Τι θα συμβεί όταν το Σύστημα καταρρεύσει; – Οι ελίτ γνωρίζουν ήδη και προετοιμάζονται

Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι η κοινωνία εισέρχεται σε μια περίοδο βαθιάς αναταραχής, μια στιγμή όπου τα μακροχρόνια συστήματα αρχίζουν να φαίνονται ασταθή και η καθημερινή ζωή γίνεται πιο δύσκολο να την εμπιστευθεί κανείς. Ένας τρόπος να το φανταστούμε αυτό είναι μέσα από την εικόνα μιας χιονοθύελλας: στην αρχή, οι προειδοποιήσεις είναι εύκολο να αγνοηθούν, αλλά όταν η καταιγίδα τελικά φτάνει, όλα όσα κάποτε φαίνονταν αξιόπιστα αρχίζουν να αποτυγχάνουν. Το ρεύμα κόβεται, η επικοινωνία σταματάει, οι δρόμοι κλείνουν και οι ευκολίες της σύγχρονης ζωής χάνονται γρήγορα. Με παρόμοιο τρόπο, ο κόσμος φαίνεται να κινείται προς μια παρατεταμένη κρίση κατά την οποία οι θεσμοί, η τεχνολογία και η οικονομική σταθερότητα μπορεί να μην λειτουργούν πλέον όπως αναμενόταν.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πιο σημαντική δεξιότητα είναι να μάθουμε ποιον να εμπιστευόμαστε. Πολλοί άνθρωποι σήμερα αισθάνονται ότι οι μεγάλοι θεσμοί (κυβέρνηση, μέσα ενημέρωσης, οικονομία, τεχνολογία) δεν λειτουργούν πλέον με διαφάνεια ή ειλικρίνεια. Αντιθέτως, μια μικρή ομάδα αναλυτών και πληροφοριοδοτών που αμφισβητούν τις επίσημες αφηγήσεις θεωρούνται όλο και περισσότερο ως οι μόνες αξιόπιστες φωνές. Οι προειδοποιήσεις τους υποδεικνύουν προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί εδώ και καιρό: τεράστιο χρέος, χρηματοπιστωτικές φούσκες σε πολλούς τομείς, επεκτεινόμενα συστήματα επιτήρησης και παγκόσμιες κρίσεις που αντιμετωπίζονται περισσότερο για πολιτικό όφελος παρά για δημόσιο όφελος.

Ταυτόχρονα, η πολιτική ηγεσία εμφανίζεται ανίκανη ή απρόθυμη να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα. Ανεξάρτητα από το ποιος κατέχει το αξίωμα, το εθνικό χρέος ανεβαίνει, ο πληθωρισμός διαβρώνει την αγοραστική δύναμη και οι απλοί εργαζόμενοι αισθάνονται ότι συμπιέζονται, ενώ τα πλούσια συμφέροντα ευημερούν. Το κόστος ζωής αυξάνεται ταχύτερα από τους μισθούς, οι δημόσιες υπηρεσίες αποδυναμώνονται και οι γεωπολιτικές εντάσεις κλιμακώνονται. Οι νέες τεχνολογίες, ιδίως η τεχνητή νοημοσύνη, παρουσιάζονται ως λύσεις, αλλά στην πράξη φαίνεται να εμβαθύνουν την εταιρική εξουσία και τον κυβερνητικό έλεγχο, ενώ απορροφούν το δημόσιο χρήμα.

Το αποτέλεσμα είναι μια αυξανόμενη αίσθηση ότι οι ισχυροί θεσμοί προετοιμάζονται για μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό (μέσω των ψηφιακών συστημάτων, της χρηματοπιστωτικής αναδιάρθρωσης και της διευρυμένης επιτήρησης) ενώ το κοινό μένει όλο και πιο ευάλωτο. Πολλοί φοβούνται ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα μέλλον όπου η ελευθερία θα περιορίζεται απότομα και η οικονομική δυσπραγία θα γίνεται ευρέως διαδεδομένη.

Ωστόσο, μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, παραμένει η πεποίθηση ότι η αντίσταση είναι δυνατή. Κάθε εποχή κρίσης παρουσιάζει μια επιλογή μεταξύ της υποχώρησης στην επεκτεινόμενη εξουσία ή της μάχης για την ατομική ελευθερία και μια πιο υπεύθυνη κοινωνία. Τα επόμενα χρόνια μπορεί να καθορίσουν αν η επόμενη γενιά θα κληρονομήσει έναν κόσμο που θα διαμορφωθεί από τη συγκεντρωμένη εξουσία ή έναν κόσμο που θα ανοικοδομηθεί με θάρρος, ανεξαρτησία και συλλογική αποφασιστικότητα.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Από το 2002 και συνεχίζει: Η μονοκατοικία που «ζωντανεύει» τα Χριστούγεννα στο Χαλάνδρι

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Σίσι – Χαφτάρ συναντήθηκαν για ΑΟΖ – Τι σημαίνει για την Ελλάδα;