Από τη Λόλα του ’67 στις Λόλες του 2025: Η φτώχεια βγάζει ψυκτικούς και ο Μητσοτάκης ακόμα το λέει μεγαλόφωνα(Βίντεο)

Ακριβώς πριν 58 χρόνια προβάλλεται στους κινηματογράφους μία ταινία που κάνει πάταγο και παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα. Όλο αυτό γιατί η ταινία έχει πάρα πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Το φίλμ είναι η περίφημη «Λόλα» (1967) του Ντίνου Κατσουρίδη που αν και φαινομενικά αποτελεί ένα κοινωνικό μελόδραμα, στην ουσία   είναι ένα σημαντικό δείγμα κοινωνικού δράματος που αποτυπώνει τις σκληρές συνθήκες ζωής και την ηθική σύγκρουση στην Ελλάδα των μέσων της δεκαετίας του ’60.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά μέχρι σήμερα. Οι σύγχρονες “Λόλες” έχουν πολλαπλασιαστεί και οι απεικονίσεις τους βρίσκονται στα πιο απίθανα μέρη, το χρήμα είναι ο συνδετικός κρίκος από την μικροπαράβαση μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνίας, όσο για τον κοινωνικό απόλυτο κανόνα που επιβάλλει όσον αφορά τις δυνατότητες που έχει ένας άνθρωπος να εξελιχθεί , αρκεί να θυμηθούμε ότι το εργατικό Περιστέρι βγάζει ψυκτικούς .. δεν το είπε κάποιος τυχαίος, το είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η δυναμική της ταινίας μέχρι σήμερα αποδίδεται στην εξαιρετική περιγραφή του κοινωνικού περιθωρίου των πόλεων και  την οικονομική ανάγκη που συμπαρασύρει όποιον βρει στον δρόμο της σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της.

‘Ολα αυτά σε ένα περιβάλλον που διαλύεται για να δημιουργηθεί κάτι άλλο στη θέση του.

Οι εργατικές γειτονιές του Πειραιά και το λιμάνι που είναι οι χώροι στους οποίους διαδρματίζεται η ιστορία δεν είναι χώροι ευκαιριών αλλά χώοι επιβίωσης και κοινωνικής παρκμής.

 Ο αστικός χώρος λειτουργεί ως ένα πλέγμα αποκλεισμού για τους φτωχούς, όπου η νομιμότητα και η παρανομία συγχέονται. Το λιμάνι είναι συνδεδεμένο με το λαθρεμπόριο και το μικροέγκλημα, δείχνοντας ότι η οικονομική δράση των περιθωριακών στρωμάτων είναι αναγκαστικά μη-θεσμική.

Το κοινωνικό περιβάλλον είναι αυτό που καθορίζει καθορίζει τις επιλογές των ηρώων. Η φτώχεια λειτουργεί ως μορφή κοινωνικού απόλυτου κανόνα  όπου οι ήρωες είναι καταδικασμένοι να επαναλάβουν τους κύκλους της βίας και της παρανομίας.

Στην ταινία γίνεται ισχυρή αντιπαράθεση ανάμεα στην  ηθική της ανώτερης τάξης με την πρακτική ηθική του περιθωρίου.

 Παρά την παρανομία, οι χαρακτήρες του υποκόσμου (συνήθως λιμενεργάτες, μικροεγκληματίες) διατηρούν έναν δικό τους κώδικα τιμής και εκδίκησης, ο οποίος έρχεται σε σύγκρουση με τον επίσημο νόμο.

Το χρήμα είναι ο κύριος μοχλός διαφθοράς και παρακίνησης. Η ανάγκη απόκτησης χρημάτων για μια καλύτερη ζωή (ή απλώς για επιβίωση) ίσως είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από τα εγκλήματα και τις τραγικές επιλογές.

Συνοψίζοντας, η «Λόλα» λειτουργεί ως κοινωνικός καθρέφτης που αναδεικνύει τις συνέπειες της ταξικής ανισότητας και της αποτυχίας του κράτους πρόνοιας να προστατεύσει τους πολίτες από το να πέσουν στον κόσμο του περιθωρίου.