Δεν υπάρχουν πια ηγέτες-Υπάρχουν μόνο διαχειριστές και υπάλληλοι του συστήματος

Υπάρχουν σήμερα πραγματικοί ηγέτες; Ή μήπως αυτό που βλέπουμε είναι μια παγκόσμια βιτρίνα από τεχνοκράτες, διαχειριστές και πολιτικούς χωρίς όραμα;

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η πολιτική έχει μετατραπεί σε λογιστήριο και οι ηγέτες σε εκτελεστικά όργανα ενός απρόσωπου συστήματος. Δεν μιλούν για πατρίδα, δεν μιλούν για κοινωνία, δεν μιλούν για λαό. Μιλούν για δείκτες, αριθμούς και «σταθερότητα», την ώρα που οι κοινωνίες καταρρέουν.

Στη Δύση, οι ηγεσίες θυμίζουν περισσότερο μάνατζερ πολυεθνικών παρά πολιτικούς με αποστολή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζεται ως «εκσυγχρονιστής», αλλά λειτουργεί μέσα σε ένα αποστειρωμένο πλαίσιο αποφάσεων που δεν αγγίζουν την πραγματική ζωή των πολιτών. Αντίστοιχα, ο Ντόναλντ Τραμπ μετατρέπει την πολιτική σε θέαμα, ενώ μορφές όπως ο Μπόρις Τζόνσον πέρασαν στην ιστορία περισσότερο ως καρικατούρες παρά ως ηγέτες.

Και όμως, την ίδια στιγμή, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στρέφεται  σε ηγετικές μορφές όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν ή ο Βίκτορ Όρμπαν. Οι συγκεκριμένοι εκπέμπουν κάτι που λείπει δραματικά από τη Δύση: την αίσθηση της ισχύος, της ταυτότητας και της σύνδεσης με το έθνος.

Το πρόβλημα δεν είναι βιολογικό. Δεν «εξαφανίστηκαν» οι ικανοί άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Οι σημερινοί «ηγέτες» δεν αναδείχθηκαν μέσα από συγκρούσεις ιδεών, μέσα από αγώνες, μέσα από κοινωνικές ανάγκες. Αναδείχθηκαν μέσα από μηχανισμούς, μέσα από κομματικά δίκτυα, μέσα από επικοινωνιακές στρατηγικές.

Η πολιτική δεν παράγει πια οράματα. Παράγει καριέρες. Οι σύγχρονοι πολιτικοί είναι προϊόντα συστημάτων που δεν θέλουν ηγέτες, θέλουν υπάκουους διαχειριστές.

Το αποτέλεσμα; Η κοινωνία δεν εμπνέεται. Δεν πιστεύει. Δεν συμμετέχει. Αντιμετωπίζει την πολιτική ως κάτι ξένο, ως μια διαδικασία που δεν την αφορά. Και τότε έρχεται η αποχή, η αδιαφορία, η παραίτηση.

Σε έναν κόσμο που φλέγεται με πολέμους, οικονομικές κρίσεις και γεωπολιτικές αναταράξεις, δεν υπάρχει κανείς να σταθεί πραγματικά μπροστά και να πει «εδώ είναι η κατεύθυνση». Υπάρχουν μόνο πολιτικοί που ακολουθούν οδηγίες, που φοβούνται το κόστος, που υπηρετούν ισορροπίες.

Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη αλήθεια: δεν έχουμε έλλειψη ηγετών επειδή «έτσι είναι η εποχή». Έχουμε έλλειψη ηγετών γιατί το ίδιο το σύστημα δεν τους επιτρέπει να υπάρξουν.

Η Ελλάδα, όμως, δεν έχει ανάγκη από άλλους διαχειριστές. Έχει ανάγκη από πολιτική που να βάζει στο επίκεντρο την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια, την οικονομία και τον ίδιο τον Έλληνα πολίτη.

Γιατί χωρίς πραγματικούς ηγέτες, τα έθνη δεν προχωρούν. Απλώς επιβιώνουν. Και αυτό δεν είναι μέλλον , είναι σταδιακή παρακμή.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟ 2027 Ή ΠΡΟΩΡΗ ΚΑΛΠΗ; ΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ – ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ “ΒΡΑΖΕΙ”

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Πεζεσκιάν: «Θα απαντήσουμε με σθένος, εφόσον χτυπηθούν οι υποδομές ή τα οικονομικά μας κέντρα»