Παιχνίδια ισχύος από την Άγκυρα: Πώς ο Ερντογάν εργαλειοποιεί την κρίση στην Μέση Ανατολή για δικό του όφελος

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Σε μια προσπάθεια να εμφανίσει την Τουρκία ως τον ρυθμιστή μιας παγκόσμιας τάξης που καταρρέει, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χρησιμοποίησε τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της 24ης Μαρτίου για να προωθήσει το δικό του αφήγημα περί «ιστορικής καμπής». Συγκρίνοντας το σήμερα με τον ανασχεδιασμό των συνόρων προ εκατονταετίας, ο Τούρκος Πρόεδρος επιχείρησε να νομιμοποιήσει τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας στους ενεργειακούς πόρους και τις εμπορικές οδούς, παρουσιάζοντας την προετοιμασία της χώρας του για μια νέα «αναδιάταξη ισχύος». Πίσω όμως από τις διακηρύξεις για εθνική ασφάλεια, κρύβεται η πάγια τακτική του να εκμεταλλεύεται την περιφερειακή αστάθεια για την εδραίωση της προσωπικής του κυριαρχίας, βαφτίζοντας την καταστολή στο εσωτερικό ως «πάταξη της τρομοκρατίας».

Η αναφορά του στην οικονομική ασφυξία που προκαλεί το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ λειτούργησε περισσότερο ως μοχλός πίεσης προς τη διεθνή κοινότητα παρά ως ειλικρινής ανησυχία. Ενώ το παγκόσμιο εμπόριο κλονίζεται, ο Ερντογάν σπεύδει να εργαλειοποιήσει την ενεργειακή κρίση, εμφανίζοντας την Τουρκία ως τον μοναδικό «ασφαλή λιμένα» σε μια φλεγόμενη περιοχή. Ταυτόχρονα, η σφοδρή επίθεση στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον οποίο κατηγόρησε ότι θυσιάζει την ανθρωπότητα για την πολιτική του επιβίωση, στερείται αυτοκριτικής, καθώς ο ίδιος ο Τούρκος ηγέτης συχνά κατηγορείται για παρόμοιες πρακτικές εργαλειοποίησης των συγκρούσεων για εγχώρια κατανάλωση.

Παρά την προσπάθειά του να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός που επιδιώκει την αποτροπή ενός «πολέμου φθοράς» στον Κόλπο, η στάση της Άγκυρας παραμένει καιροσκοπική. Δηλώνοντας ότι η Τουρκία θα μείνει εκτός άμεσης σύγκρουσης, ο Ερντογάν ουσιαστικά διατηρεί το δικαίωμα να παρεμβαίνει παρασκήνια, επιδιώκοντας να αποκομίσει οφέλη από την εξασθένιση των ανταγωνιστών του στην περιοχή. Η «γενναία στάση» που ζητά από τη διεθνή κοινότητα μοιάζει περισσότερο με κάλεσμα για ευθυγράμμιση με τα δικά του συμφέροντα, παρά με μια ειλικρινή προσπάθεια για περιφερειακή σταθερότητα.