Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική δεν χρειάζεται αποκαλύψεις για να εκτεθεί. Αρκεί μια τηλεοπτική εμφάνιση. Σε λιγότερο από 35 λεπτά, ο Μακάριος Λαζαρίδης κατάφερε να συμπυκνώσει μια ολόκληρη παθογένεια: ασάφεια, αντιφάσεις και μια αφοπλιστική άνεση απέναντι στην αλήθεια.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν ένα ίδρυμα είναι αναγνωρισμένο ή όχι. Είναι η συνολική εικόνα: ένα πτυχίο χωρίς σαφές αντικείμενο, μια πορεία που παρουσιάζεται διαφορετικά ανά περίσταση και μια επιχειρηματολογία που ακροβατεί μεταξύ νομιμότητας και προσωπικής ερμηνείας των νόμων. Όταν μάλιστα επικαλείται κανείς διατάξεις όπως ο νόμος 2190/1994, αλλά το περιεχόμενό τους φαίνεται να λέει κάτι διαφορετικό, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό , είναι ουσιαστικό.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το πολιτικό υπόβαθρο. Ένας υφυπουργός που εμφανίζεται να υποβαθμίζει τη σημασία των ακαδημαϊκών προσόντων, την ώρα που το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο τα καθιστά προϋπόθεση, εκπέμπει ένα επικίνδυνο μήνυμα: ότι οι κανόνες είναι ελαστικοί για τους “ημέτερους”.
Οι δηλώσεις περί επιλογής «λόγω εμφάνισης» ή η προσπάθεια σύγκρισης με πρόσωπα αποδεδειγμένου ακαδημαϊκού κύρους δεν λειτουργούν απλώς ως ατυχείς στιγμές. Αποτελούν ενδείξεις μιας βαθύτερης νοοτροπίας όπου η αξιοκρατία υποχωρεί μπροστά στην πολιτική εξυπηρέτηση.
Σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία, τέτοιες αντιφάσεις θα είχαν άμεσο πολιτικό κόστος. Στην ελληνική πραγματικότητα, όμως, συχνά απορροφώνται μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Το ερώτημα δεν είναι αν ειπώθηκαν υπερβολές. Είναι αν υπάρχει η πολιτική βούληση να μπει ένα όριο ανάμεσα στην ευθύνη και την ατιμωρησία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι οι λέξεις που ειπώθηκαν , αλλά η αίσθηση ότι ειπώθηκαν χωρίς καμία συνέπεια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
