Η Τριμερής ως Αναγκαιότητα του Κώστα Δημ. Χρονόπουλου

Η πρόσφατη τριμερής συνάντηση /Σύνοδος Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και η υπογραφή
–κοινής – διακήρυξης των τριών, είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό.
Η ταραγμένη (τουρκική η ευθύνη) περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης
Ανατολής , είναι εν δυνάμει, βόμβα έτοιμη να εκραγεί και αναγκαία η
απενεργοποίηση /αδρανοποίησή της. Καιρός ήταν να γίνει κάτι προς αυτή την
κατεύθυνση , πριν η Τουρκία …. ξεφύγει εντελώς.
Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια ουσιώδη δεδομένα αναφορικά με το τι,
θέλει, ποια είναι , τι κινδύνους εγκυμονεί ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός της. Οι
νοσηρές ιδέες μεγαλείου της . Ακόμη είναι καιρός εμείς να κατανοήσουμε επιτέλους
ότι η μέχρι τώρα πολιτική κατευνασμού , υποχωρητικότητας , διπλωματικής
προσέγγισης κ.ο.κ έχουν α π ο τ ύ χ ε ι π α τ α γ ω δ ώ ς. Το δυσεξήγητο βέβαια είναι
γιατί (επί δεκαετίες παρακαλώ), οι δικοί μας περί την πολιτική τέχνη ενασχολούμενοι
, επιμένουν να μη θέλουν να το αντιληφθούν. Εκτός εάν δεν το μπορούν , οπότε ……
Αναφερόμενος –όπως έχω κάθε δικαίωμα – μόνον σε εμένα , θα θυμίσω ότι εδώ και
περίπου 20 χρόνια τους γράφω ότι: Η Τουρκία είναι ε χ θ ρ ι κ ή χώρα. Τελεία και
παύλα!. Ότι στόχος της είναι η : Αναβίωση /Νεκρανάσταση της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας και ο ε ξ ι σ λ α μ ι σ μ ό ς της Ευρώπης (σε πρώτη φάση). Γιατί
λοιπόν επιμένουν στη ηττοπαθή , αναποτελεσματική επίδειξη ….
«ανεκτικότητας» και φιλικών διαθέσεων απέναντι στην γειτόνισσα οι δικοί μας ταγοί;.
Πιστεύουν ότι θα την συγκινήσουν , θα την εκτρέψουν από τις πάγιες αρπακτικές
προθέσεις και τους βάρβαρους αταβισμούς που ξυπνούν άγρια όταν δοθεί η
ευκαιρία;. Αν πάλι την φοβούνται , τότε … θου Κύριε ….
Τώρα –πιο επίσημα αλλά κάπως καθυστερημένα – τους τα είπε ο κος Νετανιάχου.
Κάπως κομψότερα , αφού, επί του παρόντος , περάσει από το στάδιο του
περιφεριακού ανταγωνιστή», τότε θα ακουστούν και οι ….κανονιοβολισμοί του
χαρακτηρισμού ως «εχθρικής χώρας ,αρπακτικών προδιαγραφών». Ευτυχώς –και ο
Ισραηλινός Πρωθυπουργός, δήλωσε τώρα απερίφραστα, ότι στόχος της Τουρκίας
είναι η αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όσο και αν η διπλωματική
γλώσσα και οι ελιγμοί έχουν τους δικούς τους κανόνες, φαίνεται πως στενεύουν
ασφυκτικά τα περιθώρια υπομονής , ανοχής, κατανόησης, όχι μόνο των Τριών, αλλά
και διεθνώς έναντι του … διαχρονικού τουρκικού ταραξία.

