Η Άγκυρα επανέρχεται δριμύτερη. Λίγες εβδομάδες μετά την… θερμή χειραψία Μητσοτάκη – Ερντογάν στο «Λευκό Παλάτι» και τις υπογραφές επτά κειμένων στο πλαίσιο του 6ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, η Τουρκία εκτοξεύει νέες απειλές κατά της Ελλάδας, αυτή τη φορά με αφορμή τη διαδικασία ανάδειξης μουφτήδων στη Δυτική Θράκη. Η ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, που εκδόθηκε στις 8 Απριλίου 2026 δείχνει ότι η Τουρκία θεωρεί εσωτερικό της ζήτημα τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης και αρνείται να αποδεχθεί την εφαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στο… δικό της έδαφος!
Τον Φεβρουάριο του 2026, το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων προκήρυξε τις θέσεις μουφτή στις Μουφτείες Κομοτηνής και Ξάνθης. Σύμφωνα με τον νόμο 4964/2022, η θητεία κάθε μουφτή ορίζεται σε πέντε έτη, με δυνατότητα ανανέωσης για μία ακόμα φορά. Η κίνηση αυτή ακολούθησε την ορκωμοσία του νέου Μουφτή Διδυμοτείχου, Εμίν Σερίφ, στις 9 Ιανουαρίου 2026, η οποία σηματοδότησε την πρώτη εφαρμογή στην πράξη του νέου θεσμικού πλαισίου, μια διαδικασία που η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη χαρακτήρισε «ιστορική στιγμή» για τη θρησκευτική ελευθερία στη χώρα.
Στόχος του νέου πλαισίου ήταν η αναβάθμιση, ο εκσυγχρονισμός και η διαφανής λειτουργία των Μουφτειών, αλλά κυρίως η απεξάρτησή τους από την τουρκική επιρροή. Η Τουρκία όμως, μαζί με σκληροπυρηνικούς παράγοντες εντός της μειονότητας, αντιδρούν σφοδρά. Απαιτούν την αναγνώριση των ψευδομουφτήδων, δηλαδή προσώπων που «εκλέγονται» σε ανεπίσημες διαδικασίες κατευθυνόμενες από το τουρκικό προξενείο και υπονομεύουν ολόκληρο τον εκδημοκρατισμό του θεσμού.
Στις 8 Απριλίου 2026, το τουρκικό ΥΠΕΞ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
«Η Ελλάδα περιφρονεί επίμονα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της Τουρκικής Μειονότητας στη Δυτική Θράκη που κατοχυρώνονται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, μη αναγνωρίζοντας τους εκλεγμένους Μουφτήδες.
Η πρόσφατη διαδικασία καθορισμού «διορισμένου Μουφτή» στο Διδυμότειχο με το πρόσχημα των «εκλογών», χωρίς διαβούλευση με τους εκπροσώπους και τους φορείς της Τουρκικής Μειονότητας στη Δυτική Θράκη, επιχειρείται τώρα και στη Ροδόπη και την Ξάνθη. Δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτές τις πρακτικές. Θα θέλαμε για άλλη μια φορά να επιστήσουμε την προσοχή της διεθνούς κοινότητας στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τους εκλεγμένους θρησκευτικούς ηγέτες μιας επίσημης μειονότητας στην επικράτειά της.
Τονίζουμε ότι ο τερματισμός των κατασταλτικών πρακτικών της Ελλάδας προς τους ομογενείς μας θα επηρεάσει θετικά τις διμερείς μας σχέσεις. Καλούμε τις ελληνικές αρχές να γυρίσουν πίσω από τον λάθος δρόμο που ακολουθούν επίμονα σχετικά με την Τουρκική Μειονότητα στη Δυτική Θράκη.
Η Τουρκία, έχοντας επίσης υπόψη τις συμβατικές της υποχρεώσεις, θα συνεχίσει να παρακολουθεί στενά την προστασία των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη».
Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ δεν είναι ένα απλό διπλωματικό διάβημα. Είναι ένα κείμενο που λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα.
Πρώτον, η Τουρκία μιλάει για «τουρκική μειονότητα» κάτι που η Συνθήκη της Λωζάνης δεν αναγνωρίζει. Η Συνθήκη αναφέρεται σε «μουσουλμανική μειονότητα», η οποία περιλαμβάνει Πομάκους, Ρομά μουσουλμανικής θρησκείας και τουρκόφωνους. Η εθνοτική ομογενοποίηση ολόκληρης της μειονότητας ως «τουρκικής» αποτελεί πάγια τουρκική στρατηγική εδώ και δεκαετίες.
Δεύτερον, η Άγκυρα χαρακτηρίζει τη νόμιμη ελληνική διαδικασία ανάδειξης μουφτήδων «κατασταλτική πρακτική». Ουσιαστικά, ένα κυρίαρχο κράτος-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ καλείται από τη γειτονική Τουρκία να γυρίσει πίσω από τη νομοθεσία που ψήφισε το δικό του Κοινοβούλιο.
Τρίτον, η φράση «θα επηρεάσει θετικά τις διμερείς μας σχέσεις» εάν η Ελλάδα αλλάξει πολιτική, αποτελεί πρακτικά εκβιασμό, υπονοεί ότι η διατήρηση της υφιστάμενης πολιτικής θα έχει αρνητικές συνέπειες.
