Δεκτή έγινε από το Μονομελές Πρωτοδικείο ανακοπή κατά επιταγής προς πληρωμή και έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου, λόγω καταχρηστικότητας της επισπευδόμενης αναγκαστικής εκτέλεσης (ΜΠρΑθ 111/2026).
Το δικαστήριο έκρινε ότι η καθ’ ης η ανακοπή εταιρία διαχείρισης απαιτήσεων επέσπευσε αναγκαστική εκτέλεση κατά της οφειλέτιδας – ανακόπτουσας επιλέγοντας μέτρο ιδιαίτερα επαχθές, ευρισκόμενο σε λογική ανακολουθία συγκριτικά με την ωφέλεια από την είσπραξη της απαίτησής της και υπερβαίνον τα ανεκτά όρια της θυσίας από μέρους της, δεδομένου ότι προέβη σε κατάσχεση για συνολική οφειλή ύψους 11.562,56 ευρώ πλέον τόκων, του ένδικου ακινήτου, εμπορικής αξίας μεγαλύτερης και δη τουλάχιστον 122.000 ευρώ, προκαλώντας έτσι υπέρμετρη βλάβη σε αυτήν, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι πρόκειται να απωλέσει το ακίνητο που αποτελεί τη μοναδική της κατοικία.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, πράξεις κατάσχεσης και πλειστηριασμού περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη παραβιάζουν την αρχή της αναγκαιότητας ή του ηπιότερου μέσου, όταν η αξίωση του δανειστή είναι δυνατόν να ικανοποιηθεί με άλλο μέσο, ασυγκρίτως ηπιότερο για τον οφειλέτη, όπως με κατάσχεση άλλων περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, η αξία των οποίων είναι μικρότερη του αρχικά κατασχεθέντος στοιχείου, αξία, βέβαια, που καλύπτει την αξίωση του δανειστή και των τυχόν έτερων δανειστών που προβλέπεται ότι θα αναγγελθούν, οπότε η επιδίωξη ικανοποίησης αυτής με κατάσχεση περιουσιακού στοιχείου δυσανάλογης αξίας με την απαίτηση και με ζημία του οφειλέτη είναι άκυρη ως καταχρηστική.
Επίσης, πράξεις κατάσχεσης και πλειστηριασμού περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη παραβιάζουν την αρχή της αναλογικότητας υπό στενή έννοια, όταν εμφανίζονται ως μέτρα εξαιρετικής σκληρότητας για το συγκεκριμένο οφειλέτη, τα οποία υπερβαίνουν τα ανεκτά όρια της θυσίας του, ενώ, ταυτόχρονα, η απαίτηση που εκτελείται είναι μικρής αξίας και, συνεπώς, έκδηλη η μεγάλη δυσαναλογία μεταξύ του μέσου εκτέλεσης και του σκοπού για τον οποίον αυτό επιβάλλεται, ιδίως όταν το κατασχεθέν, εν γνώσει του κατάσχοντας, τυγχάνει ουσιώδες στοιχείο για την επιβίωση του οφειλέτη, όπως στην περίπτωση που αποτελεί τη μοναδική κατοικία του ίδιου και της οικογένειάς του.
Εν προκειμένω, το δικαστήριο έκρινε ότι οι προσβαλλόμενες επιταγή προς πληρωμή και έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας είναι άκυρες ως καταχρηστικές, ήτοι ως αντιβαίνουσες στα χρηστά συναλλακτικά ήθη, στους κανόνες ηθικής συμπεριφοράς που επικρατούν στο πλαίσιο της σύγχρονης ελληνικής έννομης τάξης, αλλά και την αντικειμενική καλή πίστη, δηλαδή την ευθύτητα και την εντιμότητα που απαιτούνται στις συναλλαγές. Συγκεκριμένα, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι, βάσει της επισπευδόμενης αναγκαστικής εκτέλεσης, η θυσία που απαιτείται από την πλευρά της οφειλέτιδας, ήτοι η απώλεια περιουσιακού αντικειμένου αξίας 122.000 ευρώ, είναι δυσανάλογα μεγάλη για την ικανοποίηση απαίτησης ποσού 11.562,56 ευρώ.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι η αξία του κατασχεθέντος ακινήτου είναι περίπου 10,5 φορές μεγαλύτερη από το ύψος της απαίτησης της καθ’ ης η ανακοπή, αποτελεί περίσταση που καθιστά την εκ μέρους της τελευταίας άσκηση του δικαιώματός της μη ανεκτή κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις και ιδέες του μέσου κοινωνικού και εμφρόνως σκεπτόμενου ανθρώπου.
Το δικαστήριο τόνισε, μάλιστα, ότι η ως άνω κρίση του περί της καταχρηστικότητας της επισπευδόμενης αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της ανακόπτουσας επιρρωνύεται και από το γεγονός ότι το πλειστηριαζόμενο ακίνητο αποτελεί την κύρια κατοικία της ανακόπτουσας. Συνεπώς, σε περίπτωση ευδοκίμησης του πλειστηριασμού, οι συνέπειες που θα επέλθουν στο πρόσωπο της ανακόπτουσας από την απώλεια του περιουσιακού αυτού αντικειμένου της θα είναι ιδιαίτερα επαχθείς, συγκρινόμενες με τις συνέπειες από τη ματαίωση της ικανοποίησης του δικαιώματος είσπραξης της καθ’ ης.
πηγή: lawspot
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
