ΟΡΜΟΥΖ ΣΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ: ΣΑΟΥΔΑΡΑΒΕΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΤΡΑΜΠ – ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ «ΚΛΕΙΔΩΜΑ» ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

 

Η γεωπολιτική ένταση στη Μέση Ανατολή εισέρχεται σε επικίνδυνη φάση, με τη Σαουδική Αραβία να ασκεί έντονες πιέσεις προς την κυβέρνηση Τραμπ για την άρση του αμερικανικού αποκλεισμού στο Στενό του Ορμούζ, φοβούμενη αλυσιδωτές αντιδράσεις από το Ιράν που μπορεί να τινάξουν στον αέρα τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα.

Ο αποκλεισμός, που τέθηκε σε ισχύ με τη στήριξη ισχυρής ναυτικής δύναμης άνω των 15 πολεμικών πλοίων, στοχεύει στον πλήρη περιορισμό κάθε θαλάσσιας δραστηριότητας προς και από ιρανικούς λιμένες. Ωστόσο, η κίνηση αυτή ενδέχεται να πυροδοτήσει μια ασύμμετρη απάντηση από την Τεχεράνη, αξιοποιώντας τους συμμάχους της στην περιοχή.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το στρατηγικό πέρασμα του Bab el-Mandeb – η λεγόμενη «Πύλη των Δακρύων» – το οποίο συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό. Εκεί, οι Χούθι της Υεμένης, με αποδεδειγμένες δυνατότητες σε πυραυλικά πλήγματα, drones και επιχειρήσεις κατάληψης πλοίων, αποτελούν τον βασικό μοχλό πίεσης του Ιράν.

Η Σαουδική Αραβία, που μόλις είχε επαναφέρει την παραγωγή της στα 7 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, ανησυχεί ότι ένα πιθανό «κλείσιμο» του Bab el-Mandeb θα μπλοκάρει τις εξαγωγές της μέσω Ερυθράς Θάλασσας, ακυρώνοντας τις εναλλακτικές διαδρομές που χρησιμοποιεί για να παρακάμψει το Ορμούζ.

Την ίδια στιγμή, το Ιράν έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να ελέγξει επιλεκτικά τη ροή πετρελαίου, επιτρέποντας διέλευση μόνο σε «φιλικές» χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, ενώ περίπου 13 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως έχουν αποκοπεί από την παγκόσμια αγορά. Οι τιμές έχουν ήδη εκτοξευθεί πάνω από τα 100 δολάρια ανά βαρέλι, προκαλώντας έντονες πιέσεις στις οικονομίες της Ασίας.

Η προηγούμενη αμερικανική επιχείρηση κατά των Χούθι το 2025 κατέδειξε το υψηλό κόστος τέτοιων συγκρούσεων, με απώλειες σε μαχητικά και drones και συνολικό κόστος άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι αν η Ουάσινγκτον θα επιμείνει στη στρατηγική πίεσης ή αν θα υποχωρήσει υπό τον φόβο μιας γενικευμένης ενεργειακής κρίσης που θα επηρεάσει ολόκληρο τον πλανήτη.

Η «σκακιέρα» έχει στηθεί  και κάθε κίνηση μπορεί να προκαλέσει παγκόσμιο ντόμινο εξελίξεων.