Μετά την είδηση ότι ένα δημοτικό σχολείο κοριτσιών στο Μιναμπ είχε χτυπηθεί στις 28 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, το περιστατικό δεν έχει τύχει ιδιαίτερης προσοχής από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τοπικές πηγές ανέφεραν ότι μεταξύ των νεκρών και των τραυματιών υπήρχαν δεκάδες παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία ήταν μαθήτριες δημοτικού σχολείου. Ημέρες αργότερα, αναφέρθηκαν επίσης πλήγματα κοντά σε ιατρικές εγκαταστάσεις στην Τεχεράνη.
Για τους ανθρώπους μέσα στο Ιράν τα περιστατικά αποτελούν μέρος μιας αυξανόμενης αίσθησης ότι η ίδια η ζωή των πολιτών έχει γίνει στόχος.
Ταυτόχρονα, το Ιράν βιώνει μια από τις πιο ασταθείς πολιτικά στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του. Ο θάνατος του Αλί Χαμενεΐ αντιμετωπίστηκε με αντικρουόμενες αντιδράσεις. Μπορεί να αισθάνονται περίεργα οι άνθρωποι άλλων χωρών, να βλέπουν Ιρανούς να χορεύουν κάτω από βόμβες μετά το άκουσμα του θανάτου του, αλλά καταλαβαίνω. Ο Χαμενεΐ προήδρευε ενός συστήματος χτισμένου στη φυλάκιση, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις και τη συντριβή των διαφωνούντων.
Για τόσους πολλούς από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, θέλαμε ο Χαμενεΐ και οι μπράβοι του να αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη σε μια δικαστική αίθουσα, να δικαστούν για δεκαετίες εγκλημάτων, καταπίεσης και δολοφονιών. Ποτέ δεν ήθελα να τους δω να σκοτώνονται από ξένες δυνάμεις, αλλά αντιμέτωπους με τις οικογένειες εκείνων που βοήθησε να καταστραφούν.
Ο θάνατος του Χαμενεΐ δεν διαγράφει τα εγκλήματα του συστήματος του οποίου ηγήθηκε. Αυτή η δομή πρέπει να διαλυθεί και οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν μέσω δίκαιων δικών.
Για τους επιζώντες, αυτό δεν είναι συμβολικό. Η δικαιοσύνη είναι ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούμε την αξιοπρέπεια και τη δράση μας. Όταν η αλλαγή έρχεται μέσω ξένων βομβών αντί της θέλησης του λαού, στέλνει το μήνυμα ότι δεν ήμασταν ποτέ ικανοί να διαμορφώσουμε το μέλλον μας.
Και τίποτα από αυτά δεν μπορεί να δικαιολογήσει ξένες στρατιωτικές επιθέσεις που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους. Ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν νομιμοποιεί τον βομβαρδισμό μιας χώρας, την καταστροφή υποδομών ή τη δολοφονία παιδιών. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποδοθεί με πυραύλους.
Το Ιράν θα πρέπει να κυβερνάται από τη συλλογική βούληση του λαού του – όχι με τη βία και όχι από ένα πρόσωπο που επιλέγεται ή επιβάλλεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ. Η πραγματική δικαιοσύνη δεν μπορεί να ανατεθεί σε ξένες δυνάμεις.
Ως κάποιος που επέζησε από τη σύλληψη, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια στο Ιράν, μια εξέλιξη είναι ιδιαίτερα τρομακτική. Οι αναφορές δείχνουν ότι οι ιρανικές αρχές μεταφέρουν πολιτικούς κρατούμενους από τη φυλακή Εβίν. Για πρώην κρατούμενους όπως εγώ, αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο προειδοποιητικό σημάδι.
