ΤΟ «ΠΟΛΥΓΩΝΙΚΟ» ΜΟΝΤΕΛΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, FUNDS ΚΑΙ SERVICERS

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Το παράδειγμα που περιγράφεται αποτυπώνει –με απλοποιημένους αριθμούς– τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δευτερογενής αγορά μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την οικονομική κρίση και την εφαρμογή του προγράμματος «Ηρακλής».

Στο υποθετικό σενάριο, ένα στεγαστικό δάνειο με υπόλοιπο 100.000 ευρώ πωλείται από την τράπεζα σε επενδυτικό fund έναντι 20.000 ευρώ. Το fund αναθέτει τη διαχείρισή του σε εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων (servicer), η οποία προχωρά σε ρύθμιση ή –σε περίπτωση αδυναμίας– σε πλειστηριασμό του ακινήτου.

Οι τέσσερις μεγαλύτερες εταιρείες διαχείρισης στην Ελλάδα –Intrum, doValue, Cepal και QQuant– διαχειρίζονται δάνεια δισεκατομμυρίων ευρώ, αποτελώντας βασικούς παίκτες στο νέο χρηματοπιστωτικό τοπίο.

Πώς λειτουργεί το σχήμα

  • Τράπεζα: Μεταβιβάζει το «κόκκινο» δάνειο σε χαμηλή τιμή, καθαρίζοντας τον ισολογισμό της και περιορίζοντας τον πιστωτικό κίνδυνο.

  • Fund: Επενδύει κεφάλαιο αγοράζοντας χαρτοφυλάκιο δανείων με στόχο να εισπράξει περισσότερα από το τίμημα αγοράς, είτε μέσω ρυθμίσεων είτε μέσω ρευστοποιήσεων.

  • Servicer: Διαχειρίζεται τις απαιτήσεις και αμείβεται με προμήθειες και ποσοστά επί των εισπράξεων.

  • Δανειολήπτης: Αν δεν καταφέρει να ρυθμίσει το χρέος, κινδυνεύει με απώλεια του ακινήτου και πιθανή υπολειπόμενη οφειλή, ανάλογα με το τίμημα του πλειστηριασμού.

Τα βασικά σημεία της κριτικής

Το μοντέλο αυτό έχει δεχθεί έντονη κριτική, κυρίως για:

  • Τις χαμηλές τιμές μεταβίβασης των δανείων.

  • Τη φορολογική μεταχείριση των επενδυτικών σχημάτων.

  • Τη δυσκολία των δανειοληπτών να πετύχουν βιώσιμες ρυθμίσεις.

  • Τη διαφάνεια ως προς τις μετοχικές συνθέσεις και τις διασυνδέσεις μεταξύ τραπεζών, funds και εταιρειών διαχείρισης.

Από την άλλη πλευρά, υποστηρίζεται ότι χωρίς τη μαζική μεταβίβαση «κόκκινων» δανείων, το τραπεζικό σύστημα δεν θα μπορούσε να ανακτήσει τη σταθερότητά του, ούτε να χρηματοδοτήσει την οικονομία.

Το ζήτημα παραμένει ανοιχτό σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, καθώς αφορά την ισορροπία μεταξύ χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, προστασίας της πρώτης κατοικίας και φορολογικής δικαιοσύνης.