Όταν ξέσπασαν διαμαρτυρίες στην αγορά της Τεχεράνης, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προειδοποίησε το Ιράν στο TruthSocial: «Εάν το Ιράν πυροβολήσει [sic] και σκοτώσει βίαια ειρηνικούς διαδηλωτές, κάτι που είναι συνήθειά τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα έρθουν να τους σώσουν. Είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε».
Ο Ανώτατος Ηγέτης Αλί Χαμενεΐ έχει πλέον απορρίψει την μπλόφα του Τραμπ. Οι αναφορές που προέρχονται από το Ιράν υποδηλώνουν ότι οι ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει μια σφαγή διαδηλωτών πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που έκαναν οι Κινέζοι κομμουνιστές στην πλατεία Τιενανμέν.
Είτε ο Τραμπ παραιτείται, οπότε ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, ακυρώνοντας τις δικές του κόκκινες γραμμές μετά τη χρήση χημικών όπλων από τον Σύρο Πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ, είτε επιτίθεται στο Ιράν. Ο βομβαρδισμός του Ιράν ως απάντηση στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Άλλωστε, ο Τραμπ δεν θέλει να επαναλάβει την εμπειρία της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, η οποία επικαλέστηκε ένα δόγμα «Ευθύνης Προστασίας» για να εμπλέξει τον αμερικανικό στρατό στη Λιβύη, καθώς ο Λίβυος δικτάτορας Μουαμάρ Καντάφι έστρεψε τα όπλα του στους συμπατριώτες του Λίβυους.
Ευτυχώς, ο Τραμπ έχει διέξοδο αν κοιτάξει μόνο τα σχέδια του παρελθόντος. Το 1979, αφού ριζοσπαστικοί φοιτητές πιστοί στον Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί πήραν ομήρους 52 Αμερικανούς διπλωμάτες, ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ ανέθεσε στον Ναύαρχο Τζέιμς «Άις» Λάιονς να καταστρώσει ένα σχέδιο για να αναγκάσει την απελευθέρωσή τους.
Ο Λάιονς πρότεινε τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων και την κατάληψη του νησιού Χάργκ. Η λογική του ήταν απλή: Το επαναστατικό καθεστώς δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά την παύση των εξαγωγών πετρελαίου του. Οι βοηθοί του Κάρτερ τελικά απέρριψαν το σχέδιο. Φοβόντουσαν έναν αποκλεισμό που θα οδηγούσε σε άμεση σύγκρουση, κάτι που ο ίδιος ο Κάρτερ είχε αποκλείσει στην έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας που έλαβε χώρα αμέσως μετά την κατάληψη ομήρων.
Ο φόβος και η αυτοαποτροπή του Κάρτερ γονάτισαν την κυβέρνησή του και ενδυνάμωσαν τον Χομεϊνί να εκβιάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόνο όταν ο Ρόναλντ Ρίγκαν ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Χομεϊνί απελευθέρωσε τους ομήρους, φοβούμενος τι θα ακολουθούσε. Ο Λάιονς πέθανε το 2018, αλλά το σχέδιό του παραμένει επίκαιρο 46 χρόνια αργότερα. Η ευπάθεια του Ιράν είναι η γεωγραφία του.
Ο Περσικός Κόλπος είναι εξαιρετικά στενός και ρηχός. Στο βαθύτερο σημείο του, έχει βάθος μόνο 298 πόδια. Συγκριτικά, το βαθύτερο σημείο της λίμνης Μίσιγκαν έχει βάθος σχεδόν 1.000 πόδια. Το μέσο βάθος του Περσικού Κόλπου είναι ακόμη μικρότερο – μόλις 160 πόδια βάθος, αλλά πολύ πιο ρηχό καθώς ανεβαίνει προς τις βραχώδεις ακτές του Ιράν. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι τα συνηθισμένα δεξαμενόπλοια, πόσο μάλλον τα υπερδεξαμενόπλοια που σήμερα μεταφέρουν το μεγαλύτερο μέρος αργού πετρελαίου, δεν μπορούν να πλησιάσουν τις ιρανικές ακτές. Για να επιλύσουν αυτό το πρόβλημα, οι Ιρανοί διοχετεύουν το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου που παράγουν στον τερματικό σταθμό πετρελαίου Kharg, που κατασκευάστηκε κατά την εποχή του Σάχη, στο νησί Kharg, περίπου 15 μίλια από τις ακτές του Ιράν. Σήμερα, το Kharg είναι υπεύθυνο για περίπου το 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν.
