Από την ελπίδα στην απόγνωση: Η τραγική καθημερινότητα των Ιρανών εν μέσω πολέμου

Η κατάρρευση των διπλωματικών επαφών μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης φέρνει το Ιράν αντιμέτωπο με μια ζοφερή πραγματικότητα. Οι ανακοινώσεις για συνέχιση των ισραηλινών επιθέσεων και η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για πλήρη αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ στερούν κάθε ελπίδα για εκτόνωση. Η απειλή του αμερικανικού ναυτικού για πλήγματα σε οποιοδήποτε σκάφος επιχειρήσει τη διέλευση, συμπληρώνει το σκηνικό του απόλυτου στρατιωτικού αποκλεισμού.

Η σύντομη ψευδαίσθηση της πολιτικής αλλαγής

Όπως μεταδίδει η ανταποκρίτρια των New York Times, Παρίν Μπερούζ, η έναρξη των επιχειρήσεων στις 28 Φεβρουαρίου και ο θάνατος του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ γέννησαν σε μια μερίδα του πληθυσμού την προσδοκία της απελευθέρωσης. Πολίτες που αντιτίθενται στο θεοκρατικό καθεστώς βγήκαν στους δρόμους φωνάζοντας για ελευθερία, ελπίζοντας πως ο πόλεμος θα αποτελούσε τον καταλύτη για την κατάρρευση του καταπιεστικού συστήματος.

Το βαρύ τίμημα των υποδομών και οι απώλειες αμάχων

Η ελπίδα, ωστόσο, έδωσε γρήγορα τη θέση της στην καταστροφή. Οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ προκάλεσαν τεράστιες ζημιές σε ζωτικές υποδομές, όπως νοσοκομεία, σταθμούς ενέργειας και σχολεία. Η τραγωδία στο δημοτικό σχολείο του Μινάμπ, όπου έχασαν τη ζωή τους 175 μαθήτριες, αλλά και τα πλήγματα σε μνημεία της UNESCO, κατέστησαν σαφές πως το τίμημα του πολέμου είναι δυσβάσταχτο για τον άμαχο πληθυσμό, χωρίς μάλιστα να επιτευχθεί η ανατροπή του καθεστώτος.

Ψηφιακός αποκλεισμός και εσωτερική καταστολή

Οι Ιρανοί βιώνουν πλέον ένα απόλυτο ψηφιακό σκοτάδι, με το 99% του πληθυσμού να μην έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο ή σε διεθνείς κλήσεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα απομόνωσης, η ιρανική κυβέρνηση σκλήρυνε τη στάση της, προχωρώντας σε εκτελέσεις νεαρών διαδηλωτών και συλλήψεις ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο φόβος για την οικονομική εξόντωση και την περαιτέρω απώλεια ατομικών ελευθεριών κυριαρχεί σε κάθε κοινωνική έκφανση.

Η αίσθηση της απόλυτης εγκατάλειψης

Η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ ότι «η βοήθεια έρχεται» αποδείχθηκε κενή περιεχομένου, καθώς οι Ιρανοί ακούν πλέον μόνο απειλές για επιστροφή στην «Εποχή του Λίθου». Το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι αυτό της αδυναμίας. Πολλοί πολίτες νιώθουν πως κανένας από τους εμπλεκόμενους παίκτες δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την επιβίωσή τους, με αποτέλεσμα όσοι ονειρεύονταν την αλλαγή, τώρα να αναζητούν απλώς έναν τρόπο να εγκαταλείψουν οριστικά τη χώρα τους.