Νέο «υπερ-Υπουργείο» Παιδείας, Έρευνας και Καινοτομίας: Μεγάλα λόγια, παλιά προβλήματα

«Υπερ-Υπουργείο» Παιδείας: Μεγάλη βιτρίνα, μηδενική εγγύηση αλλαγής

Η εξαγγελία του Άκης Σκέρτσος για ένα ενιαίο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Καινοτομίας πλασάρεται ως τομή. Στην πράξη, θυμίζει ακόμη μία διοικητική μετακίνηση χωρίς ουσία. Ανακοινώθηκε με τυμπανοκρουσίες στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, αλλά αυτό δεν το κάνει αυτομάτως μεταρρύθμιση.

Η Ελλάδα δεν είναι «μέτρια καινοτόμος» επειδή έχει πολλά υπουργεία. Είναι γιατί δεν έχει σταθερή στρατηγική, χρηματοδότηση και συνέχεια πολιτικής. Αυτά δεν λύνονται με συγχωνεύσεις και ωραία ονόματα.

Η Άννα Διαμαντοπούλου το είπε καθαρά: χωρίς σχέδιο και συνέπεια, απλώς μεταφέρεις τα ίδια προβλήματα σε ένα μεγαλύτερο, πιο δυσκίνητο σχήμα. Και αυτό ακριβώς κινδυνεύει να συμβεί.

Ακόμη και όσοι βλέπουν θετικά την ιδέα, όπως ο Ιωάννης Χατζηγεωργίου, θέτουν το αυτονόητο: πώς θα χωρέσουν στο ίδιο διοικητικό καλούπι σχολεία και υψηλού επιπέδου έρευνα; Δεν χωράνε — εκτός αν θυσιαστεί η αποτελεσματικότητα.

Ο Γιάννης Ασσαέλ μιλά για τεχνητή νοημοσύνη και μείωση γραφειοκρατίας. Ωραία στη θεωρία. Στην πράξη, χωρίς αλλαγή νοοτροπίας, η τεχνολογία απλώς ντύνει τα ίδια παλιά προβλήματα.

Το πραγματικό ζήτημα είναι απλό: θέλουμε αλλαγή ή απλώς εντυπώσεις;

Χωρίς χρήμα στην έρευνα, χωρίς αξιολόγηση, χωρίς σύνδεση με την οικονομία, αυτό το «υπερ-Υπουργείο» θα είναι άλλη μια βιτρίνα. Και η χώρα θα μείνει στο ίδιο έργο θεατής — με νέο τίτλο, αλλά χωρίς καμία ουσία.