Ουκρανία σε καμπή: Τα 3 σενάρια που αλλάζουν το παιχνίδι – Κίεβο vs Μόσχα στη σκληρή γραμμή
Το νέο αμερικανικό πλαίσιο των 19 σημείων και η σκληρή στάση της Μόσχας καθορίζουν το περιβάλλον των επόμενων διαπραγματεύσεων για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το Κίεβο, σε αντίθεση με πριν, αποδέχεται πλέον συζήτηση για τα πιο κρίσιμα ζητήματα – σύνορα, Κριμαία, εγγυήσεις ασφαλείας και τη διαδικασία άρσης κυρώσεων. Το νέο κείμενο διαφέρει από το προηγούμενο των 28 σημείων, καθώς αυτή τη φορά η Ουκρανία θεωρείται ουσιαστικός «συγγραφέας» και όχι παθητικός αποδέκτης όρων.
Παρά την αλλαγή του πλαισίου, η Ρωσία συνεχίζει να εμφανίζεται αδιάλλακτη. Αν και το νέο μοντέλο της προσφέρει σταθεροποίηση των κεκτημένων, πιθανή άρση κυρώσεων και διεθνή επανανομιμοποίηση, επιμένει στη ρητορική «ή όλα ή τίποτα», χρησιμοποιώντας την ως μοχλό διαπραγμάτευσης αλλά και ως μήνυμα στο εσωτερικό της.
Στο μέτωπο, η Ρωσία πιέζει στην περιοχή του Ντονμπάς, αλλά η πλήρης κατάληψη της ανατολικής κοιλάδας δεν είναι δυνατή σε σύντομο χρόνο – απαιτούνται μήνες ή και χρόνια. Αυτό όμως δεν μειώνει τη διαπραγματευτική αξία της απειλής: η Μόσχα προσπαθεί να δείξει ότι αν δεν κερδίσει με συμφωνία, μπορεί να κερδίσει με φθορά στο πεδίο.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εξετάζονται τρία σενάρια για την επόμενη μέρα:
Ψυχρή Ειρήνη – Μια συμφωνία που παγώνει το μέτωπο, δίνει στην Ουκρανία εγγυήσεις ασφαλείας και στη Ρωσία αναγνώριση των κεκτημένων. Είναι η πιο ρεαλιστική και διαχειρίσιμη λύση, αν και πολιτικά δύσκολη για τον Ζελένσκι.
Πόλεμος μέχρι τέλους – Καμία συμφωνία, συνεχής φθορά και μικρά κέρδη στο πεδίο. Η ένταση ανεβαίνει και πέφτει, οι ΗΠΑ ίσως μειώσουν τη στήριξη, ενώ η Ευρώπη προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες.
Κατάρρευση – Αποτυχία συνομιλιών, συρρίκνωση δυτικής βοήθειας και κίνδυνος στρατιωτικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης. Πρόκειται για το πιο επικίνδυνο, αν και όχι το πιο πιθανό σενάριο.
Το συμπέρασμα είναι ότι η ειρήνη δεν θα είναι μια στιγμιαία συμφωνία, αλλά μια μακρά διαδικασία με συνεχείς διαπραγματεύσεις και ισορροπίες. Η Ουκρανία προσπαθεί να διατηρήσει την αυτονομία της, η Ρωσία θέλει να μετατρέψει τη στρατιωτική φθορά σε πολιτικό κέρδος, οι ΗΠΑ αναζητούν έναν «έξυπνο» τρόπο να κλείσουν τον πόλεμο και η Ευρώπη προσπαθεί να μην χάσει τον ρόλο της στη διαδικασία.
