Υπάρχει μια παλιά, δοκιμασμένη συνταγή στην πολιτική: Όταν οι αποκαλύψεις σε στριμώχνουν, μην απολογείσαι. Απλώς, φρόντισε να λερώσεις τους πάντες, ώστε στο τέλος το «γκρίζο» να μοιάζει με το νέο λευκό. Ο Μητσοτάκης, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη δική του εκδοχή της αλήθειας, επιστρατεύει τη θεωρία της «ανθρωποφαγίας» και τη στρατηγική της διάχυσης των ενοχών. Το μήνυμα είναι σαφές: «Ναι, κάναμε λάθη, αλλά έτσι είναι το σύστημα, έτσι είναι η Ελλάδα, έτσι είναι και οι άλλοι».
Η «Ανθρωποφαγία» ως Πολιτικό Καταφύγιο
Είναι τουλάχιστον προκλητικό να βαφτίζεται «ανθρωποφαγία» η απαίτηση των πολιτών για διαφάνεια. Όταν η δημοσιογραφική έρευνα φέρνει στο φως παρεμβάσεις βουλευτών σε ανεξάρτητους οργανισμούς, η κυβέρνηση δεν βλέπει διαφθορά, αλλά «επικίνδυνη υποκρισία».
Η προσπάθεια να διαχωριστεί η «παράνομη εντολή» από την «απλή διαβίβαση παραπόνου» είναι ένας νομικίστικος ακροβατισμός που προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Όλοι γνωρίζουμε πως στο ελληνικό κράτος, το «παράπονο» που στέλνει ένα βουλευτικό γραφείο στον ΟΠΕΚΕΠΕ ή σε οποιαδήποτε υπηρεσία, φέρει πάνω του τη σφραγίδα της εξουσίας. Δεν είναι ενημέρωση, είναι εντολή προτεραιότητας. Είναι το ρουσφέτι με ψηφιακό περιτύλιγμα.
Το Φάντασμα του «Βαθέως Κράτους»
Μετά από επτά χρόνια στο τιμόνι της χώρας, η επίκληση του «βαθέως κράτους» ακούγεται πλέον ως ανέκδοτο. Ποιο είναι αυτό το σκοτεινό κράτος που πολεμά ο Μητσοτάκης; Είναι οι διοικήσεις που ο ίδιος διορίζει; Είναι οι οργανισμοί που η ίδια η παράταξή του ελέγχει δεκαετίες;
Η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ παρουσιάζεται ως η «τελική μάχη». Όμως, η αλλαγή στέγης δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή νοοτροπίας. Όταν οι «αστοχίες» βαφτίζονται «διαχρονικές παθογένειες», η κυβέρνηση ουσιαστικά δηλώνει ανήμπορη – ή απρόθυμη – να συγκρουστεί με το πελατειακό δίκτυο που την τρέφει.
Η Ψηφιοποίηση της Ατιμωρησίας
«Οι αποζημιώσεις καθορίζονται ψηφιακά, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση», μας λένε. Μια βολική μισή αλήθεια. Γιατί ο αλγόριθμος μπορεί να είναι ψηφιακός, αλλά τα δεδομένα εισόδου, τα κριτήρια και οι «ειδικές ρυθμίσεις» παραμένουν βαθιά… ανθρώπινες και πολιτικές. Το ψηφιακό κράτος δεν μπορεί να αποτελεί το «πλυντήριο» παλιών αμαρτιών.
Η Στρατηγική του «Όλοι Ίδιοι Είναι»
Η επίθεση στην αντιπολίτευση για «μικροκομματική εκμετάλλευση» είναι η τελευταία γραμμή άμυνας. Στόχος είναι να πειστεί ο πολίτης ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι η διαφθορά είναι «οργανική» και ότι η κυβέρνηση είναι απλώς ένας έντιμος παίκτης σε ένα βρώμικο γήπεδο.
Όμως, η αληθινή ευθύνη δεν διαχέεται. Έχει ονοματεπώνυμο, έχει υπογραφές και έχει πολιτικό κόστος. Το να παραδέχεσαι «αστοχίες» χωρίς να απομακρύνεις τους υπαίτιους, δεν είναι γενναιότητα, είναι συγκάλυψη. Το «παραμύθι της ευθύνης» έχει πλέον παλιώσει. Και οι πολίτες έχουν κουραστεί να ακούνε για το «βαθύ κράτος» από εκείνους που το κατοικούν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
