Η Πολιτική των Αριθμών και η Ελληνική Αμφισημία: Όταν η Κυβέρνηση μετατρέπει τη Λογική σε προεκλογικό κενό σλόγκαν
Η Ελλάδα δεν υποφέρει από έλλειψη προβλημάτων. Υποφέρει από έλλειψη ποσοτικής σοβαρότητας στη διακυβέρνηση. Από την κεντρικοποίηση εξουσίας μέχρι τις επιλογές κρατικού προϋπολογισμού, η λογική και οι αριθμοί φαίνεται να είναι προαιρετικό υλικό στην πολιτική συζήτηση , σαν να προσπαθείς να λύσεις μια μαθηματική εξίσωση με τρεις αγνώστους χωρίς να ξέρεις αν τις βασικές πράξεις.
Παράδειγμα 1: Προϋπολογισμός 2026 και οικονομικές επιλογές
Ο πρόσφατα υπερψηφισμένος κρατικός προϋπολογισμός για το 2026 έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις. Κριτική από την αντιπολίτευση τον περιγράφει ως μηχανισμό που αφαιμάσσει τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, με υπερβολική φορολογία σε βασικά αγαθά και έμμεσους φόρους κατασκευασμένους να ωφελούν ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, ενώ δαπανάται λιγότερο σε παιδεία, περιβάλλον και υποδομές.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, δύο στους τρεις πολίτες αισθάνονται ότι είναι φτωχοί παρά το «αναπτυξιακό αφήγημα» και μεγάλοι πλούσιοι φορολογούνται με συντελεστές πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Παράλληλα, το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο προβλέπει μεγάλες περικοπές σε περιβάλλον, παιδεία και γεωργία, ενώ οι επενδύσεις παραμένουν σχεδόν στάσιμες. Αυτό από μόνο του αποτελεί μια “συνάρτηση” απόλυτης ασυναρτησίας εφόσον δεν συγκλίνει προς αύξηση παραγωγικότητας ή κοινωνικής ευημερίας.
Αυτή η «πολιτική χωρίς αριθμούς» θυμίζει την ιδέα στο Θεώρημα του Fermat: υπό κανονικές συνθήκες, ορισμένες λύσεις δεν υπάρχουν. Όσο και αν επαναλαμβάνεις ένα πολιτικό σύνθημα, αν η εξίσωση δεν έχει λύση, το αποτέλεσμα παραμένει άπιαστο.
Παράδειγμα 2: Κεντρικοποίηση εξουσίας και θεσμική αστάθεια
Η δημιουργία μιας νέας Γενικής Γραμματείας Εθνικής Ασφάλειας, υπαγόμενης απευθείας στον Πρωθυπουργό, έχει προκαλέσει αντιδράσεις νομικών και θεσμικών παρατηρητών, καθώς επεκτείνει την εκτελεστική εξουσία σε τομείς που παραδοσιακά προστατεύονται από θεσμικούς ελέγχους. Αντί για μια αποφασιστική και ισορροπημένη θεσμική αναδιάρθρωση, η κυβέρνηση προχωρά σε συγκεντρωτικές κινήσεις που φαίνεται να υπονομεύουν την ελεγκτική λειτουργία των υπόλοιπων θεσμών.
Παράδειγμα 3: Αγροτικές κινητοποιήσεις και ελλείψεις στη διαχείριση κρίσεων
Οι μεγάλες κινητοποιήσεις των αγροτών τον Δεκέμβριο 2025 ανέδειξαν προβλήματα τόσο στην εφαρμογή των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων όσο και στην αντιμετώπιση επιδημιών ζωικού κεφαλαίου. Η καθυστέρηση στην εκταμίευση κονδυλίων (επειδή ευρωπαϊκοί θεσμοί πάγωσαν πληρωμές λόγω απάτης στο σύστημα δηλώσεων) και η αργοπορία σε αιτήματα για επαρκή εμβολιασμό απέδειξαν πολιτικές σχεδιασμού με ελλείμματα ποσοτικής αξιολόγησης κινδύνων και εναλλακτικών σεναρίων.
Η κεντρική διαπίστωση είναι απλή: η πολιτική δεν είναι απλή άλγεβρα και σίγουρα όχι προεκλογικά σλόγκαν. Είναι μια σύνθετη εξίσωση με πολλαπλές μεταβλητές, αβεβαιότητες και περιορισμούς. Όταν οι κυβερνητικές επιλογές αγνοούν αυτά τα μαθηματικά εργαλεία ( όρια, πρόβλεψη, αξιολόγηση σεναρίων) τότε οι αποφάσεις γίνονται ασυνεπείς και εύθραυστες σε σχέση με τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας και της οικονομίας.
Τα μαθηματικά στη διακυβέρνηση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το μόνο εργαλείο που μας υπενθυμίζει πότε μια πρόταση δεν μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη, όσο όμορφα κι αν ακούγεται. Όσο αυτή η πραγματικότητα αγνοείται, η πολιτική θα παραμένει μια «εξίσωση χωρίς λύση» που πληρώνουμε όλοι.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
