ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ – ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Σε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής στον Κανέλλο Πάτσιο, η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τον αφανισμό των Χριστιανών στις πατρογονικές τους εστίες στη Μέση Ανατολή. Η εικόνα που μεταφέρει είναι ζοφερή, καθώς οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους για μια σύγχρονη τραγωδία. Στη Συρία, η χριστιανική κοινότητα έχει δεχθεί ένα σχεδόν θανάσιμο πλήγμα: από το ενάμισι εκατομμύριο πιστών που ζούσαν στη χώρα πριν από δεκαπέντε χρόνια, σήμερα εκτιμάται πως έχουν απομείνει λιγότεροι από διακόσιες χιλιάδες, με την ιστορική Μαλούλα —ένα από τα τελευταία μέρη όπου ομιλείται ακόμη η αραμαϊκή γλώσσα να αποτελεί το σύμβολο αυτής της πολιτισμικής και πνευματικής απώλειας.

Η ανάλυση της κ. Θωμά επεκτείνεται στον Λίβανο και την Παλαιστίνη, περιοχές όπου οι χριστιανικοί πληθυσμοί βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα σε πολεμικές συγκρούσεις, αποκλεισμούς και θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Στον Λίβανο, η απώλεια ναών της πρώιμης χριστιανικής περιόδου είναι ανεκτίμητη, ενώ καταγράφεται η παράδοξη αλλά αναγκαία συνεργασία ορθοδόξων με τη Χεζμπολάχ για την προστασία των εστιών τους από ακραία ισλαμιστικά στοιχεία. Την ίδια στιγμή, στη Βηθλεέμ και την ευρύτερη Παλαιστίνη, οι συνεχείς περιορισμοί που επιβάλλει το κράτος του Ισραήλ, ακόμα και σε υψηλόβαθμους κληρικούς στον Ναό της Αναστάσεως, επιταχύνουν τη φυγή των πιστών και την αποδυνάμωση των ιστορικών κοινοτήτων.

Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η δημοσιογράφος όσον αφορά τη στάση της ελληνικής πολιτείας και των ανώτατων εκκλησιαστικών ηγεσιών σε Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Αμερική. Καταγγέλλει μια στάση πλήρους αδιαφορίας και σιωπής, υποστηρίζοντας πως οι ηγεσίες αυτές ιεραρχούν τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις διεθνείς ισορροπίες πάνω από την επιβίωση των πιστών που δοκιμάζονται σκληρά. Αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης αφήνει τις αρχαίες κοινότητες ουσιαστικά αβοήθητες μπροστά στην προοπτική της οριστικής ιστορικής τους εξαφάνισης.

Παρά τη δραματική κατάσταση, η παρέμβαση της Λαμπρινής Θωμά δεν στερείται ελπίδας, αρκεί αυτή να συνοδεύεται από πράξεις. Απευθύνει κάλεσμα για μια ουσιαστική, συλλογική κινητοποίηση της διεθνούς κοινότητας, προτείνοντας τη δημιουργία μιας παγκόσμιας πρωτοβουλίας για την αναστήλωση των κατεστραμμένων ναών και μνημείων αμέσως μόλις σιγήσουν τα όπλα. Η ανοικοδόμηση αυτή δεν είναι μόνο ζήτημα αρχιτεκτονικής, αλλά η μοναδική έμπρακτη απόδειξη αδελφοσύνης που μπορεί να διασφαλίσει τη συνέχεια της χριστιανικής παρουσίας στην κοιτίδα της πίστης της.