Εδώ, υπάρχει προηγούμενο, αν και όχι εναντίον του Kharg. Αφού μια νάρκη του Σώματος των Ισλαμικών Επαναστατικών Φρουρών προκάλεσε ζημιά στο USS Samuel B. Roberts τον Απρίλιο του 1988, ο Ρίγκαν ξεκίνησε την Επιχείρηση Praying Mantis, καταστρέφοντας δύο μικρότερες πλατφόρμες πετρελαίου που χρησιμοποιούνταν από ιρανικά ταχύπλοα. Θεωρήστε το ως απόδειξη της ιδέας. Το Kharg είναι ένας πιο σημαντικός στόχος, αλλά είναι ειδικά σχεδιασμένος για τον Τραμπ.
Άλλωστε, ο Τραμπ λέει πάντα ότι θα πάρει το πετρέλαιο των αντιπάλων του προς όφελος αμερικανικών εταιρειών και τοπικών συμμάχων. Εάν πάρει το Kharg, αντί να το καταστρέψει, μπορεί όχι μόνο να διασφαλίσει ότι το καθεστώς δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να πληρώσει τους μισθούς των γραφειοκρατών και των στρατιωτών του, αλλά και ότι, στο μέλλον μετά την αλλαγή καθεστώτος, μπορεί να διασφαλίσει ότι το νέο ιρανικό καθεστώς μπορεί να χρηματοδοτήσει την ανοικοδόμηση του.
Θα αναλάβει ο Χαμενεΐ την απώλεια του Kharg καθισμένος; Πρώτον, υπάρχει ένα όριο σε αυτό που μπορεί να κάνει ο Χαμενεΐ όταν κρύβεται σε ένα υπόγειο καταφύγιο απομονωμένος ακόμη και από τους κορυφαίους βοηθούς του. Δεύτερον, οποιαδήποτε ιρανική στρατιωτική προσπάθεια να αντιμετωπίσει τις αμερικανικές δυνάμεις όχι μόνο θα αποσπάσει την προσοχή των δυνάμεων από την επίθεση στους Ιρανούς στους δρόμους, αλλά θα καταλήξει επίσης με τους Επαναστατικούς Φρουρούς να χάνουν με επικό τρόπο.
Μετά την Επιχείρηση Praying Mantis, οι Άραβες της περιοχής είπαν ένα αστείο: «Γιατί το Ιρανικό Ναυτικό έχει σκάφη με γυάλινο πυθμένα;» Η απάντηση: «Για να μπορούν να βλέπουν την αεροπορία τους». Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, φυσικά, θα μπορούσε να στοχεύσει το Kharg με βαλλιστικούς πυραύλους, αλλά αυτό θα υπέγραφε την καταδίκη του σε θάνατο. Όχι μόνο ο Τραμπ θα απαντούσε με τον ίδιο τρόπο, αλλά μια τέτοια ενέργεια θα σταματούσε τις εξαγωγές ιρανικού πετρελαίου για τους επόμενους μήνες, αφήνοντας και πάλι τους μισθούς απλήρωτους.
Η αλαζονεία του Χαμενεΐ και η εσφαλμένη ερμηνεία του Τραμπ από τον ίδιο οδήγησαν ήδη στην απώλεια του πυρηνικού προγράμματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, εγείροντας ερωτήματα ακόμη και μεταξύ των υποστηρικτών σχετικά με το τι ήταν η θυσία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων τους. Το να ολοκληρωθεί αυτό με την απώλεια των εσόδων του Ιράν από το πετρέλαιο θα ήταν πιθανότατα υπερβολικό ακόμη και για τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Χαμενεΐ για να επιβιώσουν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
