Airbnb αντί για τάξη: Το Υπουργείο «τιμώρησε» αναπληρωτή γιατί προσπάθησε να επιβιώσει

Σε μια απόφαση που προκαλεί οργή και εύλογα ερωτήματα, το Υπουργείο Παιδείας απέκλεισε αναπληρωτή εκπαιδευτικό από τη σχολική αίθουσα, όχι για παιδαγωγικό παράπτωμα, αλλά επειδή είχε στο όνομά του ακίνητο βραχυχρόνιας μίσθωσης τύπου Airbnb. Για τη διοίκηση, αυτό αρκούσε ώστε να χαρακτηριστεί «έμπορος» και να χάσει τη δουλειά του πριν καν ξεκινήσει το σχολικό έτος.

Ο εκπαιδευτικός, που επρόκειτο να εργαστεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου, χαμηλό μισθό και χωρίς καμία εργασιακή ασφάλεια, κρίθηκε ασύμβατος με το Δημόσιο επειδή επιχείρησε να συμπληρώσει το εισόδημά του αξιοποιώντας την περιουσία του. Το μήνυμα είναι ωμό: μπορείς να είσαι φτωχός, αλλά όχι να προσπαθείς να ξεφύγεις από τη φτώχεια.

Νομιμότητα χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη

Το Υπουργείο επικαλείται τον Υπαλληλικό Κώδικα και παλαιές γνωμοδοτήσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για να «θωρακίσει» νομικά την απόφασή του. Όμως πίσω από τη στεγνή επίκληση της νομιμότητας κρύβεται μια πολιτική επιλογή: η απόλυτη αδιαφορία για τις συνθήκες ζωής των αναπληρωτών, οι οποίοι κάθε χρόνο μετακινούνται σε άλλη άκρη της χώρας, πληρώνουν ενοίκια που συχνά ξεπερνούν τον μισθό τους και ζουν σε καθεστώς μόνιμης επισφάλειας.

Την ίδια ώρα, το κράτος που δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπή στέγη στους εκπαιδευτικούς του, τους απαγορεύει να έχουν οποιαδήποτε παράλληλη οικονομική δραστηριότητα, ακόμη κι αν αυτή αφορά την εκμετάλλευση ενός και μόνο ακινήτου.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Η υπόθεση αποκαλύπτει και μια κραυγαλέα αντίφαση:
Σε μια χώρα όπου η Airbnb έχει μετατραπεί σε κυρίαρχο μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης και ενισχύεται σιωπηρά από το ίδιο το κράτος, οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί καλούνται να πληρώσουν το τίμημα. Όχι οι μεγάλες επιχειρήσεις, όχι οι επενδυτές με δεκάδες ακίνητα, αλλά ο εργαζόμενος της εκπαίδευσης που παλεύει να τα βγάλει πέρα.

Ένα επικίνδυνο προηγούμενο

Η ανάκληση πρόσληψης δεν αφορά μόνο έναν εκπαιδευτικό. Δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για χιλιάδες αναπληρωτές και δημόσιους υπαλλήλους, οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στην εργασία τους και σε κάθε μορφή οικονομικής επιβίωσης εκτός μισθού.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και κοινωνικό:
Θέλει το κράτος εκπαιδευτικούς αφοσιωμένους στη δουλειά τους ή φτωχούς, φοβισμένους και σιωπηλούς;