ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ - Διάλογος της Ε. Ακρίτα με τον Κ. Βελόπουλο - ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΟΔΙΑΣ

Αποκλειστικό του VoiceNews.

Όπως μάθαμε ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης είχε διάλογο στο περιστήλιο της Βουλής με την Έλενα Ακρίτα τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

Αμφότεροι συμφώνησαν πως η σχολική στολή (οι παλαιότεροι θα την έλεγαν ποδιά) έχει κοινωνικά θετικό πρόσημο καθώς εξαλείφει τις κοινωνικές αδικίες που δημιουργούνται με τα ρούχα (ακριβά και φθηνά).

Μάλιστα η κα Ακρίτα θύμησε πως ο πατέρας της (ως υπουργός Παιδείας) ήταν που είχε αλλάξει χρώμα στις ποδιές κι από μαύρες τις έκανε γαλάζιες.

Επαναφέρετε τώρα την ποδιά στα δημοτικά σχολεία! Βάλτε τέλος στην αδικία και τον κοινωνικό ρατσισμό!#Βελόπουλος #Βελοπουλος #Ελλάδα #Ελλαδα #Μητσοτάκης #Μητσοτακης #κυβέρνηση_Μητσοτάκη #Ξυλόκαστρο #Ξυλοκαστρο #Κορινθία #φωτια pic.twitter.com/kLxCuLbqZP
— Κυριάκος Βελόπουλος (@velopky) October 1, 2024

Τα υπέρ της μαθητικής στολής

Ήρθε η στιγμή να εξεταστεί το ζήτημα. Η στολή αποπνέει κύρος και στέλνει ένα μήνυμα ευταξίας και πειθαρχίας. Φορώντας στολή αυτομάτως αισθάνεται κανείς ότι ανήκει σε μια ‘’κοινότητα’’ και ότι εκπροσωπεί ένα σοβαρό φορέα. Η συμπεριφορά του δεν μπορεί παρά να συμβαδίζει, λοιπόν, με τον αέρα που του χαρίζει η ενδυμασία του.

Εξοικονόμηση χρόνου

Από την άλλη, η επιλογή ρούχων, το πρωί ειδικά, είναι τόσο χρονοβόρα, καθώς τρέχεις για να προλάβεις κάθε είδους υποχρεώσεις. Η εξοικονόμηση χρόνου είναι πραγματικά πολύτιμη στις μέρες μας, ιδίως για όσους ζούν σε μεγάλες πόλεις, όπου το άγχος και το ‘’τρέξιμο’’ είναι αυξημένο. Παράλληλα, εξοικονομείς χρήματα από έξοδα (ρούχα), τα οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις αλλιώς και για καλύτερο σκοπό.

Περιορισμός του ανταγωνισμού

Το πιο σημαντικό ίσως πλεονέκτημα της σχολικής στολής είναι ο περιορισμός του ανταγωνισμού. Δηλαδή η αναπόφευκτη σύγκριση ρούχων με τους συμμαθητές/συμφοιτητές. Όταν όλοι είναι υποχρεωμένοι να έρχονται ντυμένοι με την ίδια στολή, δεν υφίσταται αυτή η εξουθενωτική σύγκριση, την οποία όλοι αναπόφευκτα κάνουν. Φορώντας όλοι το ίδιο ένδυμα, δεν υπάρχουν συγκρίσεις, αμφιβολίες και επικριτικά βλέμματα.

Η απουσία μαθητικής στολής, όχι μόνο επιφέρει τη σύγκριση αλλά και καταθλιπτικές συμπεριφορές. Οι μαθητές (παιδιά-έφηβοι) μπορεί να αισθανθούν σε μειονεκτική θέση, σε μια ευάλωτη άλλωστε ηλικία, αν αντιληφθούν ότι οι γονείς τους δεν μπορούν να τους προσφέρουν την ποικιλία ρούχων που έχουν οι φίλοι και συμμαθητές τους στο σχολείο. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν μαθητές με καταθλιπτικές τάσεις, που χάνουν την αυτοπεποίθησή τους και νιώθουν το αίσθημα του ανικανοποίητου.

Η στολή δε σημαίνει ακαμψία και σοβαροφάνεια, αλλά ευκολία, άνεση και ομαδικότητα και δίνει την ευχέρεια σε όσους τη φορούν να ασχοληθούν απερίσπαστοι με την επίτευξη των στόχων τους και την ουσία του προορισμού τους.

