασμό εκείνος που ανήκει σε μια κυβέρνηση η οποία, κάθε φορά που ένας θεσμός (είτε λέγεται ΑΔΑΕ, είτε Ευρωπαϊκή Εισαγγελία) κάνει τη δουλειά του, τον βαφτίζει «πολιτικό αντίπαλο» ή «εχθρό του Συντάγματος».

Η ουσία: Αν οι δικογραφίες είναι «αστείες», ας αφήσουν τη δικαιοσύνη να το κρίνει χωρίς να στοχοποιούν τα πρόσωπα. Η επίθεση στον ελεγκτή είναι η κλασική άμυνα όποιου δεν μπορεί να απαντήσει επί της ουσίας των ευρημάτων.

Κοβέσι vs «Νομικός Πολιτισμός» των Δελφών
Ο Σπύρος ενοχλήθηκε που η κα Κοβέσι έδωσε συνέντευξη στους Δελφούς, επικαλούμενος τον «νομικό μας πολιτισμό». Ξέχασε όμως να αναφέρει ότι ο δικός μας «πολιτισμός» περιλαμβάνει υπουργούς που παρεμβαίνουν ανοιχτά στο έργο της δικαιοσύνης και κυβερνητικά στελέχη που απαξιώνουν ευρωπαϊκά όργανα όταν αυτά διαπιστώνουν διασπάθιση δημόσιου χρήματος.

Η επίκληση του Βενιζέλου, του Παυλόπουλου ή της Θάνου είναι ένα κλασικό επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Το ότι συμφωνούν στη νομική πολυπλοκότητα της ανανέωσης της θητείας δεν σημαίνει ότι υιοθετούν τη θεωρία περί «εκβιασμού». Το αντίθετο: επισημαίνουν ότι η κυβερνητική επιθετικότητα υπονομεύει τη θεσμική ηρεμία.

Το Νομικό «Κενό» ως Προπέτασμα Καπνού
Ο Σπύρος επιδίδεται σε μια ανάλυση του Άρθρου 17 του Κανονισμού της EPPO. Ισχυρίζεται ότι η ερμηνεία Κοβέσι είναι «τρομακτική» επειδή οι εισαγγελείς θα ανανεώνονται εσαεί.
• Η πραγματικότητα: Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δημιουργήθηκε ακριβώς για να είναι ανεξάρτητη από τις εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες συχνά «ξεχνούν» να ελέγξουν τους δικούς τους ανθρώπους.
• Το ρίσκο: Η κυβέρνηση προτιμά να οδηγήσει την υπόθεση στο Λουξεμβούργο, όχι από αγωνία για την «Ασφάλεια Δικαίου», αλλά για να κερδίσει χρόνο και να θολώσει τα νερά γύρω από τις δικογραφίες που αφορούν «γαλάζια» στελέχη.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι το «ύφος» της κας Κοβέσι, ούτε η ερμηνεία του Άρθρου 17. Το πρόβλημα είναι ότι για πρώτη φορά ένας θεσμός που δεν ελέγχεται από το Μέγαρο Μαξίμου έχει τη δυνατότητα να ψάξει τις τσέπες εκείνων που διαχειρίζονται το ευρωπαϊκό χρήμα.

Αντί να αντιδράσετε ως ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα, επιστρέφετε στη λογική του «δεν μας αγγίζει κανείς». Συνεχίστε να βαφτίζετε τους Ευρωπαίους εισαγγελείς «εχθρούς» και να επικαλείστε τον Σοφοκλή για να καλύψετε τις αστοχίες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο κόσμος όμως θυμάται τη χρεοκοπία και τα μνημόνια και ξέρει πολύ καλά ότι η αδιαφάνεια είναι ο συντομότερος δρόμος για να ξαναβρεθούμε εκεί.