Η πρόσφατη παρέμβαση του Πακιστανού υπουργού Εξωτερικών, Ισάκ Νταρ, σχετικά με τις εικασίες για ειρηνευτικές συνομιλίες στη Μέση Ανατολή, αποδείχθηκε κάτι πολύ παραπάνω από μια τυπική διάψευση. Στην πραγματικότητα, επιβεβαίωσε πως το Πακιστάν, μια πυρηνική και περιφερειακή δύναμη, έχει αναλάβει την εξαιρετικά κρίσιμη αποστολή του διαμεσολαβητή μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Σε μια περίοδο που η αμοιβαία δυσπιστία κυριαρχεί, το Ισλαμαμπάντ λειτουργεί ως ο ειρηνοποιός αγγελιοφόρος που επιχειρεί να γεφυρώσει το χάσμα, παρά το γεγονός ότι η ίδια η χώρα βρίσκεται σε παράλληλη σύγκρουση με το Αφγανιστάν.
Αυτή η πρωτοβουλία δεν είναι μονομερής, καθώς απολαμβάνει τη στήριξη «αδελφικών» χωρών όπως η Τουρκία και η Αίγυπτος, ενώ η Κίνα τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ της πακιστανικής μεσολάβησης, τονίζοντας την ανάγκη για άμεση αποκλιμάκωση. Την ίδια στιγμή, η στάση της Ουάσιγκτον παραμένει αμφίσημη. Παρά τη συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στον Κόλπο, η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να παρατείνει το τελεσίγραφο για επιθέσεις κατά των ιρανικών ενεργειακών υποδομών μέχρι τις 6 Απριλίου, υποδηλώνει πως στο διπλωματικό παρασκήνιο υπάρχει κινητικότητα. Οι δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου ότι οι συνομιλίες «πάνε πολύ καλά» ενισχύουν την αίσθηση πως κάτι αλλάζει, έστω και προσωρινά.
Για την κυβέρνηση του Πακιστάν, η μεσολάβηση αυτή αποτελεί μια άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί. Το Ισλαμαμπάντ αξιοποιεί τους ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη: από τη στενή σχέση του αρχηγού του στρατού, Ασίμ Μουνίρ, με τον Τραμπ, μέχρι τη φιλοξενία της ντε φάκτο διπλωματικής αποστολής του Ιράν στην Ουάσιγκτον μέσω της πακιστανικής πρεσβείας. Επιπλέον, η απουσία αμερικανικών βάσεων σε πακιστανικό έδαφος επιτρέπει στη χώρα να προβάλλεται ως ένας εξισορροπημένος μεσολαβητής. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο πως το Πακιστάν φέρεται να πίεσε την Ουάσιγκτον ώστε το Ισραήλ να εξαιρέσει κορυφαίους Ιρανούς αξιωματούχους από τη λίστα των στόχων του, προκειμένου να μη ναυαγήσει ο διάλογος.
Ωστόσο, οι προκλήσεις παραμένουν τεράστιες, καθώς η πακιστανική οικονομία βρίσκεται σε εύθραυστη κατάσταση και είναι ευάλωτη στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Η εσωτερική σταθερότητα απειλείται επίσης από τον μεγάλο σιιτικό πληθυσμό της χώρας, που αντέδρασε έντονα στη δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αλλά και από την αναζωπύρωση των αυτονομιστών Βελούχων στα σύνορα με το Ιράν. Το χειρότερο σενάριο για το Ισλαμαμπάντ θα ήταν η εμπλοκή του σε μια ανεξέλεγκτη περιφερειακή σύγκρουση. Έχοντας ως παρακαταθήκη τη διπλωματική επιτυχία της δεκαετίας του 1970 μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, το Πακιστάν επιχειρεί τώρα να γίνει μέρος της λύσης πριν αναγκαστεί να γίνει μέρος μιας γενικευμένης κρίσης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