Θα ήθελα να σημειώσω ότι καλό και χρήσιμο θα είναι και ο Κύπριος Πρόεδρος κος
Χριστοδουλίδης , να σκληρύνει τη στάση του (σ.σ κάτι που κακώς επίσης δεν κάνουν
και οι Ελλαδίτες πολιτικοί) έναντι της Τουρκίας. Θυμίζω πως πρόσφατα μίλησε για
«προσέγγιση βήμα- βήμα με την Τουρκία». Προτιμότερο και λογικότερο θα ήταν να
υιοθετήσει την «β ή μ α , β ή μ α, α π ο σ τ α σ ι ο π ο ί η σ η» από εχθρικούς
«φίλους».
Ήρθε η ώρα του ξεκαθαρίσματος. Γι αυτό ακριβώς και –προσωπικά – χαιρετίζω την
τριμερή , ευχόμενος να συνεχίσει σταθερά και αταλάντευτα και σε καμία περίπτωση
να μην παρασυρθεί από τυχόν τουρκικούς ελιγμούς και … ειρηνικούς κλάδους ελαίας,
φιλίας , συμμαχικών προδιαγραφών. Η Τουρκία δεν είναι -–ούτε πρόκειται να γίνει –
φιλική ή ουσιαστικά συμμαχική (προς καμία) χώρα (!). Ο οιοσδήποτε πολιτικός ή
στρατηγικός σχεδιασμός θα αποτύχει εάν δεν εδράζεται σε προϋποθέσεις
/προαπαιτούμενα /σταθερές βάσεις /θεμέλια. Διαφορετικά σχεδιάζει κανείς τη
συμπεριφορά του ως προς την αντιμετώπιση ενός φίλου, ή άκακου καλοπροαίρετου
Ανθρώπου και αλλοιώτικα όταν έχει απέναντι έναν εχθρό /λυκόφιλο, μια ύαινα που
καραδοκεί αν τον κατασπαράξει.
Επιμένω –κουραστικά, αλλά αναπόφευκτα – στο ότι οι , εκάστοτε εξουσιαστές μας, οι
οποίοι χαράζουν και εφαρμόζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, οφείλουν να
οικοδομήσουν πάνω σε αυτή (ως θεμέλιο /προαπαιτούμενο) την παραδοχή !.
Επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα αφελής, ούτε ανησυχητικά ανυποψίαστος, θα ήθελα να
σας διαβεβαιώσω ότι έχω επίγνωση τόσο των έξωθεν πιέσεων προς τους εκάστοτε
Κυβερνώντες , όσο και των υποσχέσεων και εκβιασμών που μας ασκούνται . Ακόμη
ότι παίζουν καταλυτικό ρόλο τα συμφέροντα ανάμεσα στα Κράτη. Συμφέροντα τόσο
κυνικά ισχυρά, που εκτοπίζουν φιλίες, συμμαχίες, ήθος , αρχές , αξίες, διακρατικές
συμφωνίες. Κλασσικό – και αηδιαστικό – το παράδειγμα του ΝΑΤΟ. Μιας
«Συμμαχίας» η οποία είναι αμυντική ως προς τρίτες εχθρικές προς αυτό χώρες. Ενώ
λοιπόν αντιπαθεί τους εχθρούς και τις εχθρότητες , επιτρέπει /ανέχεται τις
εχθρότητες και τις εχθροπραξίες , μεταξύ … «συμμάχων» χωρών , ενταγμένων στο
ΝΑΤΟ (!). Το άκρον άωτο του παραλογισμού , του υπολογισμού , της ανηθικότητας ,
της λυκοφιλίας, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού και –κυρίως – της αισχρής
υποκρισίας. Αλήθεια , εναντίον ποιού εχθρού (σ. σ με εξαίρεση εκείνου του
ελληνισμού) εξοπλίζουν και … χαϊδολογούν οι «φίλοι» σύμμαχοι και εταίροι της
Ελλάδας την Τουρκία;. Έλα ντε !….. Ποιος –και προφανώς γιατί – κοροϊδεύει ποιόν; .
Αφελή , απλά , ρητορικά ερωτήματα.
Επιβάλλεται αλλαγή πλεύσης. Σκλήρυνση στάσης.

Ο Άξονας των 3 χωρών, με έμμεση συμπαράσταση των ΗΠΑ και –ενδεχομένως – της
Γαλλίας , (σ.σ εδώ διατηρώ επιφυλάξεις κατά πόσον , στην πράξη , θα ισχύσει η
συμμαχία Ελλάδας –Γαλλίας ), πρέπει να διατηρηθεί και να ενδυναμωθεί. Η Τουρκία
οφείλει να καταλάβει ( διανοητικά πλέον και όχι εδαφικά), ότι αποκλείεται η
αναβίωση / νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάθε προσπάθεια
εκταφής των λειψάνων της, θα είναι ανατριχιαστικό και αποτρόπαιο θέαμα.
Αρκετοί συμπολίτες μας διαφωνούν με τη συμμαχία /σύμπλευση με το Ισραήλ,
επικαλούμενοι τα γεγονότα στη Γάζα. Θα ήθελα απλώς να τους ρωτήσω: Όλες οι
άλλες συμπάθειες, συμμαχίες, φιλίες, αγκαλιάσματα, φιλοφρονήσεις , όρκοι
αμοιβαίας εκτίμησης και συμπόρευσης με προηγούμενες η –και – νυν χώρες, τι άραγε
σημαίνουν;. Να το πάμε ιστορικά;. Θα μακρηγορήσουμε. Να επιλέξουμε λοιπόν τη
συνοπτική οδό με ένα απλό, λογικό ερώτημα: Εκείνοι που διαφωνούν θα είχαν την
καλοσύνη -και την ειλικρίνεια – να μας αναφέρουν μια (1)_συμμαχική μας χώρα, η
οποία λίγο ή πολύ δεν ενεπλάκη /διέπραξε κατά την ιστορική της διαδρομή ανάλογα
ή και πολύ χειρότερα από αυτά που καταλογίζονται σήμερα στους Ισραηλινούς;. Ούτε
μία !. (Σ.Σ Φωτεινή εξαίρεση η Τουρκία φυσικά. Η τελευταία ενοχλήθηκε αφάνταστα,
λόγω της απομόνωσης της στην περιοχή!). Λοιπόν η Ελλάδα σήμερα πρέπει να
επιδιώκει τη συμμαχία και με το Ισραήλ, ως εθνική αναγκαιότητα. Ήδη –εκτός από
την Ελλάδα – η Κύπρος μας θα ωφεληθεί τα μάλα.

ΥΓ Η Εξωτερική πολιτική επιβάλλεται να ασκείται με βάση το εθνικό συμφέρον και
όχι τους συναισθηματισμούς τις ιδεοληψίες και τις κομματικές ή αντιπολιτευτικές
στοχεύσεις.

Ιατρού