Η ιστορία μας λέει τι μπορεί να συμβεί στη συνέχεια. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ το 1980, οι κρατούμενοι εκτελέστηκαν αθόρυβα. Το 1988, μετά το τέλος αυτού του πολέμου, περισσότεροι από 5.000 πολιτικοί κρατούμενοι σκοτώθηκαν σε μαζικές εκτελέσεις μετά από συνοπτικές διαδικασίες. Πολλοί θάφτηκαν σε ανώνυμους τάφους. Οι οικογένειες δεν έμαθαν ποτέ την αλήθεια.
Φοβάμαι ότι, για άλλη μια φορά, οι κρατούμενοι κινδυνεύουν να γίνουν αόρατα θύματα του πολέμου – άνθρωποι που μπορούν να σκοτωθούν χωρίς μάρτυρες, χωρίς να λογοδοτήσουν, ενώ ο κόσμος κοιτάζει αλλού.
Οι δυτικές κυβερνήσεις συχνά ισχυρίζονται ότι η στρατιωτική επέμβαση φέρνει την ελευθερία. Οι άνθρωποι στη Μέση Ανατολή γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Είδαμε τι έκανε ο πόλεμος στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε ότι τα αυταρχικά καθεστώτα χρησιμοποιούν τον πόλεμο ως κάλυψη για την καταστολή και ότι οι ξένες δυνάμεις σπάνια ενδιαφέρονται για την αυτοδιάθεση.
Το Ιράν δεν χρειάζεται έναν κυβερνήτη που επιλέγεται από την Ουάσιγκτον ή το Τελ Αβίβ. Δεν χρειάζεται εξόριστους ισχυρούς άνδρες ή ένοπλες φατρίες που επιβάλλονται ως «εναλλακτικές λύσεις». Χρειάζεται ένα πολιτικό μέλλον διαμορφωμένο από τον ίδιο του το λαό – χωρίς βόμβες πάνω από το κεφάλι και χωρίς να γεμίζουν οι φυλακές.
Οι άνθρωποι στο Ιράν ζουν εδώ και χρόνια υπό τη συνεχή ψυχολογική απειλή του πολέμου. Πέρυσι, βίωσαν μια γεύση του από πρώτο χέρι- τώρα σκοτώνονται πολίτες χωρίς να έχουν λόγο.
Η πρόσβαση στο διαδίκτυο στο Ιράν είναι και πάλι αυστηρά περιορισμένη, αφήνοντας τις οικογένειες εντός και εκτός της χώρας να αγωνίζονται να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους, αναζητώντας απεγνωσμένα νέα για το ποιος είναι ζωντανός, ποιος έχει συλληφθεί ή ποιος έχει απλώς εξαφανιστεί. Ο φόβος επιτείνεται από τις μνήμες παλαιότερων φρικαλεοτήτων, όπως πριν από 40 ημέρες, όταν το καθεστώς κατέστειλε βίαια τις διαδηλώσεις, σκοτώνοντας, σύμφωνα με πληροφορίες, δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή ζητούσαν ψωμί και ελευθερία.
Η ζωή μοιάζει να αναστέλλεται και η αβεβαιότητα πλανάται πάνω από κάθε νοικοκυριό.
Αυτός ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει. Και ενώ οι άνθρωποι στο Ιράν έχουν μικρή δύναμη να τον σταματήσουν, οι άνθρωποι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν. Αυτοί οι πόλεμοι διεξάγονται στο όνομά σας, με τα χρήματα των φόρων σας, από κυβερνήσεις που ισχυρίζονται ότι σας εκπροσωπούν. Η διαμαρτυρία έχει σημασία. Η πίεση έχει σημασία. Η σιωπή εκλαμβάνεται ως συναίνεση.
Αυτός ο παράνομος πόλεμος δεν απειλεί μόνο όσους βρίσκονται στην πρώτη γραμμή στη Μέση Ανατολή. Κάθε πράξη επιθετικότητας αποσταθεροποιεί την περιοχή, τροφοδοτεί κύκλους βίας και καθιστά όλους μας λιγότερο ασφαλείς. Το σταμάτημα αυτού του πολέμου προστατεύει ζωές παντού, όχι μόνο στο Ιράν.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
