ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΝΤΙΒΙΩΣΗ… ΑΛΛΑ Ο ΤΖΙΡΟΣ ΤΡΕΧΕΙ 600 ΕΚΑΤ.€ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ! ΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥ Η ΥΓΕΙΑ;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η ίδια εικόνα ξανά και ξανά στα φαρμακεία, με τα άδεια ράφια και ασθενείς να ψάχνουν βασικά σκευάσματα την ώρα μάλιστα που ο ΕΟΦ κάνει λόγο για δραματικές ελλείψεις σχεδόν κάθε μήνα. Πίσω από τις ανακοινώσεις “κρύβεται” μια αγορά φαρμάκου όπου κυκλοφορούν εκατοντάδες εκατομμύρια από παράλληλες εξαγωγές, ενώ οι πολίτες ψάχνουν αντιβιώσεις και χρόνια φάρμακα από φαρμακείο σε φαρμακείο.

Ανησυχία επικρατεί στον ΕΟΦ για τις ελλείψεις φαρμάκων που πλήττουν σχεδόν κάθε μήνα την ελληνική αγορά, με τον Οργανισμό να ενεργοποιεί ξανά το σύστημα καταγραφής των αποθεμάτων στις φαρμακαποθήκες.

Οι αποθήκες, βάσει του νόμου, θα έπρεπε να διαθέτουν σκευάσματα για διάστημα τουλάχιστον τριών μηνών, όμως το μέτρο αυτό δεν εμπόδισε να φτάσουμε στο σημείο όπου, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο ΕΟΦ…, έχουν «αδειάσει» τα ράφια των φαρμακείων…, και οι ασθενείς δεν έβρισκαν ούτε απλά φάρμακα ευρείας χρήσης.

Για τον λόγο αυτό ο Οργανισμός καλεί εκ νέου τις φαρμακαποθήκες να δηλώσουν τα αποθέματά τους σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα, ώστε να διαπιστωθεί ποια σκευάσματα λείπουν και να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, ενώ ακόμα, δημοσιοποιεί τακτικά την λίστα με τις ελλείψεις φαρμάκων ώστε φαρμακοποιοί και γιατροί να γνωρίζουν ποια απουσιάζουν και να τα αντικαθιστούν με άλλα της ίδιας δραστικής ουσίας.

Οι ελλείψεις, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι αρμόδιοι, αποτελούν πολυπαραγοντικό ζήτημα. Στον πυρήνα τους όμως βρίσκεται η επιλογή να επιτρέπονται παράλληλες εξαγωγές φαρμάκων που προορίζονται για την ελληνική αγορά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με πολύ υψηλότερες τιμές, με τον τζίρο αυτής της δραστηριότητας να φτάνει σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΦ τα 500-600 εκατ. ευρώ ετησίως.

Την ίδια στιγμή, το υπουργείο Υγείας εντοπίζει ως πρόσθετες αιτίες τα περιορισμένα διαθέσιμα σκευάσματα από τις φαρμακευτικές εταιρείες και την μειωμένη παραγωγή φαρμάκων και δραστικών ουσιών σε παγκόσμιο επίπεδο, που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα για τον ασθενή, δηλαδή,  συχνές ελλείψεις, καθυστερήσεις στην θεραπεία και μια καθημερινότητα όπου ο πολίτης βλέπει το φάρμακο ως ένα αβέβαιο αγαθό.