Η Πολιτική των «Ολίγιστων» και η Εξέγερση της Ναφθαλίνης

Σε ένα κλειστό σύστημα που σαπίζει, η αποδόμηση  δεν είναι απλώς μια φυσική νομοτέλεια· είναι το πολιτικό μας παρόν. Έναν χρόνο πριν από τις κάλπες, το «μαύρο χάλι» της χώρας δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς, αλλά στην απόλυτη πνευματική και ηθική γύμνια ενός πολιτικού προσωπικού που απαρτίζεται, στην πλειονότητά του, από περιστασιακούς διαχειριστές της εξουσίας.

Το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα έχει γεράσει, όχι μόνο βιολογικά αλλά και αντιληπτικά. Ζούμε σε μια χώρα όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από και για μια γενιά που κοιτάζει το παρελθόν, την ώρα που το μέλλον μεταναστεύει ή ιδιωτεύει. Τα κόμματα  έχουν εγκλωβιστεί σε έναν λόγο που ηχεί στα αυτιά ενός 20άρη σαν παράσιτα σε χαλασμένο ραδιόφωνο.

Ας μιλήσουμε με τη γλώσσα της αλήθειας, όσο κι αν ενοχλεί τους «καθωσπρέπει» αγραμμάτους των κομματικών γραφείων. Οι Millennials και η Gen Z δεν αναζητούν προγράμματα· αναζητούν αντίδραση και το μανιφέστο που θα τους εμπνεύσει. 

• Όταν το σύστημα τους προσφέρει τη φτήνια του δήθεν, εκείνοι απαντούν με τη βία της εικόνας και της πυγμής.

• Η στροφή προς τις όμορφες, “προσιτές” παρουσίες που ιδρύου κόμματα από το πουθενά, δεν πάντα ιδεολογική· είναι συχνά ζήτημα «vibe» και αισθητικής υπεροχής απέναντι στη μιζέρια.

• Η στροφή προς τις αρρενωπές, ανδρικές, δήθεν ανυπότακτες φιγούρες   είναι η κραυγή ενός συστήματος που θέλει να σπάσει τα δεσμά του με τον πιο βίαιο τρόπο για να εκτονώσει την απελπισία του.

Για έναν νέο που συμπιέζεται καθημερινά, το «άκρο» φαντάζει τίμιο, ενώ το «κέντρο» και οι παραφυάδες του φαντάζουν απλώς εξευτελιστικά φτηνά. Αλλά και γερασμένα. Μπορεί η πολιτική σκηνή να έχει ξεχάσει το χάσμα των γενεών αλλά δεν το έχει ξεχάσει η κοινωνία.

Το δράμα της ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι η ποιότητα των υλικών της. Άνθρωποι χωρίς ένσημα, χωρίς παιδεία, χωρίς ίχνος στρατηγικής σκέψης, κατέλαβαν θέσεις εξουσίας επειδή ξέρουν να ελίσσονται στους διαδρόμους. Αυτοί οι «φτηνότατοι» αρριβίστες είναι οι ίδιοι που απορούν στις δημοσκοπήσεις γιατί οι νέοι τους γυρίζουν την πλάτη. Η απάντηση είναι απλή: Η Gen Z μυρίζεται την αναπηρία τους από χιλιόμετρα και μισει τη ναφθαλίνη. 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μια προεκλογική εκστρατεία γεμάτη υποσχέσεις από ανθρώπους που δεν μπορούν να συντάξουν μια ορθή πρόταση.

Χρειάζεται μια βίαιη επιστροφή στην ποιότητα. Αν δεν καταλάβουμε ότι η βία των νέων είναι ο καθρέφτης της δικής μας ανεπάρκειας, τότε σε ένα χρόνο από τώρα η κάλπη δεν θα βγάλει κυβέρνηση, θα βγάλει έκρηξη.

Για όσα κόμματα καταφέρουν να φτάσουν στην κάλπη, ο θάνατος θα είναι θερμικός. Του θερμικούς θανάτους των κομμάτων τους έχουμε συναντήσει στις εκλογές συνοδευόμενους από ασθενέστατες αναλύσεις στη συνέχεια.

Ο θερμικός θάνατος είναι η τύχη κάθε κόμματος που προσπαθεί να συσταθεί και να επιβιώσει πάνω σε παλιές συνταγές.

Η πολιτική σύγκρουση που έρχεται θα είναι εξίσου ολοκληρωτική. Και οι «ολίγιστοι» θα είναι οι πρώτοι που θα λιώσουν κάτω από την πίεση.

Ας μην γελιούνται οι ολίγιστοι  ένοικοι των κομματικών πολυκατοικιών. Όσες διευκολύνσεις, μονιμοποιήσεις, τρίπλες βολέματος και αν κάνουν το μεγάλο τμήμα της νεολαίας είναι αποφασισμένο να τραβήξει την πρίζα.

Η εξουσία δεν είναι μόνιμο κεκτημένο, είναι δανεική ενέργεια. Κι όταν η Gen Z αποφασίσει να τραβήξει την πρίζα, η πτώση  δεν θα είναι πολιτική, θα είναι βαρυτική.

Γιατί στο τέλος, η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που απλώς ‘τρύπωσαν’, αλλά από εκείνους που άντεξαν τη σύγκρουση με την πραγματικότητα. Όποιος δεν εχει το ειδικό βάρος για να επιβιώσει απλά δεν βλέπει αυτό που έρχεται.

• Millennials (Γενιά Y – Γεννημένοι 1981-1996): Είναι η γενιά που είδε την ενέργειά της να απορροφάται από τις μαύρες τρύπες της κρίσης και των μνημονίων. Σήμερα είναι 30-45 ετών, η παραγωγική ραχοκοκαλιά που δεν  πιστεύει πια, γιατί τους υποσχέθηκαν μέλλον και τους έδωσαν συναλλαγή και πολιτική “φτήνεια”. 

• Gen Z (Γεννημένοι 1997-2012): Οι ψηφιακοί αυτόχθονες. Είναι η γενιά της «άμεσης πίεσης». Δεν διαβάζουν τις ανακοινώσεις τύπου. Ζουν στο TikTok, σκέφτονται με αλγόριθμους και η υπομονή τους για την αμορφωσιά  είναι μηδενική. Για αυτούς, η πολιτική είναι εικόνα, ταχύτητα και αυθεντικότητα, τρία πράγματα που  λείπουν.