Ποιος ήταν ο Λουκής Ακρίτας

Γεννήθηκε στη Μόρφου τον Αύγουστο του 1908. Ήταν το τέταρτο παιδί μιας εννεαμελούς οικογένειας. ενώ αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο και, εν συνεχεία, από το Διδασκαλείο Λευκωσίας. Δίδαξε σε σχολεία της γενέτειράς του αλλά και στην (κατεχόμενη πλέον) κοινότητα της Σύγκρασης (Επαρχία Αμμοχώστου) καθώς και στο ημιορεινό χωριό Κελλάκι, βορειοανατολικά της Λεμεσού. Δραπετεύοντας από τη σκληρή πραγματικότητα της κατεχόμενης από τους Άγγλους κυπριακής υπαίθρου, έφθασε στην Αθήνα το 1930.

Πολεμικός ανταποκριτής στο Ελληνοαλβανικό Μέτωπο και μέλος της Αντίστασης στην Κατοχή.

Από μικρή ηλικία ο Λουκής Ακρίτας είχε έφεση στο γράψιμο.

Στην πρωτεύουσα εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ως ανταποκριτής κυπριακών εφημερίδων, ενώ εξέδωσε και τα πρώτα του βιβλία [“Νέος με καλάς συστάσεις” (1935) και “Ο κάμπος” (1936)]. Στον πόλεμο του 1940-1941, ως στρατιώτης στο μέτωπο της Κλεισούρας έγραφε πολεμικές ανταποκρίσεις για την εφημερίδα “Εστία”, με ευαισθησία, ήπιους τόνους και βαθειά, ανυπόκριτη αγάπη στον άνθρωπο και στην πατρίδα.

Τα εν λόγω κείμενα αποτέλεσαν την “πρώτη ύλη” για το μυθιστόρημα “Αρματωμένοι” που εκδόθηκε το 1947. Ήταν ο μοναδικός “πολεμικός ανταποκριτής” που είχε την τόλμη να δημοσιεύσει δυο χρονογραφήματα για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, τον Μάιο του 1941, ένα μήνα ύστερα από τη γερμανική εισβολή, αφιερωμένα στους νεκρούς συμπολεμιστές του, “σ’ αυτά τα εκλεκτά παιδιά, που δεν θα γυρίσουν πίσω”.

Στην Κατοχή συμμετείχε στην Αντίσταση, ενώ ήταν μέλος της “Τριμελούς Επιτροπής Απελευθερώσεως” που εκ μέρους της εξόριστης κυβέρνησης διαπραγματεύτηκε με τους κατακτητές την αποχώρησή τους και υποδέχθηκε τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 1944.

Το 1951 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής Αθηνών, με την ΕΠΕΚ

Μετά το τέλος του Εμφυλίου επέστρεψε στην πολιτική με την ΕΠΕΚ του Νικόλαου Πλαστήρα και στις εκλογές του Μαρτίου 1951 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς βουλευτής Αθηνών.

Την ίδια χρονιά ο Λουκής Ακρίτας, ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στην 6η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στο Παρίσι, έθεσε για πρώτη φορά το ζήτημα της Κύπρου στον διεθνή οργανισμό.

Τον επέλεξε ο Γεώργιος Παπανδρέου για Υφυπουργό Παιδείας

Εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1963 και 1964 με την “Ένωση Κέντρου” και διετέλεσε, από τον Φεβρουάριο του 1964 μέχρι τον θάνατό του, υφυπουργός Παιδείας, έχοντας αναλάβει το κύριο βάρος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Ο Λουκής Ακρίτας ως Υφυπουργός Παιδείας, μαζί με τον Γεώργιο Παπανδρέου (Πρωθυπουργό & Υπουργό Παιδείας) και τον Ευάγγελο Παπανούτσο (Γενικό Γραμματέα Υπουργείου Παιδείας) εργάστηκαν σκληρά για την υλοποίηση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, η οποία δεν έμελλε να ολοκληρωθεί, εξαιτίας της Αποστασίας που έριξε την Κυβέρνηση Παπανδρέου και βύθισε τη χώρα σε βαθιά πολιτική κρίση.

Ο πρόωρος θάνατός του Λουκή Ακρίτα, το 1965, σε ηλικία μόλις 57 χρονών, σε κρίσιμους καιρούς για την Ελλάδα και την Κύπρο, προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στον πολιτικό και πνευματικό κόσμο αλλά και στους απλούς ανθρώπους.