Πριν ακόμη φτάσει στις αίθουσες, η ταινία Καποδίστριας κατάφερε κάτι σπάνιο: να προκαλέσει δημόσια συζήτηση που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου. Οι έντονες αντιδράσεις δεν αφορούν τόσο το ίδιο το έργο, όσο τη δυσκολία μας να αποδεχθούμε ότι η τέχνη δεν είναι ουδέτερη καταγραφή γεγονότων, αλλά ερμηνεία με θέση.
Η κινηματογραφική προσέγγιση του Ιωάννης Καποδίστριας αναδεικνύει έναν ηγέτη αυστηρό, ακέραιο και προσηλωμένο στο καθήκον, χωρίς προσωπικό όφελος ή ιδιοτέλεια. Η επιλογή αυτή έχει χαρακτηριστεί «αγιογραφική», ωστόσο πρόκειται για συνειδητή ερμηνεία ενός ιστορικά τεκμηριωμένου ήθους και όχι για παραχάραξη.
Το ουσιώδες είναι αλλού: η ταινία λειτούργησε ως καταλύτης. Έστρεψε το ενδιαφέρον στην Ιστορία, επανέφερε ερωτήματα για τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους και υπενθύμισε ότι ο Καποδίστριας εξακολουθεί να ενοχλεί επειδή λειτουργεί ως καθρέφτης του παρόντος.
Όπως επισήμανε και η Άντζελα Γκερέκου, η απαίτηση για «ουδετερότητα» στην τέχνη συχνά κρύβει αμηχανία απέναντι σε υψηλά πρότυπα πολιτικής και ηθικής ευθύνης. Ακόμη κι αν το έργο δεχθεί καλλιτεχνική κριτική, έχει ήδη πετύχει το δυσκολότερο: άνοιξε διάλογο.
Και μόνο γι’ αυτό, ο «Καποδίστριας» έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά του.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