Η ενδοτική πολιτική Μητσοτάκη νομιμοποιεί τις τουρκικές διεκδικήσεις
Η ανακοίνωση αυτή δεν εκδόθηκε σε περίοδο κρίσης. Εκδόθηκε δύο μήνες μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Άγκυρα (11 Φεβρουαρίου 2026), όπου οι δύο ηγέτες υπέγραψαν επτά κείμενα συνεργασίας, αντάλλαξαν θερμές χειραψίες, ο Ερντογάν αποκάλεσε τον Μητσοτάκη «πολύτιμο φίλο», και ο Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε για «ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας» και «ψυχραιμία».
Αυτή ακριβώς είναι η αντίφαση που στοιχειώνει την ελληνική εξωτερική πολιτική επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο πρωθυπουργός σπεύδει στην Άγκυρα, υπογράφει συμφωνίες, παρακάθεται σε «αυτοκρατορικά μενού», και δύο μήνες αργότερα η ίδια Τουρκία τον αποκαλεί ουσιαστικά καταπιεστή μειονοτήτων. Και δεν λαμβάνει καμία σθεναρή απάντηση.
Η πολιτική των «ήρεμων νερών», της «θετικής ατζέντας» και του «διαλόγου χωρίς προϋποθέσεις» δεν αποδίδει. Αντιθέτως, νομιμοποιεί κάθε φορά τις τουρκικές αξιώσεις. Όταν η Ελλάδα δεν αντιδρά δημόσια και σθεναρά σε ανακοινώσεις-απειλές σαν αυτή, στέλνει μήνυμα αδυναμίας. Η Τουρκία δεν ερμηνεύει τη σιωπή ως ψυχραιμία, αντιθέτως την ερμηνεύει ως ενδοτισμό.
Ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να πιστεύει ότι η προσωπική σχέση με τον Ερντογάν μπορεί να αποτρέψει προκλήσεις. Η πραγματικότητα τον διαψεύδει καθημερινά. Το casus belli παραμένει. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αποσύρθηκε. Και τώρα η Τουρκία θέτει ζήτημα εσωτερικής νομοθεσίας, απαιτώντας από ένα κυρίαρχο κράτος να αλλάξει τους νόμους του για να ικανοποιήσει μια ξένη κυβέρνηση.
Πενήντα χρόνια χωρίς εθνικά υπερήφανη πολιτική
Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στον Μητσοτάκη. Από τη Μεταπολίτευση του 1974 και μετά, η Ελλάδα δεν άσκησε ποτέ μια πραγματικά εθνικά υπερήφανη εξωτερική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Πάντα δίσταζε. Πάντα υποχωρούσε. Πάντα αναζητούσε τη «μεσολάβηση» τρίτων αντί να στηρίζεται στα δικά της δικαιώματα.
Αντί να αντιμετωπίσει διπλωματικά μετωπικά τις τουρκικές αξιώσεις, η Αθήνα επέλεξε διαχρονικά να κρύβεται πίσω από την ευρωπαϊκή της πολιτική, πίσω από τη συμμετοχή της σε ευρωπαϊκά προγράμματα ασφάλειας, πίσω από δηλώσεις αλληλεγγύης εταίρων που ποτέ δεν μεταφράστηκαν σε πράξεις. Η ένταξη στην ΕΟΚ, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, ακόμα και η ένταξη στη ζώνη του ευρώ, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν ως αποτρεπτικά κεκτημένα, ως δικαιολογίες για να μη χρειαστεί ποτέ η χώρα να σηκώσει ανάστημα μόνη της. Το αποτέλεσμα; Η Τουρκία γνωρίζει ότι μπορεί να προκαλεί ατιμώρητα, ότι η ελληνική αντίδραση θα περιοριστεί σε «εκφράσεις ανησυχίας» και «κινήσεις στα ευρωπαϊκά fora». Κανένας Τούρκος αξιωματούχος δεν φοβήθηκε ποτέ μια ελληνική αντίδραση. Και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία πενήντα ετών ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ πρέπει να αντιμετωπιστεί ως αυτό που είναι, παρέμβαση στα εσωτερικά ενός κυρίαρχου κράτους. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει δημόσια, σαφώς και χωρίς διπλωματικές περιστροφές. Να επαναβεβαιώσει ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελείται από Έλληνες πολίτες, ότι τα θέματα θρησκευτικής ηγεσίας ρυθμίζονται από τον ελληνικό νόμο, και ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα επεμβάσεως.
Κλείστε το τουρκικό προξενείο, Τώρα!
Υπάρχει όμως ένα μέτρο που κανείς δεν τολμά να ακουμπήσει, το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή. Εδώ και δεκαετίες, το προξενείο δεν λειτουργεί ως κανονική προξενική αρχή. Λειτουργεί ως κέντρο πολιτικής χειραγώγησης της μειονότητας, ως μηχανισμός οργάνωσης «εκλογών» ψευδομουφτήδων, ως σημείο αναφοράς σκληροπυρηνικών παραγόντων που υπονομεύουν τους ελληνικούς θεσμούς εκ των έσω. Μέσα από αυτό οργανώνονται οι κινητοποιήσεις κατά της νόμιμης διαδικασίας, διοχετεύεται η τουρκική προπαγάνδα, και καλλιεργείται συστηματικά η αίσθηση ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν είναι Έλληνες πολίτες αλλά «ομογενείς» της Τουρκίας.
Αν η Ελλάδα θέλει πραγματικά να προστατεύσει την κυριαρχία της, να εκσυγχρονίσει τις Μουφτείες και να αποκόψει τη μειονότητα από τον εναγκαλισμό της Άγκυρας, η απάντηση είναι το κλείσιμο τουρκικού προξενείου στη Θράκη. Όχι αύριο. Σήμερα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
