ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΤΕ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ, ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ; ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ!

Με αφορμή την επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτείων στη Βενεζουέλα και τη μεταφορά του Νικολάς Μαδούρο στη Νέα Υόρκη για να δικαστεί, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προχώρησε σε μια δήλωση που ξεπερνά την πολιτική αστοχία και αγγίζει την εθνική επικινδυνότητα. Αντί να σταθεί στη νομιμότητα, δήλωσε ότι «δεν είναι η ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», χειροκροτώντας επί της ουσίας μια πράξη που παρακάμπτει το διεθνές δίκαιο.

Το πρόβλημα όμως για την χώρα μας δεν είναι η Βενεζουέλα. Το πρόβλημα είναι η Τουρκία. Διότι, όταν η Ελλάδα έχει οικοδομήσει ολόκληρη τη στρατηγική της άμυνα απέναντι στην Τουρκία πάνω στο επιχείρημα του διεθνούς δικαίου, δεν μπορεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός να το μετατρέπει σε ευέλικτη πολιτική άποψη, ανάλογα με το ποιος παραβιάζει ποιον.

Εδώ και χρόνια, η Αθήνα απαντά στις τουρκικές απειλές για νησιά του Αιγαίου, για την Κύπρο, για «γαλάζιες πατρίδες» και αναθεωρητισμούς, με μία φράση: διεθνές δίκαιο. Μετά τη δήλωση Μητσοτάκη, όμως, τι ακριβώς απομένει; Όταν ένας ισχυρός «φίλος» μπορεί να απαγάγει έναν ηγέτη και αυτό δεν είναι η ώρα να κριθεί νομικά, γιατί να μην ισχύει το ίδιο αύριο για έναν ισχυρό γείτονα;

Δεν είναι τυχαίο ότι στα τουρκικά μέσα και στα κοινωνικά δίκτυα ήδη πανηγυρίζουν. Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού παρουσιάζεται ως ομολογία ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά, άρα δεν αποτελεί εμπόδιο για στρατιωτικές ή «προληπτικές» ενέργειες. Είναι ακριβώς το αφήγημα που η Άγκυρα αναζητούσε.

Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέα αν συγκριθεί με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στον πόλεμο της Ουκρανία. Εκεί, η Αθήνα στάθηκε απόλυτα στο πλευρό μιας «αδύναμης» χώρας, επικαλούμενη ότι η Ρωσία παραβίασε το διεθνές δίκαιο. Αλλά πώς μπορείς να επικαλείσαι το διεθνές δίκαιο ως απόλυτη αρχή όταν αφορά την Ουκρανία και ως δευτερεύουσα λεπτομέρεια όταν αφορά τις ΗΠΑ;

Αυτή η διπλή στάση αποδομεί το μοναδικό σοβαρό επιχείρημα της Ελλάδας απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Δεν χρειάζονται πια τουρκικές προπαγάνδες· η ζημιά έγινε από ελληνικά χείλη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην προσπάθειά του να ευθυγραμμιστεί άκριτα με τον Ντόναλντ Τραμπ, πέταξε λάδι στη φωτιά σε μια περιοχή όπου η φωτιά δεν σβήνει ποτέ. Και όταν το διεθνές δίκαιο μετατρέπεται από ασπίδα σε εργαλείο κατά περίπτωση, τότε δεν αποδυναμώνεται μόνο η εξωτερική πολιτική. Αποδυναμώνεται η ίδια η εθνική ασφάλεια.

Γράφει ο Σαλαμινομάχος